एकदा, या जगति एकः तेजस्वीः, अधः स्थितः च, रोहिण्याः रूपेण निर्मितः, दशसु दिशासु स्वप्रभया व्याप्तिम् उपनयन्, दिव्यं प्रतिबिम्बम् इव प्रकाशमानः दृश्यते। तस्यां सृष्टौ, त्रयः सन्ततयः अतीतानि, अन्ये च सर्वतः स्तोत्रेषु प्रविशन्ति; सा विशालिनी, लोकेषु स्थित्वा, शुद्धिकरः सुवर्णमयी अन्तः प्रविशति। सा एव रुद्राणां माता, वसूनां कन्या, आदित्यनां भगिनी, अमृतस्य नाभिः—इति मनीषिणां मध्ये अहम् उक्तुम् इच्छामि—"मा, मा अदितिं हिंसित; सा न हन्यताम्।" सा देवी, वाचं वदन्ती, वाचं जानन्ती, सर्वैः चिन्ताभिः उपासिता, देवानां मध्ये विचरन्ती, गवां मार्गे मूढधीः मनुष्यः विघ्नं न करोति। तत्र, अग्निः, यः पूजकस्य कृते विशालबलः, देवः, प्राज्ञः, गृहेषु स्वामी, नित्यनूतनः अस्ति। तस्य अनुग्रहेण, हे अग्ने देवाः, वयं सेवितुं शक्नुमः; त्वं विज्ञः, प्रकाशमानः, अस्मान् एकत्र कुरु। त्वया सह, हे कनिष्ठ, तव वीर्येण प्रेरिताः, वयं बलस्य लाभाय यतामहे। और्वः इव, भृगुः इव, शुचिः इव, अप्नवान् इव, अहम् अग्निं आह्वयामि, यः सागरस्थः अस्ति। अग्निं सागरस्थं, प्राज्ञं वातस्वनवत्, परजन्य इव गर्जन्तं बलिनं आह्वयामि। यथा सवितुः सोमपेषणं, भगस्य भागं च आह्वयन्ति, तथा अहम् अग्निं सागरस्थं आह्वयामि। अग्नये, यः क्रतूनां वर्धकः, दातृमत्तमः, तस्मै वयं वचनं यच्छामः, महते वंशजाय। यथा तक्षकः रूपं निर्माति, तथैव एषः अस्माकं कृते जातः, श्रीमतो इच्छया। अयं अग्निः, देवेषु स्वामी, सर्वान् तेजांसि अतिक्रान्तः; सः अस्मान् विजयेभिः उपयातु। सर्वेषां ऋत्विजां मध्ये श्रेष्ठतमं, अग्निं, यज्ञेषु पुरातनं, अत्र स्तुत्यं कुर्वन्तु। सः प्रकाशमानः, शुद्धज्वालः, गृहेषु ज्येष्ठः, अतिविस्तीर्णश्रवाः दीप्तिमान् अस्ति। तम् शीघ्रं, अश्वं इव धावन्तं, प्रेरितं, महाबलिनं, सुहृदं इव मार्गदर्शिनं गायन्तु। तव पत्न्यः, वहन्त्यः हविः, वाचः प्रेषयन्ति; ताः वायोः क्षेत्रे स्थित्वा, तत्रैव संस्थिताः। यस्य त्रिवृत्कुशे, दृढे, जलानि अपि पदं स्थापयन्ति। दातुः देवस्य पादः, अनुत्तमसहायः, शुभदृष्टिः, सूर्यवत् दृश्यते। अग्ने, तव घृतचेतसां चिन्तया, दीप्तमान् देव, ज्वलनया, देवान् अत्र नय, यजस्व च। त्वां मातरः, देवाः, अङ्गिरसः च जनयन्त, ऋषिं, अमृतं वहनं। त्वं, अग्ने, प्राज्ञ, ऋषिः, देवदूतः, हविःवाहनः प्रतिष्ठितः। मम न गोः वधः अस्ति, न भागस्य अपाकर्षणम्; तथापि यत् एतादृशं अस्ति, तत् तुभ्यं वहामि। यानि काष्ठानि, हे अग्ने, तव कृते स्थापयामः, तानि सर्वाणि गृहाण, कनिष्ठ। यद् उपजिह्विका खादति, यद् व्रश्चिकः चरति, तत् सर्वं तव घृतं अस्तु। यो मर्त्यः अग्निं मनसा, चिन्तया च प्रज्वलयति, सः अग्निं दीप्तिमद्भिः स्तौति। सः दृष्टः, श्रेष्ठः पथज्ञः, यस्मिन् ऋताः स्थापिताः; तस्मै, अग्नये, उत्तमजाताय, स्तोत्राणि उपयान्ति। अग्निः, दिवोदासस्य पुत्रः, देवाः अस्माकं प्रति मार्गं वृण्वते; सः मातरं पृथिवीं अन्ववर्तत्, दिवः शृङ्गे स्थितः। यस्मात् जनाः कम्पन्ते, यः स्तोत्रकर्माणि करोति, तम् अग्निं, सहस्रसंपदं, मनसा सन्मानयन्तु। यम्, अग्ने, त्वं, दानवन्, संपत्तये नेतुम् इच्छसि, यं च मर्त्यः सेवते—सः वीरसुतं, स्तोत्रकारं, स्वभावतः सहस्रपोषकं लभते। सः दुर्गं अपि जयति, अश्वेन विजयं प्राप्नोति; अव्ययीं कीर्तिं गच्छति। त्वयि, नित्यनवीन देव, वयं सर्वे अभिलषितानि इच्छामः। यो सर्वसंपदां दाता, जनानां प्रियो होतारः—तस्य प्रथमाणि मधुपात्राणि। तस्मै अग्नये, अस्माकं स्तुतयः गच्छन्तु। यथा रथस्य युक्ताः अश्वाः, तथा दातृमान्, देवयुवानः, गीतैः प्रेर्यन्ते। हे महाबल, सर्वस्य स्वामिन्, सन्ततिं प्रजां च, दातृसंपदं च ददातु। तम्, श्रेष्ठम्, महान्तम्, ऋतस्य धर्तारं, दीप्तिमन्तं, अग्निं स्तुतिभिः अर्चयन्तु। दातृमान्, वीरप्रशस्तः, उत्सुकः, आहूतः, दीप्तिमान्, अस्मान् नवीनया प्रीत्या धनैः यच्छतु। प्रियतमं, स्नेहितमिव, अतिथिं, रथानां नेतारं, अग्निं स्तुत्यं कुर्यात्। यो उदेति, अस्तं गच्छति, संपदां वेत्ति, यज्यः, सः प्रस्थितः; यः प्राज्ञः, तस्य मार्गाः दुर्गमाः न भवन्ति। अग्निः, अतिथिः, दातृमान्, बहुप्रशस्तः, अस्मत्तः मास्तु; सः उत्तमऋत्विजः, योग्यकर्मकृत् अस्ति। त्वं, अग्ने, अस्माकं सत्यवचसः कृते, अन्यदेवताभ्यः अपि, नापराध्यः; दीनः अपि त्वां दूतं इच्छति, त्वं आहूतः, योग्यकर्मकृत्। अग्ने, मरुद्भिः, रुद्रैः सह, सोमपानाय आगच्छ; अस्माकं शुभया स्तुत्या साकं, दीप्तिमन्, स्वगृह्यैः सह, मुदस्व। एवं, ऋषयः, देवाः च, अग्निं स्तुवन्तः, तस्य तेजसा, दानशक्त्या, यशसा च, अस्माकं जीवनं पावनं, समृद्धं, दिव्यं च कुर्वन्ति।