सोमः दिव्येना वीर्येण प्रवहति, सुतया छिद्रया विशुद्धः, प्रियः सन् इन्द्रस्य सख्यं प्रति वृषा इव आगच्छति। महाबलवान्, तेजस्वी वृषा सोमः, स्वं महत् प्रवाहं स्रवति, चिरस्थायिनं धाम प्रविशति। सुतसोमस्य धारा प्रियं मधु अपिप्रुः, सः प्राज्ञः सर्वासु आपः व्याप्तवान्। महानद्यः तं बलिनं सोमं पृष्ठतः अनुयान्ति, यदा सः गावाभिः आवृतः भवति। समुद्रः अपि आपः मध्ये आत्मानं विशुद्धं कृत्वा, दिवः स्तम्भः आधारः च भवति; सोमः पवित्रे शुद्धः सन् उत्सुकः अस्ति। सः बलीयान् हरितः गर्जति, विशालः अदृश्यः मित्रवत्, सूर्येण सह दीप्तिमान् भवति। इन्दोः तेजसा स्तोत्राणि शुद्धानि भवन्ति, अदृश्यः सः प्रमदाय स्वं विभूषयति। प्रमदाय वयं त्वां शीघ्रं जगतां जन्मानं अन्विच्छामः; तव स्तुतयः महानः। अस्माकं कृते, इन्दोः, त्वं इन्द्राय मधुमत्तमं सोमं वर्षमाणा मेघवत् स्रावय। इन्दोः, त्वं गोमाँ, नरमाँ, अश्वमाँ, बलमाँ, यज्ञस्य प्राचीना आत्मा च असि। एषः अमृतः देवः शाखायाः इव सञ्चालितः भवति, पात्रेषु प्रविष्टः। स्पष्टीकृतः एषः देवः संकुचितानि स्थानानि अतिक्रामति; स्वयंसंस्कृतः न प्रमाद्यते। प्राज्ञैः सत्यवद्भिः सह, हरितः सोमः बलाय शुद्ध्यति। सः स्वयंसंस्कृतः सर्वाणि रत्नानि अन्विष्यति, शूरः इव स्वैः सहचरैः सह। एषः देवः, पवमानः, स्वस्य रथेन याति; प्रमोदं जनयति, स्वरेण स्वं प्रकाशयति। प्रचोदितैः स्तुतः एषः देवः आपः मध्ये प्रवहति; यजमानाय धनानि ददाति। सः स्वेन प्रवाहेण दिवं व्यात्यन्तं त्वरते, गर्जन् पवमानः। सः दिवं व्याप्य, असंस्पृष्टः, अन्तरिक्षात् परं गतः, स्वयंजुष्टः पवमानः स्वं कर्म करोति। प्राचीना जन्मना जातः, एषः देवः देवेषु सुतः; हरितः पवित्रे प्रवहति। नानाव्रतानि गृह्णन्, नवजातः, सः ज्योतिः सृजति; सुतः स्वेन प्रवाहेण शुद्ध्यति। हे सोम, नित्यविजयी, पवमान, अस्मभ्यं महाकीर्तिं दा, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। हे सोम, नित्यदीप्त, नित्यप्रभ, सर्वाणि शुभानि अस्मभ्यं दा, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। हे सोम, नित्यबुद्ध, नित्यकुशल, अस्माकं शत्रून् अपकुरु, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। पवमानाः सोमं इन्द्राय पातुम् शुद्धयन्तु, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। यथा त्वं सूर्याय ददासि, तथा अस्मभ्यं तेजसा सहायैः च दा, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। तव तेजसा सहायैः च वयं सदा सूर्यं पश्येम, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। प्रवह सोम, स्वैः शस्त्रैः समृद्धिं वहन्, द्विगुणबलां, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। अविजितः प्रवह, युद्धेषु जयिनीं समृद्धिं वहन्, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। त्वं, पवमान, यज्ञेषु बलवतः जातः, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। अद्भुतां विश्वधारिणीं समृद्धिं, हे इन्दो, अश्विनोः सदृशीं प्रज्वलन्तीं वह, ततः तव भजनेऽस्मान् सञ्जय। दीप्तः सर्वस्य स्वामी सोमः प्रकाशते, पवमानः दीप्तिमान्, गर्जन् वृषा प्रमोदं वहति। पवमानः, तनुं रक्षन्, शृंगं तीक्ष्णीकृत्य, प्रवहति; सः अन्तरिक्षे प्रकाशते। प्रियः, पावनः प्रवाहः, धनरूपेण प्रज्वलति, ज्योतिषा दीप्तः, मधुना प्रवाहैः च संयुक्तः। तेजसा, हे हिरण्यवर्ण, त्वं पूर्वदिशं कुशं विस्तारयसि; पावनः, प्रभामान्, देवेषु देव इव प्रचरति। विस्तीर्णानि, उच्चानि द्वाराणि, दिव्यानि हिरण्यगर्भाणि, विवृतानि; पवमानः स्तुतः, पृथक् स्थितानि। सृष्टौ कुशलः, विशालः, महान् पवमानः गर्जति; रात्रिवद् उषसः इव प्रकटते। अहं उभौ दिव्यौ होतारौ आह्वये, देवेषु ऋषी, पावनं इन्द्रं, महावृषाणम्। भारती, सरस्वती, इला च, एता महादेव्यः, अस्माकं एष यज्ञे आगच्छन्तु, त्रयो विभूषिताः। त्वष्टारं प्राचीना, पशुपालं, अग्रणीं च आह्वये; इन्दुं, इन्द्रं, वृषाणं, हिरण्यवर्णं, पवमानं, प्रजापतिं च। हे पवमान, वृक्षपतिना सह, मधुना प्रवाहेन च, सहस्रशाखिनं, हरितं, दीप्तं, हिरण्यवर्णं संयुक्तः भव। एवं सोमस्य दिव्यं प्रवाहं, तस्य शुद्धिं, तेजः, दानं च ऋषयः स्तुवन्ति, यः इन्द्रस्य प्रियः, यज्ञस्य आत्मा, सर्वेषां देवतानां च प्रियं पानं भवति।