ऋषयः धर्ममारोहन्त, कश्यचित्कपिलस्य अश्वस्य पृष्ठे एकाकिनः उपविश्य, तत्र मम मनः हृदयं प्रति अवदत्। तेषां सहचराः स्वैः अपत्यैः सह प्रमोदन्त। तर्हि सोमं पिण्डयतः कृते, हे महादानिन् इन्द्र, तव यानि कर्माणि सुतासु अभिव्याहर्तव्यानि, तानि सर्वाणि यानि त्वं शरभाय, मुन्यः सखायै, दूरे गुह्यं निधिं उद्घाटयः, तानि कीर्तनीयानि। इह यः यः बन्धनं प्राप्तः, सः पृथक् धावतु; इन्द्रः वज्रेण वृत्रस्य प्राणस्थानं तुदति स्म। सः मनसः वेगेन शीघ्रम् आयसपृष्ठं दुर्गं अतिक्रम्य, महापक्षिणिव यथा, दिवं गच्छन्, सोमं वज्रिणे आनीयत्। समुद्रे अपि वज्रं निहितं, आपः तेन आच्छन्नाः; स्रोतांसि संयता, तस्मै वहन्ति अभिषेकं। यदा वाच् अविदुषी वाचः उदीरयति, तदा देवीनां राणी हर्षे उपविश्यति; सा चत्वारि स्रोतांसि बलस्य अमुञ्चत्—कुतः तस्याः परमा गतिः? देवाः दिव्यां वाचं ससृजुः; सर्वरूपाणि भूतानि तां भाषन्ते। सा वाक्, या अस्मभ्यं मधु बलं दुह्यात्, धेनुः इव, सा स्तुत्या आगच्छतु। मित्र, विष्णो, त्वं पृथि विस्तरं कुरु; वज्राय दिवि स्थानं ददातु; वृत्रं हन्याम, सिन्धून् जयेम; इन्द्रस्य प्रेरणया मुक्ताः ते प्रव्रजन्तु। सः मनुष्यः समृद्धिं प्राप्नोति, यः देवेषु प्रीतिं यच्छति, यः अद्य मित्राय वरुणाय हविः यजुषा संपादयति। राजानः, दीर्घदर्शिनः, महाबलिनः, सूर्यस्य रश्मिभिः सह, अप्रधृष्यबाहवः, रथयोजकाः, प्रख्याताः। मित्रावरुणयोः दूतः शीघ्रं धावति, आयसशिराः, सोमपानाय उत्सुकः। यः न पृच्छति, न पुनः आह्वयति, न संवादे रमते—तादृशं विस्मरणं, अद्य, अस्मद् दूरे कुरुतम्; स्वैः बाहुभिः अस्मान् रक्षताम्। इदानीं, मित्रस्य सत्यं स्तोत्रं गायत; अमृतस्य महात्मनः स्तुतिं कुर्वन्तु; वरुणस्य रक्षसः, राज्ञां मध्ये दीप्तं स्तोमं यच्छन्तु। ते त्रयो धनवन्त्याः मातृणां एकं पुत्रं, रक्तं, विजयीं, प्रेरयन्ति; अमृताः, निर्मलाः, मर्त्यानां वासानि पश्यन्ति। मम वाचः, उत्तिष्ठिताः, तेजस्विन्यः, सुकृताः; अश्विनौ, संयुक्त्य, हविर्ग्राहाय आगच्छताम्। यदा वयं भवद्भ्यां, अश्वदायिभ्यां, दानशीलयोः, अप्रधृष्यं वरं प्रार्थयामः, तदा पूर्वां हविर्दक्षिणां, जमदग्निना सह, दत्तमिति स्तौमः। वायो, शुभैः चिन्ताभिः यज्ञं प्रति आगच्छ; विशुद्धे, उपरि, तेजस्वी अहं त्वाम् उपगच्छामि। अध्वर्युः ऋजु मार्गेण हविः आनयति; ततः, तव युक्त्या, अस्मदर्थं, शुद्धं सोमं पयसा मिश्रितं पिब। सूर्य, आदित्य, त्वं महत्; तव महत्त्वं विख्यातम्; सत्यं देव, त्वं महत्। सूर्य, त्वं कीर्त्या महत्, देवेषु सत्यं महत्; यजुषां पुरोहितः, असुर, सर्वव्यापी ज्योतिः, अजितः। एषः, नीचः च दीप्तः च, रोहिण्या रूपे सृष्टः; प्रतिमेव, दशसु बाहुषु विस्तारयति। तिस्रः पीढ्यः अतीताः, अन्याः दिशः स्तोत्रं प्रविशन्ति; विस्तीर्णः लोके स्थितः, पावकः, हिरण्मयः, अन्तः प्रविष्टः। रुद्राणां माता, वसूनां दुहिता, आदित्यस्य भगिनी, अमृतस्य नाभिः—मर्त्येषु बुधानां कृते वदामि: अदितिं मा हिंसीः, सा नाभिहता भवतु। वाचं भाषमाणां, विज्ञायमानां, सर्वचिन्ताभिः उपेतां, देव्या, देवेषु चरन्तीं—अल्पबुद्धिः मर्त्यः धेनुं मा निवारयेत्। त्वं, अग्ने, महाबलः, देव, उपासकस्य कृते; प्राज्ञः, गार्हपत्यः, नित्यनूतनः। तव अनुग्रहेण, हे अग्ने देवाः, वयं सेवामः; त्वं विज्ञायमानः, दीप्तमानः, अस्मान् संयोजय। त्वया, कनिष्ठ, तव बलप्रेरिताः, वयं बलस्य लाभाय यतामहे। और्व इव, भृगुरिव, शुचिरिव, अप्नवानिव, अग्निं आह्वयामि, यो अप्सु तिष्ठति। अग्निं आह्वयामि, यो अप्सु तिष्ठति, वेदस्विनं, वातरं, महाबलिनं, पर्जन्य इव गर्जन्तम्। यथा सवितुः सोमे, भागस्य भागे, तथा अग्निं आह्वयामि, यो अप्सु तिष्ठति। अग्नये, यज्ञवर्धनाय, महादायिने, वयं वचांसि प्रेषयामः, वीर्यवते। यथाः तक्षकृद् रूपं कुर्यात्, एवं अस्माकं कृते अयं जातः, श्रीयमाना इच्छया। एषः अग्निः, देवेषु नृपतिः, सर्वाणि तेजांसि अतिक्रान्तः; सः अस्मान् पुरस्कृत्य आगच्छतु। अत्र सर्वेषां पुरोहितानां मध्ये, अग्निं, प्राचीने यज्ञे, स्तुत्यं कीर्तयत। सः पावकः, शुद्धज्वालः, गृहेषु ज्येष्ठः, दीप्तः, सर्वत्र श्रुतः। तम् शीघ्रं, त्वरितं, प्रेरितं, मित्रवत्, नरान् नेतारं, स्तुत्यं गायेत्। तुभ्यं, पत्न्यः स्वैः वाचः प्रेषयन्ति, हविर्भिः; ताः वायोः क्षेत्रे उपविष्टाः। यस्य त्रिधा आच्छादिते कुशे, दृढन्यस्ते, आपः अपि तत्र पादं न्यधुः। दानस्य देवस्य पादः, अप्रतिहतसहायः, शुभः, सूर्य इव द्रष्टव्यः। अग्ने, तव घृतचिन्तया, दीप्तमान् देव, ज्वलता, इह देवांश् नेतुम् अर्चय।