सूर्यस्य तेजसा सम्पीडिताः सोमरसोद्भवाः स्रवन्ति, हर्षाय स्वबलैः गीतिभिश्च परितः वहन्तः पात्रे प्रवहन्ति। तं ज्योतिपीता विप्राः विवस्वतः प्रातःसम्पदं जनयन्ति, बलिनः देवाः तस्य मार्गं विस्तारयन्ति। तस्य प्रवरस्य प्रवाहाः कविभ्यः प्राचीना धियो द्वाराणि विमुञ्चन्ति। सप्त होतृपुत्राः, ऐक्यमास्थाय, एकं मार्गं अन्विच्छन्तः समवेत्य उपविशन्ति। नाभिं नाभौ स्थापयामि, यथा चक्षुः सूर्यं अनुसरति, तथा मुनिपुत्रान् अपि सृजति। स तेजस्वी स्वचक्षुषा दिवं प्रियं स्थानं पश्यति, यत् ऋत्विजः रहसि स्थापयन्ति। हे नराः, तम् इन्दुं शुद्धिं यज्ञियं गायत; तम् उपसर्पन्ति देवाः। अथर्वणः त्वां मधुमिश्रेण क्षीरेण परिवेष्टन्ते, देवस्य देवोऽसि त्वम्। स नः स्रव, गोभ्यः, जनाय, रथाय, राज्ञे, ओषधीभ्यश्च कल्याणं वहन्। अधुना तं हरितं स्वबलं रुशन्तं दिवं स्पृशन्तं सोमं स्तुतिभिः संस्तौम। हस्तचालितैः शिलाभिः सम्पीड्य सोमं शुद्धय; स मधुमतीः पवित्रं गच्छतु। नमस्कृत्वा समीपमुपविश्य पात्रस्य श्रुणुत; तं इन्द्राय स्रवणबिन्दुं स्थापयत। सोमः रिपुघ्नः प्राज्ञः, गोभ्यः देवेषु च कामधुक् स्रव। सोम त्वम् इन्द्राय मद्याय सिञ्चसि, मनोऽपि त्वां इच्छति। शुद्ध सोम, नः वीर्यम् अनुग्रह, इन्द्रेण सह धनं ददातु। सम्पीडिताः इन्दवः सोमरसाः सत्यस्य स्थानं प्रवहन्ति, इन्द्राय अति मधुमन्तः। विप्राः गावः वत्साय इव इन्द्राय सोमपानाय आह्वयन्ति। मदायमानः सोमः स्थानं नद्याः तरङ्गे तिष्ठति, प्राज्ञः सोमः गवां मध्ये विश्राम्यति। दिवः नाभेः विवेकी सोमः आप्सु महतीं प्रतिष्ठाम् वर्धयति, यो मनीषी कविश्च। स सोमः पात्रेषु पवित्रेषु च स्थापितः, इन्दुना आलिङ्गितः। इन्दुः सागरस्य शिखरात् वाचं सृजति, मधुक्षरं पात्रं च प्रबोद्धयति। सदा स्तुतः वृक्षः, अन्तरस्मिन् क्षीरेण पूर्णः, मानवजातये पवते। सोमः स्रवन् दिव्यं प्रियतमं स्थानं शीघ्रम् अभिगच्छति, कविः ऋषिवद्भिः प्रज्ञया युक्तः। हे शुद्ध सोम, नः सहस्रदीप्तिं धनं आनय, हे इन्दो स्वधाम। शुद्ध्यन् सोमः सहस्रधाराभिः प्रवहति, बलवान् अजितः वायोः इन्द्रस्य च हविरर्थम्। गायकाः तं शुद्धं प्रेरितं सोमं स्तोतुम् अर्हन्ति, यो देवेषु प्रियः सम्पीड्यते। सहस्रशक्तिमन्तः सोमाः बलाय पवित्राः, देवेषु प्रियत्वाय स्तूयन्ते। बलाय च महत् धनं पवित्रं नः कुरु, हे तेजस्विन् इन्दो, वीर्यम् च द्युतिमत्। सम्पीडिताः इन्दवः नः सहस्रगुणं धनं वीर्यं च शुद्धयन्तु। यथा शीघ्राश्वाः सारथिभिः प्रेरिताः, तथा ते अवरुद्धाः बलाय प्रवर्तन्ते, अच्युतं बन्धं भित्वा। इन्दवः गवां वत्साय इव हस्तयोः संस्थिताः, बलवन्तः प्रवहन्ति। प्रियः हर्षदः गर्जमानः सोमः शुद्धः इन्द्राय रोचते, सर्वान् शत्रून् नाशयतु। शुद्धाः सूर्यवत् दीप्तिमन्तः शत्रून् अपास्य, पेषण्याः गर्भे उपविशन्ति। कविः स्वयम् व्याप्य, नद्याः तरङ्गे उपविश्य, काम्यं कर्म वहति। यदा पञ्च जनाः स्वबन्धुभिः सह स्वरेण पेषण्यां शुद्धयन्ति। सर्वे देवाः अस्य बलिनः रसं गवां वस्त्रैः आवृतस्य रसेन तुष्यन्ति। स सम्पीड्यते, आवरणानि त्यक्त्वा धावति, अत्र स युगपद्भिः सह संयुज्यते। स शुद्धः नव्यश्च, विवस्वतः अपत्यवत्, स्वबन्धुभिः सह आत्मनं शुद्धयति, गवः पवित्रे स्रावयन्। स विघ्नानि अतिक्रम्य, संकुचितं मार्गं लंघयन्, गवां सम्पदं अन्विष्य, तम् एव वेदितारं प्रबोद्धयति। सरितः संगम्य, पोषस्य स्वामिनं शुद्धयन्ति; शीघ्रगामिनः तस्य पृष्ठं गृह्णन्ति। एवं सोमस्य दिव्यं प्रवाहं, देवपूजायाम्, कविभिः स्तुत्यं, इन्द्राय प्रियं, सर्वकल्याणदं च पश्यामः।