इन्दोः कथा इन्दुः सोमः, दिव्यः मधुमान्, अस्माकं चतुर्दिशं हयान्, गावः, हिरण्यं, सहस्रधारं धनं च वर्षयतु। वयं तव मैत्रीं वृत्याम, शुद्धः सन्, यदा वयं तव पवित्रमुत्थाय समीहामहे। यस्य तव पवित्रधाराः बलवत्यः प्रवहन्ति, ताभिः सोम, अस्मान् अनुगृहाणु। हे पावक, वीरवत्तमं, अन्नसम्पन्नं धनं नः वह; सोम, सर्वस्य अधिप, तद् सर्वत्र दातुमर्हसि। दश शीघ्रधाराः मातरं नदीं शुद्धयन्ति, ताः आदित्यैः सह स्तूयन्ते। निर्यतः सोमः इन्द्रेण, वायुनाच सह प्रवहति, स सूर्यरश्मिभिः युक्तः सन् पवित्रमतिक्रामति। सोम, त्वं अस्माकं समृद्धये, वायवे, पूष्णे, मधुमते, मित्रवरुणयोः प्रियः सन् प्रवह। दिवि उच्छ्रिते तव जन्म स्थापितम्; सोम, अस्मान् तीक्ष्णेन रक्षसा, महत्या कीर्त्या च योजय। एतेन, महाभाग, वयं सर्वाणि मानवस्य तेजांसि जयन्तः प्राप्स्यामः। सोम, इन्द्राय, पूज्याय, वरुणाय, मरुद्भ्यः प्रवह; अस्मभ्यं विस्तीर्णानि पन्थानः सृज। शुद्धः, गावः पवित्रीकृतः, अंशुभिः शोभितः, देवा सोमं समीपमायान्ति। अस्माकं स्तुतयः तं पोषयन्तु, यथा गावः वत्सं, यः इन्द्रस्य हृदयम् हर्षयति। सोम, अस्मभ्यं प्रवह, गवां सुखाय, पोषणं दुह, स्तुतिसागरं वर्धय। पवित्रीकृतः त्वम् दिवि अद्भुतं गर्जनं, विशालं विश्वदीप्तिं च सृजसि। त्वदीयं रसं, सोमराजन्, प्रमदं, विघ्नरहितं, सर्वासु धारासु व्याप्नोति। तव रसो, पवित्रीकृत, तव कौशलं, प्रभास्करं, दिवि सर्वत्र दृश्यते। तेन उत्तमेन प्रमदेन, पवित्रीकृतः भव; पापघ्न, दिव्य, वीर्यवान्। त्वं शत्रुं वृत्रं हत्वा, प्रतिदिनं धनं जयसि; गवां हयानां च दाता असि। पोष्याभिः गावः सहारुणः भव; श्येन इव स्वनिड्युपविशतु। प्रवह, सोम, यः इन्द्रस्य वृत्रहनने सहायः, यः महतो आपः आवृत्य स्थितः। सोम, स्तुतिपूर्वकाः वयं धनं जयेम नृपुत्रैः; पवित्रीकृतः अस्माकं गीतानि वर्धय। तव सहाय्येन अनुग्रहेण च वयं विजेतारः स्याम, विघ्नान् अतितराम; सोम, व्रतेषु जागरूकः भव। सोमः प्रवहति, द्वेषांसि नुदन्, विघ्नान् अपोहन, इन्द्रस्य गृहम् प्रति गच्छन्। पावक, अस्मभ्यं महद्द्रविणं वह; शत्रून् अपाकुरु, इन्दो, वीर्ययुक्तां कीर्तिं वह। शतं धनानि अपि त्वां न नाशयन्ति, दातारं, यदा त्वं पवित्रीकृतः हविषि तुष्यसि। प्रवह, इन्दो, बलवान्, सुतः सन्; अस्मान् जनानां मध्ये कीर्तिं वह, सर्वद्वेषांसि अपाकुरु। तव सौहृदे, इन्दो, तव परमे महिम्नि, वयं स्पर्धमानान् जयेम। तव भीमानि तीक्ष्णानि शस्त्राणि सदा सज्जानि, तैः अस्मान् सर्वतः, दुष्टेभ्यश्च रक्ष। इमे इन्दो, तव रसानि शीघ्रं पवित्रमतिक्रम्य, सर्वं शुभं सम्पदं इच्छन्ति। बहूनि पापानि नाशयन्, सन्तानाय सुलभान् पन्थान् कृत्वा, बलेन सुतान् यच्छ। गावः विस्तीर्णं स्थानं कुर्वन्त्यः, स्तुतिभिः अग्रे यान्ति; वयं सञ्चितं पोषणं प्राप्नुयाम। एष सोमः, प्रमदाय सुतः, कौशलवान्, पर्वते स्थितः, श्येन इव स्वस्थाने स्थितः। तेजस्वी रसं, देववातेन शुद्धं, मनुष्यैः अप्सु सुतम्, गावः पयसा भुञ्जते। तदा, अश्वैः इव, सुतारः अमृतं मध्वा समलंकुर्वन्, सह भोज्ये। तव धाराः, इन्दो, मधुमन्त्यः सहाय्याय प्रवहन्त्यः, ताभिः पवित्रं प्राप्तवान्। सोमः इन्द्राय पेयः प्रवहति, अकृत्तकेशेषु गच्छन्, वनेषु स्वपदं उपविशत्। प्रवह, इन्दो, अङ्गिरसेभ्यः अतीव मधुरः; विस्तीर्णं स्थानं, घृतं, पयश्च ददातु। एष प्राज्ञः, शुद्धिकरः, प्रवर्तते, सः प्रभास्करः, विशालं प्राचीं धारा निषिञ्चति। एष वृषा, वृषव्रतः, शुद्धिकरः, शापघ्नः, यजमानाय धनं ददाति। अस्मभ्यं सहस्रशः धनं, गवां हयानां च समृद्धिं, प्राक् शुचिम्, प्राप्नुहि।