पुरातनं दिवं मध्ये, सोमः त्रिः सप्त धेनुभिः तस्मै पावनं पयः दुह्यन्ति, सत्यम् आहारं ददाति। चत्वारि अन्यानि लोकानि सः शुद्धानि करोति, तानि शोभनानि कुर्वन्, ऋतेन वर्धमानः। सोमः, मधुमद् अमृतम् इच्छन्, प्रज्ञया दिवं पृथिवीं च व्याप्य तिष्ठति। तस्य महान्ति आपः, महिम्ना प्रवृद्धाः, देवस्य कीर्त्या तस्य स्थानं विज्ञाय, विस्तारं यान्ति। एते तस्य चिन्हानि, अमृतानि, अजितानि, द्वे जन्मनी अनुवर्तन्ते। एभिः बलं तेजश्च शुद्धं भवति; ततः विप्राः मनसा सोमराजानं गृहीत्वा यजन्ति। दश दक्षैः शुद्धः, मातृभिः मध्ये युज्यते सोमः। मधुमद् व्रतानि पिबन्, मानवचक्षुषा उभे जाति पश्यति। तेजः द्रष्टव्यम् शक्त्यर्थं शुद्धः, दिवो द्वे अन्ते रमते, सुवस्थितः। वृषा सोमः, बलवता, पापमनांसि अपाकरोति, शरवत् अग्रे गच्छन्, जागरूकः। मातृभ्यः अदृष्टः वत्सवत् गर्जति, तस्य निनादः मरुतामिव। प्रथमं सत्यम् ज्ञात्वा, हिरण्यवर्णः, स्तुत्याय, विप्रः इच्छां वृणुते। महावृषा सोमः बलात् गर्जति, शृङ्गे तीक्ष्णयन्, हरितः, प्राज्ञः। सः सुविन्यस्ते गर्भे उपविशति, तस्य त्वक् गव्यं भवति, धेनुभ्यः शुद्धः। विशुद्धः, शुद्धीकृतः, निर्मलदेहः, हरितः शिखरे स्थितः। मित्राय, वरुणाय, वायवे च प्रियः, त्रिधा अमृतं कुशलैः कर्मभिः निर्मीयते। हे सोम, देवप्रियाय, महेन्द्रस्य हृदयाय शुद्ध्यस्व। अस्मान् पूर्वदोषात् तारय, विघ्नानि अपाकुरु, क्षेत्रं दर्शय, अन्वेषिणे प्रतिवद। युक्तवाजिवत्, हे इन्दो, पुरस्कृत्य, इन्द्रस्य उदरं प्रविश, शुद्ध्यस्व। नौकावद् नदीं तर, ज्ञानतः समुद्रं गच्छ; युद्धे वीरवत् मा अस्मान् अनाथान् कुरु। सः दक्षिणे विमुक्तः, शक्तिमान्, स्थानं गृहीत्वा, नित्यं जाग्रतः, रिपुं राक्षसं च अपाकरोति। हरितं रज्जुं निर्माय, दिवं इच्छति, सोमः, अध्वर्यवः स्तोत्राय दर्भं विस्तारयति। वीरवत् सः गर्जन् अग्रे धावति; तमः रूपात् अपाकरोति। आवरणं त्यक्त्वा, पित्र्यं गृहम् गच्छति, तनुना यज्ञस्थानं प्रकाशयति। अद्रिभिः निपीडितः, हस्तेषु शुद्धः, सोमः बलवान् भवति, स्तोत्रेण दिवि कम्पते। सः हृष्यति, उपविश्य, सूक्तेन समृद्धिं प्राप्नोति; आप्सु भूषितः, विशति, विश्वतो वन्द्यः। तेजस्विनं, महान्तं, पर्वतपोषितं सोमं, गृहस्य स्तम्भे मधु सिञ्चन्ति। तस्मिन्, गोविप्रेषु, स्तन्ये, पन्थानं अग्रं सिञ्चन्ति। दश भगिन्यः रथवत् सह गच्छन्ति, अदितेः अङ्के। सोमः गूढं गोपथं अन्विच्छति, या मार्गं ते कुशलैः तस्मै निर्मितवन्तः। गरुडवत् सोमः नीडं अन्विच्छति, चिन्तया निर्मितं स्थानं, हिरण्यासनं यत्र देवः उपविशति। तत्र, स्तोत्रेण, प्रियं यजुषा अन्विच्छन्ति; अश्ववत्, यज्यः, देवांश्च समीपं गच्छति। तेजस्वी, प्रकाशमानः, रक्तवर्णः, दिव्यदृष्टिः, त्रिककुद्, गोषु प्राप्तः। सहस्रधारः, दूरगामी, निनादयन्, प्राचीना उषसामिव, व्यापकः प्रकाशते। तीक्ष्णरूपं करोति, तेजस्वीः वर्णः; यत्र विश्राम्यति, तत्र बाधाः भिन्दति। स्वबलात् आपः, देवजनान् गच्छति; स्तुत्या हृष्यति, गोषु अग्रे। वृषा गोमण्डलं परितः शब्दयन्, तेजस्वी, सूर्यस्य पथं अनुवर्तते। दिव्यः गरुडः पृथिवीं निरीक्षते; सोमः प्रज्ञया जनान् पश्यति। हरितं शुद्धयन्ति, रक्ताश्ववत् युक्तः; सोमः पात्रे गोभिः मिश्र्यते। सः वाचं स्रोजति, स्तोत्रं चोदयन्ति; बहुप्रशस्तस्य कति प्रियाः? बहवः विप्राः सह वदन्ति, यदा सोमं इन्द्रस्य उदरे सिञ्चन्ति। नरः मधुमद् सोमं दशभिः हस्तैः शुद्धयन्ति, सुलभेन गृहीत्वा। सोमः, अक्लान्तः, गोषु चरति, सूर्यकन्यायाः प्रियं शब्दं अतिक्रम्य। स्तोत्रैः तम् अनुगृह्णन्ति, प्राज्ञः; सः द्वाभ्यां भगिन्याभ्यां बन्धुभिः सह वसति। पुरुषैः प्रेरितः, अद्रिभिः निपीडितः, यज्ञे प्रियतमा दर्भे, गौणां स्वामी, सोमः दिव्यः, चिन्तया शुद्धः, इन्द्राय शुद्ध्यति, मनुष्यानां यज्ञं साधयन्। नरशक्त्या प्रेरितः, पवित्रेण निपीडितः, सोमः इन्द्राय यथाक्रमं शुद्धः। सः शक्तिं, चिन्तां यज्ञे पूरयति; हरितः दर्भे स्थितः, रिपुं अपाकरोति। प्राज्ञाः अक्षय्यं गर्जन्तं सोमबिन्दुं दुहन्ति, कौशलात्। गावः, चिन्ताः, एकत्र मिलित्वा, गर्भं, सत्यस्थानं प्रतिनिवर्तन्ति। पृथिव्याः नाभौ, महस्य दिवः आधारः, आपः, समुद्रे, सोमः स्थाप्यते। इन्द्रस्य वज्रः, वृषा, विश्वश्चन्द्रः, सोमः, हृदि रम्यतया शुद्ध्यति। एवं शुद्ध्यस्व, पृथिवीमावृत्य, कीर्तिं अन्विच्छन्, हे कुशल सोम, प्रेरकाय। ये भागहीनाः, स्थानस्पृशः, नः धनं मा हरन्तु; वयं बहुहरितं धनं प्राप्तु। आगच्छ, हे इन्दो, शताश्वदानैः, सहस्रदनैः, गोभिः सुवर्णेन च। महावीर्य, तेजस्विन्, बहुधनं समनय; हे शुद्ध सोम, अस्माकं स्तोत्रे उपविश। स्रवमाणात् बिन्दोः, यथा सञ्च्युतः, केन्द्राणि निनादयन्ति, सत्यगर्भात्, नाभेः। असुरः आदौ त्रिणि शीर्षाणि अकरोत्; सत्यपात्राणि, कौशलात्, पूरितानि। महान्तः, ऋतवः, प्रेरिताः; नदीनां वेगाः प्रवृत्ता, कविः स्रवति। मधुधाराभिः स्तोत्रं जनयन्ति, इन्द्रस्य प्रियं रूपं वर्धयन्ति। पवित्रैः वाचं परिवृत्य, पितृणां प्राचीनः व्रतम् रक्षति। वरुणः महत् समुद्रं परितः स्थापयति; प्राज्ञाः आदौ अधिष्ठानं अन्विच्छन्ति। सहस्रधाराः, दिवि इव निनादयन्ति; तासां जिह्वाः मधुमतीः, सह गच्छन्ति। तस्य रश्मयः न नश्यन्ति, नित्यं प्रवृत्ताः; प्रतिपदं बन्धनानि सन्ति। ये पितरौ मातरं च अतिवर्तन्ति, स्तोत्रेण दीप्ताः, अधर्मान् दग्ध्वा, इन्द्रस्य शत्रून् मायया अपाकरोन्ति; पृथिवीं दिवं च कृष्णत्वचं शुद्धयन्ति। ये प्राचीनमानात् निनादयन्ति, स्तोत्रयुक्ताः, उत्सुकस्य चिन्ताः। बधिरा मूकाः न वदन्ति; ते सत्यस्य पथं न तरन्ति, पापिनः। सहस्रधाराः, पवित्रे प्रसृताः, कवयः वाचं शुद्धयन्ति, प्राज्ञचेतसः। एते रुद्राः, बलिनः, अप्रतिहताः, रश्मयः, स्वयंशुद्धाः, मनुष्यैः सुस्पष्टाः। सत्यस्य रक्षकः, अप्रहृत्यः, सुकृत्, हृदि त्रिणि पवित्राणि स्थापयति। सर्वाणि लोकानि ज्ञात्वा पश्यति; अयुक्तान् हन्ति, अधर्मान् विनाशयति। सत्यस्य सूत्रं पवित्रे प्रसारितम्; जिह्वाग्रे, वरुणस्य मायया। प्राज्ञाः तद् अविन्दन्, तद् अचिक्षन्; तत्र कर्ता अग्रे तिष्ठति, अजेयः। बालः जातः, वनाय चक्रं अकरोत्; दीप्तः, विजयी, जयाय इच्छति। दिवः बीजेन संयुक्तः, पयसा पोषितः; वयं तस्य प्रियम्, विस्तीर्णं शरणं, अनुग्रहम् इच्छामः। दिवः स्तम्भः, आधारः, प्रसारितः; पूर्णः बिन्दुः सर्वत्र गच्छति। महाकविः पृथिवीं दिवं च युक्त्वा, तान् धारयन्, समं स्थापयति। महती धारा, कौशलात् कृता, सोमस्य मधु; गोपथस्य क्षेत्रम्, अदितेः सत्यं, अन्विष्यते। सः वर्षम् अधितिष्ठति, दीप्तमान्, वृषभाणां नेता, मार्गदर्शी, स्तुत्यः, गर्जन्।