इन्द्रविष्ण्वोः कृते सुतः सोमः कलशे प्रवहति, वायवे मधुमान् भूयात्। काञ्चनवर्णाः ते सोमाः, उत्सुकाः, धर्मनद्याः प्रवाहेन विघ्नान् अतिक्रम्य प्रवहन्ति। अप्सु प्रवहमानाः सोमाः इन्द्रस्य प्रतिष्ठां वर्धयन्ति, समग्रं जगत् श्रेष्ठत्वं नयन्ति, शत्रूञ् अपसारयन्ति। ताः हरिताः सुताः स्वेन मार्गे शीघ्रं प्रवहन्ति, ताः बिन्दवः इन्द्राय यान्ति। येन प्रवाहेन सोमः आदित्यं प्रकाशयामास, मानवजलानि अपसारयन्, तेनैव प्रवह। शुद्धिकर्ता मनसा सूर्यं शीघ्रतरं अश्वं युक्त्वा अन्तरिक्षे विचरति। दश ताः प्रकाशमानाः सूर्यरूपाः अपि तेन युक्ताः, ते वदन्ति—"इन्द्राय बिन्दुः अस्तु" इति। वायवे सुतं हर्षकरं सोमं सिञ्च, इन्द्राय गीतं जुषस्व, तं रश्मिषु सिञ्चतु। शुद्ध सोम! अस्मभ्यं दुर्लभं धनं देहि, यत् दरिद्रैः अपि इच्छ्यते। सहस्रश्वगोष्यं विभवं यशः च वहन् अस्मभ्यं प्रवह। सोमः देवः सूर्यवत्, पेषैः निपीतः, कलशे रसं स्थापयन् शुद्ध्यति। एता उज्ज्वलाः श्रेष्ठाः शक्तयः धर्मनद्याः प्रवाहेन अविच्छिन्नाः, गोमन्तं बलं वहन्त्यः प्रवहन्ति। इन्द्राय वज्रिणे सुताः सोमाः दधिमस्तकेन रश्मिषु प्रवहन्ति। सोम! अतिमधुमन्, धनाय रश्मिषु प्रवह, यः देवेषु अतीव प्रियः हर्षः अस्ति। हरिताः सोमाः तं कनीयांसं शीघ्रं अप्सु शुद्धयन्ति, इन्द्राय हर्षकरं बिन्दुं। सोम! सुवर्णरूपः, अश्वैः, गोभिः, वीरैः सह प्रवह, गोमन्तं बलं वह। इन्द्राय सुतं अतीव हर्षकरम् इव विजयिनं रश्मिषु सिञ्च। ऋषयः कविं शुद्ध्यन्तं मनसा शुद्धयन्ति, साहाय्यं इच्छन्तः; स महावीर्यः गर्जन् प्रकटते। मनीषिभिः बुद्ध्या अमृतस्य प्रवाहेन सोमं बहुवीर्यं प्रख्यापयन्ति। सोम! दिव्येन जीवितेन प्रवह, तव हर्षः इन्द्रं प्राप्नुयात्, तव धर्मेण वायुम् अभिगच्छ। सोम! प्रवहन्, धनं यशः च रंस्यसि; प्रियः सन्, समुद्रम् प्रविश, दीप्तमान्। प्रवहन् सोम, शत्रूञ् अपसारयसि, बुद्धिमान् उत्सुकः; अदैविकान् जनान् अपसारय। प्रवहमानाः सोमाः बिन्दवः सर्वाणि कर्माणि प्रज्ञानस्य आवृत्य प्रवहन्ति। शीघ्राः, दीप्तमानाः बिन्दवः प्रवहन्ति, सर्वान् शत्रून् निघ्नन्ति। स प्रवहमानः दिवः, अन्तरिक्षात्, पृथिव्याः शिखरे प्रवहति। शुद्ध सोम! सर्वान् विफलतान् निरुध्य, हे इन्दो, असुरान् नाशय। सोम! असुरान् अपसारयन् गर्ज, उच्चैः बलं प्रकाशय। सोम! दिव्यं भूम्यं च धनं अस्मभ्यं देहि, हे इन्दो, सर्वं काम्यम्। महान् सोम! त्वं दीप्तमान्, महादेवः, व्रते स्थितः, महाव्रतानि धारयसि। तव महत्त्वं महत्, तव बलं महत्, तव रतिः महती, तव हर्षः अपि महत्; नूनं, त्वं महत्सु महत्। इव अश्वः गर्जन्, महाबल सोम, गावः संयोजय, दूरतः अस्माकं धनं वृद्धय। शीघ्राः गावाप्रसवा सोमाः, अश्वाप्रसवा, दीप्तमानाः, वीर्यवन्तः, प्रवहन्ति। दीप्तमानाः, सत्येन जीवन्तः, हस्तयोः मध्ये शुद्ध्यमानाः, अविचलिते प्रवाहे प्रवहन्ति। एते सोमाः, दिव्याः च पार्थिवाः च, यजमानाय प्रवहन्तु, अन्तरिक्षस्थाः अपि। सर्वज्ञस्य प्रवहमानस्य तव प्रवाहाः सूर्यरश्मिवत् प्रवहन्ति। व्योम्नि पताकां कृत्वा, सर्वरूपेषु विचरन्, सोम, समुद्रवत् प्रपूर्यसे। प्रवहन्, त्वं वाचम् इच्छसि, हे शुद्ध सोम, मार्गे देववत् सूर्य इव गर्जसि। बिन्दुः रश्मिषु प्रविशन्, चेतनः, ऋषीणां मनसि प्रियः, अश्वं सारथिवत् मोचयति। तव तरंगः, हे शुद्ध सोम, रश्मिषु दिव्यः प्रवहति, सत्यस्य गर्भे प्रतिष्ठते। स हर्षः, देवेषु अतीव प्रियः, अस्मभ्यं रश्मिषु प्रवह, हे बिन्दो, इन्द्राय पातवे। एवं सोमस्य दिव्यः प्रवाहः, इन्द्रविष्ण्वादिभ्यः प्रियः, ऋषिभिः स्तूयमानः, सर्वं जगत् पुष्णन्, अमृतस्य स्रोतसा अनवरतम् प्रवहति।