सुमधुरेण भावेन ऋग्वेदस्य उक्तानि श्लोकाः एकीकृत्य कथा रूपेण संस्कृतभाषायां— पर्वतेषु स्थितं, बलसमूहं मरुत्गणं अहम् सोमपानाय आह्वयामि। ततः, इन्द्राय गीताः यथा रथारोहिणः सोमनिष्पिष्टस्य अर्पणस्य समीपे आगच्छन्। इन्द्रं गीताः यथा मातरः वत्सं समन्तात् परितः संनिपत्य उपासते। तस्मै, इन्द्राय, उज्ज्वलाः सोमरसाः प्रवाहिताः; सोमपानं कुरु, यतः सर्वेषु तव अर्पणं अस्ति। सोमं पिब, इन्द्र, उत्साहाय; यः सोमः शकुनिना आनीतः, तस्य पानं कुरु, यतः त्वं सर्वजनानां अधिपः, राजा च असि। दूरात्, यः त्वां उपासते, तस्य आह्वानं शृणु, इन्द्र; बलस्य, पशूनां, महत्त्वस्य च सम्पत्तिं दातु, यतः त्वं महाबलः असि। इन्द्र, तव नवतमं रमणीयं गीतं जातम्; प्राज्ञा चिन्ता, प्राचीनं सत्यम्, सततं प्रवाहितं प्रेरणं तव। तम् इन्द्रं स्तौमः, यं स्तुतयः बलवन्तं कृतवन्ति; तस्य वीर्यकर्माणि इच्छन्तः, तस्य प्रियत्वं प्रार्थयामः। अधुना तम् इन्द्रं, शुद्धं, शुद्धगीतैः स्तौमः; सः शुद्धस्तुतिभिः बलवान् भूत्वा शुद्धं सोमं पिबतु। शुद्धः इन्द्र, शुद्धः आगच्छतु, शुद्धैः सहायैः; शुद्धः, सम्पत्तिं दातु, शुद्धः सोमं पिबतु। शुद्धः इन्द्र, शुद्धः सम्पत्तिं दातु, शुद्धः भक्ताय धनानि दातु; शुद्धः, शत्रून् हन्ति, शुद्धः, पुरस्कारस्य अन्वेषणं करोति। तस्मै, इन्द्राय, उषसः रात्र्याः तमः उल्लंघ्य गीतं गायन्त्यः आगच्छन्; तस्मै सप्त मातरः आपः स्थिताः, नद्यः त्वरितप्रवाहाः वीरस्य सहाय्याय। तीक्ष्णशस्त्रेण त्रिः सप्त शिखराणि पर्वतानां विदारितानि; न देवः, न मनुष्यः, तस्य महाबलस्य कर्म विरोद्धुं अशक्नोत्। इन्द्रस्य वज्रः लोहितः, अकम्पनीयः; महत्तमं बलं इन्द्रस्य भुजयोः स्थितम्; इन्द्रस्य संकल्पाः शिरसि स्थापिताः, स्तुत्याय उत्सुकाः, आह्वानस्य प्रति सज्जाः। त्वाम् उपास्येभ्यः सर्वेभ्यः उपास्येभ्यः सर्वाधिकं उपास्यं मन्ये; अचलानां मध्ये कम्पनं त्वां मन्ये; बलानां मध्ये चिन्हं त्वां मन्ये; जनानां मध्ये वृषभं त्वां मन्ये। यदा त्वं, इन्द्र, वज्रं भुजयोः गृह्णासि, उत्साहेन युद्धाय प्रेरितः, पर्वतानि नमन्ति, गावः निर्गच्छन्ति, स्तुतयः इन्द्रं गच्छन्ति। तम्, यः सर्वाणि भूतानि सृजति, लघूनि महान्ति च, स्तौमः; इन्द्रसहितेन मित्रस्य मैत्रीं स्तुतिभिः विजयामः, वृषभं नमस्कृत्य समीपं गच्छामः। सर्वे देवाः, वृत्रस्य श्वासस्य विरोधाय, त्वां मित्रं चकारुः; मरुत्सहितेन, इन्द्र, तव मैत्री अस्माकं भवतु, तथा सर्वयुद्धेषु जयः भवतु। त्रिषष्टिः मरुतः, प्रभाते गावः इव, बलवन्तः, तव समीपं आगच्छन्ति; अस्माकं भागं दातु, अस्मान् बलवन्तं कुरु, अनेन अर्पणेन त्वां सेवामः। को वा तव वज्रं विरोद्धुं शक्नुयात्, इन्द्र, मरुत्समूहस्य तीक्ष्णशस्त्रस्य मध्ये? निःशस्त्रान्, अधार्मिकान्, त्वं घूर्णनचक्रेण विक्षिप्तवान्, महाबलिन्। महान्तं, उग्रं, शक्तिमन्तं स्तुत्यं, शुभसम्पत्त्यर्थं, उत्तमं स्तोत्रं प्रेषय; गीतज्ञं, इन्द्रं, बहुस्तुतिभिः अर्पय—सः कदाचित् अवधानं करोतु। स्तुतिधारिणं, महाबलिनं, चिन्ता यथा नदी दूरं तीरं गच्छति, तं स्पृशतु; बुद्ध्या, श्रुतवंतं, प्रियं स्पृश—सः कदाचित् अवधानं करोतु। यत् इन्द्रः रमते, तत् ज्ञातव्यम्; उत्तमया स्तुत्या तं स्तौय, श्रद्धया आह्वय; गायक, अवध्यं अलङ्कुरु, तव स्वरं श्रावय—सः कदाचित् अवधानं करोतु। कृष्णः बिन्दुः, दशसहस्रैः अलङ्कृतः, दीप्तायां अंशुमत्यां अवतीर्णः; इन्द्रः, बलात्, तं पुनः आनयत्, शक्त्या चिकिलितान् अपाकरोत्। अंशुमत्याः तटे, समुदायस्थले, बिन्दुं पृथक् गच्छन्तं अहम् अपश्यं; आकाशे कृष्णमेघः इव स्थितः अस्मि—बलिनः युद्धे जयन्तु। ततः, बिन्दुः अंशुमत्याः गोदाम् स्थित्वा दीप्तिमान् अभवत्; अधार्मिकसमूहः समीपं आगच्छन्, किन्तु इन्द्रः बृहस्पतिसहितः तान् जिगाय। त्वं, इन्द्र, जन्मतः शत्रुविहीनानां शत्रुः अभवत्; गुह्यं दिवं भूमिं च त्वं अन्वविन्दः, विपुलात् लोकात् युद्धं आनयत्। त्वं, अप्रतिमबलः, इन्द्र, वज्रेण हतः, आयुधेन उत्साहितः; शुष्णं आयुधैः विनाशितवान्, बलात् गावः अन्वविन्दः। त्वं वृषभः, शत्रुनां संहारकर्ता, शत्रुषु मेघः; नद्यः विमोचिताः, विघ्नकर्तारः निरुद्धाः, दासपत्नीः जिताः। सः, प्राज्ञः, सोमनिष्पिष्टेषु गर्जति, अस्य कोपः अप्रतिमः, सर्पः इव दीप्तिमान्; सः एव, वीर्यकर्मकर्ता, सर्वैः वृत्रहन्ता इति कथ्यते। तं वृत्रहन्तारं इन्द्रं, जनसमर्थं, उत्तमया स्तुत्या आह्वयामः, अर्पणीयं इति; सः उदारः मघवन् अस्माकं रक्षकः, समर्थः, कीर्तिदाता च भवतु। तं वृत्रहन्तारं इन्द्रं, उदारं, नवजातं, अर्पणीयं अभवत्; बहूनि वीर्यकर्माणि कृत्वा, सोमः इव, सः मित्राणां अर्पणं भवति। इन्द्र, असुरेभ्यः दीप्तिमतीं बलं अस्माकं आनय; उदारः, गायकाय, कुशान् विस्तारयन्तेभ्यः च, तव पुरस्कारं वर्धय। इन्द्र, यः अश्वं, गाम्, अव्ययभागं दत्तवान्, तं सोमनिष्पिष्टार्पयन्तं यजमानं स्थापय; कदाचित् कृपणाय न दातु। इन्द्र, सत्यम् अनुयायिन्, सत्यमार्गानुगः, स्वशक्त्या पुष्टिं सुरक्षितवान्; तत्रतः अस्माकं समृद्धिं दातु। यत् किंचिद् त्वं करोति, वृत्रहन्तः, दूरं वा समीपं वा, तस्मात् गायकः दीप्तगीतैः, प्रवाहितकेशः, सोमनिष्पिष्टे त्वां आह्वयति। यत्र यत्र त्वं, दिव्ये धाम्नि, समुद्रशिखरे, भूमिस्थले, महाबलिन्यः वृत्रहन्तः, वा अन्तरिक्षे—इह आगच्छ। सोमपानप्रिय, बलाधिप, अस्मान् तव दानैः, सत्यम्, विपुलसम्पत्त्या, सोमनिष्पिष्टे रमस्व। मा अस्मान् परित्यज, इन्द्र; भोज्ये अस्माकं सहचारी भव। त्वं अस्माकं सहायः, त्वं बन्धुः; मा अस्मान् परित्यज, इन्द्र। अस्माकं सोमनिष्पिष्टे, इन्द्र, उपविश, मधुरं पिब; भक्ताय नवमहत्त्वं दातु, उदारः—सोमनिष्पिष्टे अस्माकं सहचारी भव। न देवाः, न मनुष्याः, त्वां समता प्राप्नुवन्ति, वज्रधारिन्; तव शक्त्या सर्वाणि भूतानि अतीत्य स्थितवान्—कोऽपि देवः त्वां समता न प्राप्नुवन्ति। एवं, ऋषयः, भक्ताः च, इन्द्रस्य महत्त्वं, वीर्यं, दानं, सोमपानं च स्तुतयः, अर्पणैः, प्रेम्णा च वर्णयन्ति।