मातरः, देवाः, अङ्गिरसः च यं सुषुवुः, स ऋषिः अमृतो वह्निः हविः वहन् इति प्रसिद्धः। स अग्निः, प्राज्ञः, ऋषिः, देवदूतः इव प्रतिष्ठितः, हविःवाहनः च। अहं तव निमित्तम् गवां वधं न करोमि, न च किञ्चित् न गृह्णामि, तथापि यथाशक्ति यत् अस्ति तत् तुभ्यं वहामि। यानि काष्ठानि अग्नेः यजुषि स्थापयामः, तानि सर्वाणि त्वं गृहाण, हे कनिष्ठ देव। यत् उपजिह्विका खादति, यन्मक्षिका संचरति, तत् सर्वम् तव घृतं अस्तु। मनसा चिन्तया च यः मर्त्यः अग्निं प्रज्वालयति, सः दिव्यैः सह अग्निं स्तौति। सः दृष्टः पन्थानां श्रेष्ठतमः, यस्मिन ऋताः स्थापिताः, तस्मै अग्नये, उत्तमजाताय, स्तोत्राणि उपयान्ति, यः नः वृद्धिं करोति। अग्निः, दिवोदासस्य पुत्रः, देवाः स्वगत्याः अस्मान् प्रति अन्वयन्; सः मातरं पृथिवीं अन्वारभ्य, दिवः शिखरे स्थितः। यस्मात् जनाः बिभ्यति, यः स्तोत्रकर्माणि करोति, तमग्निं सहस्रवित्तमिव मनसा संपूजयत। यं त्वं, अग्ने, धनाय नेतुम् इच्छसि, यः त्वाम् उपासते, स वीरं पुत्रं, स्तोत्रकारं, स्वभावतः च सहस्रपोषकम् लभते। सः दुर्गं अपि जयति, अश्वेन सह पुरस्कारं प्राप्नोति, अक्षयं कीर्तिं गच्छति। त्वयि, नित्यनव देव, वाञ्छितं सर्वम् इच्छामः। यो सर्ववित्तदः, जनानां प्रियः होतारः, तस्य मधूनां पात्राणि प्रथमानि; तस्मै अग्नये स्तुतयः गच्छन्ति। यथा रथयुक्ताः अश्वाः, दानशीलाः देवयुवानः गीतैः प्रेर्यन्ते, तथा त्वं, विश्वस्य ईश, सुतान् पौत्रांश्च, दानशीलानां च संपदं प्रयच्छ। तम् उच्चं महान्तं ऋतं धारयन्तं दीप्तिमन्तं अग्निं गीयत। स दानवाँश्च कीर्तिमन्तं वीर्यशालिनं अभ्यर्च्य, स्फुटितेन हविषा आहूतः, तस्य नूतनः अनुग्रहः समृद्ध्या अस्मान् प्रति आगच्छतु। प्रियतमं, अतिथिं, रथानां नेता अग्निं स्तुत्यतमं वद। यो उदयति, अस्तं गच्छति, संपद्वित्, यज्ञार्हः, सः गच्छति; यः प्राज्ञः पुरस्कारार्थी तस्य मार्गाः कठिनाः न भवन्ति। अग्निः, यो अतिथि, दानशीलः, बहुप्रशंसितः, सः अस्माकं न अपकुर्यात्; सः उत्तमः पुरोहितः, विधिपूर्वकं कर्म करोति। हे अग्ने, अस्माकं सत्यवचनेभ्यः, दानशील, अन्येभ्यः देवतेभ्यः अपि, तुभ्यं न किञ्चित् अहितं भवतु। दरिद्रोऽपि त्वाम् दूतं इच्छति, त्वं आहूतः, विधिपूर्वकं कर्मकृत्। अग्ने, मरुद्भिः, रुद्रैः सह सोमपानाय आगच्छ, अस्माकं शुभैः स्तोत्रैः साकं, ज्योतिर्धर, स्वगृहैः सह मोदस्व। एतस्मिन्नेव समये, सोमः मधुमत्तमया, हर्षयन्त्यया धारा इन्द्रस्य पानाय स्रव। त्वं, असुरहा, सर्वत्रगः, स्वस्थानम् आगतः, दारुपात्रे उपविष्टः। विश्वतो विस्तीर्णः, महाबलः, वृत्रहा भव, दानशीलानां संपदं प्रयच्छ। महादेवानां सभायाम्, हर्षद, प्रवह, अस्मभ्यं बलं कीर्तिं च दत्तुम्। त्वां, इन्दो, तदर्थं प्रतिदिनं गच्छामः, त्वय्येव आशाः अस्माकं। सूर्यदुहिता तव सोमस्य प्रवाहं नित्यवस्त्रेण विशुद्धं करोति। दश कन्याः, भगिन्य इव, दूरस्थे दिवि त्वां गृह्णन्ति। अचलाः तव सोमस्य मंथनं कुर्वन्ति, त्रीणि मधुना पूरितानि स्रवांसि वहन्ति। अनयुक्ताः गावः त्वां, वत्सं इव, इन्द्रस्य पानाय स्रवयन्ति। इन्द्रः हर्षेण सर्वान् शत्रून् निहन्ति, सः वीरः दानैः मुद्यते। सोमः, दिव्येन वीर्येण प्रवह, सूतेन विशुद्धः, वृषन्, इन्द्रस्य समीपं आगच्छ। महाबलिन्, श्रेष्ठवृषन् सोम, तव महान् प्रवाहः स्रवतु, तव नित्यं स्थानम् प्रविश। निष्पीतेन सोमेन प्रियं मधु दुग्धं, त्वं, प्राज्ञ, आपः व्याप्य स्थितः। महतीः नद्यः त्वां, महावन्तं, गावः आच्छाद्य अनुयान्ति। समुद्रः आपः स्वयम् शुद्ध्वा, सः दिवः स्थम्भः, सोमः पवित्रे विशुद्धः, उत्सुकः। महाबलः, कपिलः, गर्जति, विशालः, अदृष्ट इव मित्रः, सः सूर्येण सह दीप्तिमान्। गीतानि, इन्दो, तव शक्त्या विशुद्धानि, येन त्वं हर्षाय आत्मानं भूषयसि। त्वदर्थं हर्षाय, त्वां शीघ्रं, लोककृतं, वयं इच्छामः, तव स्तुतयः महन्तः। अस्माकं कृते, इन्दो, इन्द्राय मधुमद्रवं वह, वर्षमिव मेघः। त्वं, इन्दो, गवां श्रेष्ठः, नरां श्रेष्ठः, अश्वानां श्रेष्ठः, बलस्य श्रेष्ठः, त्वं यज्ञस्य प्राचीनात्मा। एवं सुमधुरया स्तुत्या, अग्निः च सोमः च, देवेषु पूजितौ, यजमानस्य इच्छितं बलं, कीर्तिं, पुत्रान्, पौत्रांश्च, द्रविणानि च, सर्वं सम्पादयतः, दिव्यैः पन्थाभिः अस्मान् प्रति अनुग्रहं वहतः।