सः शुद्धः सुतः, मातृभ्यः जातः, जातमात्रः ताः मातरः द्योतयामास। सः ऋतेन महता वृद्धः, उभे विस्तीर्णे बभूव। सप्तभिः चिन्ताभिः प्रेरितः, निर्बाधः, सः नद्यः अपावर्तयत्, याः एकं स्रोतः संवर्धयन्ति। ताः, वीरस्य युवानः कृते, प्रवाहिणीं सोमाम्, सुतां विस्तीर्णां, हे इन्द्र, तव शासनाय न्यधत्त। अमृतः अग्निः, द्योतमानः, सप्त सरितः पश्यति; दक्षः सः देव्या आर्पयति। हे सोम, त्वं अस्माकं गाढतमः अपसारय; शुद्धयन् त्वं तान् भञ्जसि। अधुना, नित्यनूतनस्य, नित्ययुवानः स्तोत्रस्य कृते, मार्गं सुलभं कुरु; प्राचीना ज्योतिं पुनः प्रकाशय। हे पवमान, महतीं कीर्तिम्, गावः, अश्वान्, वीरैः सहितान्, स्थिरां प्रज्ञां, चिरस्थायि तेजः च अस्मभ्यं ददातु। सुताः सोमाः, शीघ्ररथानिव, यशः इच्छन्तः, धनाय अग्रे अगच्छन्। रथानिव, ते हस्तैः युक्ताः, कर्मकर्तॄणाम् इव कर्मणि वहन्ति। सोमाः, स्तुतिभिः नृपतयः इव, गावः अलंकृताः; सप्त विधातृभिः यज्ञ इव। सुताः बिन्दवः, हर्षाय, वीर्येण गीतैः च, पात्रे प्रवहन्ति, सर्वतः स्रवन्तः। ते ज्योतिपाः, विवस्वते उषसः धनं सृजन्; बलिनः मार्गं विस्तारयन्ति। प्रवरस्य स्रोता कविभ्यः प्राचीना द्वाराणि चिन्तनानां उद्घाटयन्ति। होत्रुः सप्त पुत्राः, एकत्र संयुक्ताः, एकं मार्गं इच्छन्ति। नाभेः नाभिमिव, अहम् तद् न्यधाम; सूर्यं चक्षुः अनुवर्तते, ऋषेः अपत्यं आकृष्य। तेजस्वी सः, स्वेन चक्षुषा, दिवः प्रियं स्थानं पश्यति, यत् ऋत्विजः रहसि न्यधुः। हे नरः, तं शुद्धिं इन्दुम् गायन्तु; तम् देवाः उपयान्ति। अथर्वाणः त्वां मधुमद् दुग्धेन संवृताः; देवः देवाय, दैव्यो भवसि। अस्मभ्यं प्रवह, गोभ्यः, जनाय, सारथये, नृपतिभ्यः, ओषधीभ्यः च, श्रेयः वहन्। अधुना, हरितं, स्वाराजम्, रक्तं, दिवम् स्पृशन्तम् सोमम्, गीतैः स्तौहि। हस्तचालितैः शिलाभिः सुतं सोमं शुद्धय; मधुमन्तं वहतु, मधुना स्रवताम्। नमस्य, समीपं उपविश, पात्रस्य शृणु; इन्द्राय बिन्दुं स्थापय। सोम, रिपून् हन्तारम्, प्राज्ञं, गोभ्यः, देवेषु, कामधुक् वह। सोम, त्वं इन्द्राय पातवे सिञ्चसि, मदाय; मनसः अधिपः अपि त्वां इच्छति। शुद्ध, अस्मभ्यं वीर्यम् अनुगृहाण, सोम, इन्द्रसख्येन धनं ददातु। सुताः सिन्धवः, सोमरसा, ऋते स्थिताः, इन्द्राय अतीव मधुमन्तः प्रवहन्ति। ऋषयः, वत्साय गावः इव, इन्द्राय सोमपानाय आह्वयन्ति। मदाय प्रवहमानः सोमः, आसने तिष्ठति, नदीतरङ्गः इव; प्राज्ञः सोमः गाव्याम् अधिविश्रान्तः। दिवः नाभेः, विवेकी सोमः, आपः मध्ये महीयते, सः कविः। सः सोमः, पात्रे, पवित्रे च, स्थितः, इन्दुः आलिङ्गति। इन्दुः सागरस्य शीर्षात् वाचम् प्रेषयति, मधुमद् पात्रम् चोदयति। सदा स्तुतः वृक्षः, अन्तः क्षीरपूर्णः, मानवजातिभ्यः स्रवति। सोमः, स्रवन्, दिवः प्रियं स्थानं धावति, कविः मुनिप्रज्ञया युक्तः। हे पवमान, अस्मभ्यं सहस्रधारा धनानि, स्वं तेजः च वह। शुद्धः सोमः, सहस्रधारः, बलवान् अजितः, वायवेन्द्रयोः हविर्भ्यः प्रवहति। गायका, शुद्धं प्रेरितं सोमं, देवकृते सुतं, स्तुवन्तु। सोमाः, सहस्रवीर्यवन्तः, शुद्धा, बलाय, देवकृते स्तुता भवन्ति। बलार्थं, शुद्ध, अस्मभ्यं महद्द्रविणं, तेजस्विन् इन्दो, वीर्यम् च ददातु। ते इन्दवः, देवाः सुताः, अस्मभ्यं सहस्रशः धनं, महद्वीर्यम् शुद्धयन्तु। रथचोदिताः अश्वानिव, ते अनियन्तृका, बलार्थं, अच्युतं वारं भित्त्वा, शीघ्रं धावन्ति।