ऋषयः समाहितचित्ताः स्वेन भावेन स्तोत्राणि वहन्तः, परमबलिनं देवं प्रति, नदीव सागरतीरं प्रति वहन्ति। श्रवणीयतमस्य, मनोहरस्य देहं, प्रज्ञया संस्पृशन्ति—यदत्र देवः, सः कदाचिद् अवधारयेत्। तद् एव विद्धि, यदिन्द्रः तुष्यति; तं सुवर्णस्तुत्या संस्तुष्टिं कुर्यात्, श्रद्धया तं आह्वयेत्; गायकः, अवध्यं तं विभूषय, स्वरेण तम् आवेदय—सः कदाचिद् अवधारयेत्। कृष्णः बिन्दुः, दशसहस्रैः भूषितः, दीप्तायाम् अंशुमत्यां न्यपतत्; तं इन्द्रः स्वबलस्य प्रभावेन पुनरुद्धृत्य, दृढेन तेजसा पिच्छिलान् अपासरत्। अहं तं बिन्दुं संगच्छन्तं सभायां, अंशुमत्याः तटे, अपश्यम्; नभसि श्याममिव मेघं पश्यन् स्थितवान्—वृत्रहा वीर्यवन्तः युद्धे सम्यग् युध्यन्ताम्। ततः सः बिन्दुः अंशुमत्याः अङ्के स्थित्वा, स्वदीप्त्या विराजमानः, रूपं धारयामास; देवद्विषः सैन्याः समागच्छन्, किन्तु इन्द्रः बृहस्पतिना युक्तः तान् विजित्य अपाकरोत्। हे इन्द्र, त्वं जन्मनः एव अरिपूर्वाणां रिपुः अभवः; गुह्ये दिवि पृथिवीं च अन्वेष्टुम् अशक्नुः, बहुषु लोकेषु युद्धं प्रादुश्चकारः। त्वं, अनुत्तमबलः इन्द्र, वज्रेण ताडयित्वा, शस्त्रबलप्रेरितः शुष्णं शस्त्रैः निहन्यः, स्वशक्त्या गावः अपश्यः। त्वं, जनानां वृषभः, रिपूनां हन्ता, शत्रुषु मेघ इव; नद्यः अपासृजः, निरोधकान् निरस्य, दासपत्नीः अपि जयसि। सः प्राज्ञः, सोमपेषणे गर्जन्, अप्रतिरथक्रोधः, सर्पवत् शोभमानः, वीर्यकर्मा, स एव सर्वैः वृत्रहा इति स्मृतः। तं वृत्रहन्तारं जनानां पोषकं वयं उत्तमया स्तुत्या हवामहे; सः दानवाँसः मघवा अस्माकं त्राता, वाचस्पतिः, बलं यशश्च ददातु। स एव वृत्रहा इन्द्रः, दानसमृद्धः, नूतनजन्मा, हव्योऽभवत्; सः बहूनि वीर्याणि कृत्वा, सोमवत् सुतः, स्वमित्राणां हविः भवति। हे इन्द्र, अस्मभ्यं तद् तेजः, असुरेभ्यः दीप्तं, आनय; स्तोत्रिणे, बर्हिः विधत्तेभ्यश्च, तव फलं वृद्धये कुरु। यस्याश्वं, गाम्, अक्षय्यं भागं ददासि, तं सोमपेषे हविर्दायिनि, यजमानस्य स्थापय; कृपणस्य मा गमय। सत्यव्रत, ऋतपथ, स्वबलैः पुष्टिं लब्धवान् इन्द्र, तस्मात् अस्मभ्यं समृद्धिं ददातु। यद्यद् करोति वृत्रहा, दूरे वा सन्निकटे वा, तस्मात् कारणात् गायकः, दीप्तया स्तुत्या, पृश्निशिरा, त्वां सोमपेषणे आह्वयति। यत्र यत्र असि, दिवः दीप्ते लोके, सागरस्य शृङ्गे, भूमौ, मध्येम्—तत्र, वीर्यवान् वृत्रहा, अत्र आगच्छ। सोमपः, बलपति, अस्मासु सौम्येन, सत्येन, द्रविणेन च, सोमपेषणे, मोदस्व। मा अस्मान् परित्यज, इन्द्र; अस्माकं भोजने सखा भव; त्वं अस्माकं सहायः, त्वमेव बन्धुः; मा अस्मान् परित्यज। अस्मिन्स्तोत्रे, इन्द्र, सोमपेषणे, मधु पीत्वा, अस्माभिः सह उपविश; यजमानाय नूतनं महत्त्वं प्रदा, दानवाँसः; अस्मिन्स्तोत्रे अस्माभिः सह सन्निधेहि। न देवाः, न मर्त्याः त्वां समश्नुवन्, अश्महस्त; त्वया सर्वाणि भूतानि बलात् अतिक्रान्तानि—कोऽपि देवः त्वां न समश्नुवन्। सर्वे जनाः विजितारं इन्द्रं स्वराज्याय कल्पयन्ति; उत्तमव्रतः, श्रेष्ठदानः, महाबलः, दृढशक्ति, तेजस्वी च। गायकाः स्वरेण संहृष्टाः इन्द्राय सोमपानाय गायन्ति; सः, ज्योतिषां पतिः, दृढव्रतः, स्वशक्तिभिः आगच्छति। चक्राः दृष्ट्या प्रणमन्ति, प्रेरिताः स्वरेण स्तुवन्ति; तव स्तोतारः, अमीवा रहिताः, शुभसंकल्पाः, गीतैः तव श्रोत्रं प्रति सन्निधीयन्ताम्, महाबलिन्। तं दानवाँसः, महाबलम्, सर्वशक्तिधरं, अयमनिग्राह्यम्, अहम् आह्वये; उत्तमस्तुतिः, यज्ञीयः, वज्रभृत् सर्वाणि मार्गाणि सुखानि करोतु। त्वं, इन्द्र, प्राचीनानि पुरो बलात् नाशयसि, महाबल, शक्र, तेषां नाशाय; त्वया वज्रिणा सर्वे लोकाः कम्पन्ते—दिवः पृथिव्याः च भीत्या कम्पेते। सा सत्यता, इन्द्र, वीर्यवन्त, अस्मान् पातु; आप इव, वज्रिन्, सर्वं पाप्मानं अपाकुरु; कदा, इन्द्र, अस्मभ्यं विश्वतोवृद्धं, काम्यं धनं दास्यसि, राजन्? विद्वानं, महान्तं, ऋतवन्तं, दृष्टिमन्तं, स्तुत्यं इन्द्रं गीर्भिः गायेत। त्वं, इन्द्र, सर्वविजयी; त्वया सूर्यः प्रकाशितः; सर्वस्य कर्ता, सर्वदेवः, महत्त्वमयः त्वमेव। ज्योतिषा दीप्तः, दिवः तेजोमयं लोकं प्रति गच्छ; त्वां, इन्द्र, देवाः मैत्र्याय वृतवन्तः। इन्द्र, अस्माकं प्रियतमा कामना त्वां प्रति गच्छतु, सतराजित्, अप्रच्छन्ना, सर्वतः पर्वतवत् विस्तीर्णा, दिवः पतिः। सत्य सोमप, त्वं भूमिं च, द्यां च अभवः; इन्द्र, त्वं सोमपेषकस्य महाबलः, दिवः स्वामिन्। त्वं, इन्द्र, पुरातनानां पुराणां नाशकः सदा; त्वं दस्यूनां हन्ता, महाबल, दिवः स्वामिन्। तस्मात्, इन्द्र, गीतप्रिय, वयं महत्त्वाय त्वां प्रति इच्छाः प्रेषयामः; देवाः आपां दानैः आगच्छन्तु। स्तुतिभिः, वीर्यवन्त, प्रार्थनाः त्वां बलयन्ति; त्वं, अश्मभिद्, नित्यं वर्धमानः, प्रतिदिनं। तौ बभ्रू, गीताय युक्ते, विस्तीर्णयुते रथे युञ्जते; इन्द्रयुते, वाचा युक्ते। त्वं, इन्द्र, अस्मभ्यं वीर्यं, पुरुषत्वं च आनय, शतक्रतो, मनुष्येषु; युद्धे विजयी वीरं ददातु। त्वं अस्माकं पिता, रत्नदातः; त्वं अस्माकं माता, शतक्रतो; तस्मात् वयं तव प्रियत्वं इच्छामः। त्वां, बहुहव्यम्, महाबलम्, अहं आह्वये, शतक्रतो; अस्मभ्यं उत्तमं वीर्यं ददातु। अद्य, वज्रिणे, पुरुषाः, उत्सुकाः, त्वां प्रति स्तोत्राणि स्रवन्ति, हे इन्द्र; तस्मात्, स्तुत्यैः गीतैः, अस्मान् श्रुणु, स्वबान्धवस्य समीपं आगच्छ। मोदस्व, सुशिर, हिरण्यवर्ण, त्वां वयं इच्छामः; विद्वांसः त्वां भूषयन्ति; तव यशः स्तुतयः, गीतप्रिय, सोमपेषणे श्रेयांसि। एवं ऋषयः, श्रद्धया, प्रेम्णा च, इन्द्रस्य महिमानं, वीर्यं च, स्तुत्या वर्णयन्ति। सः इन्द्रः, देवो महाबलः, अस्माकं त्राता, दातृ, पितेव मातृवच्च, सर्वदा पूज्यः अस्तु।