यस्य गोष्ठे देवाः सर्वाः ऋतयः संस्थिताः, यत्र सूर्यः चन्द्रमा च दृश्येते, तस्य महिमा अद्भुतः। तं मह्यम् सर्वे आर्याः, सोमपानाय, मारुताः, सततं गायन्तु। अत्र सोमः सुतः, मारुताः तं पिबन्ति, अश्विनौ च ज्योतिराजौ तस्य सोमस्य आस्वादं कुर्वन्ति। मित्रः, अर्यमा, वरुणः च शुद्धं सोमं त्रिसदसि शीघ्रं पिबन्ति। इन्द्रः अपि, पुरोहितः इव प्रातः हविषि, गोमन्तं सोमं सुतं आस्वादयति। हे उज्ज्वलाः मारुताः, यदा युष्माकं कौशलं निर्मलम्, जलधारा इव वेगेन प्रकटं भवति, तदा आगच्छत। अद्य अहं महादेवतानां प्रसादं, तेजस्विनां वीर्यं, आत्मनः इच्छया वृणोमि। हे मारुताः, युष्माकं प्रभावः पृथिव्याः क्षेत्रेषु, दिवः प्रकाशेषु व्याप्य अस्ति; सोमपानाय आगच्छत। हे कौशलशालिनः मारुताः, दिवः अधः सोमपानाय आह्वयामि। ये मारुताः, यः दिवं पृथिवीं च धारयन्ति, तान् सोमपानाय आह्वयामि। ये बलिनः पर्वतवासिनः मारुतगणः, तान् सोमपानाय आह्वयामि। इन्द्राय गीतानि समागम्य, रथवाहाः इव, सुतं हविः उपयच्छन्ति; मातरः वत्सं इव, तं समन्तात् परिवृत्य तिष्ठन्ति। इन्द्राय उज्ज्वलः सुतः सोमः प्रवाहितः; तं पिब, सर्वेषु कर्मसु तव अर्पितं अस्ति। हे इन्द्र, हर्य सोमं, यः श्येनः आनयत्, तव उत्साहाय; त्वं सर्वजनानां अधिपः राजा च। दूरात् त्वां, यः उपासते, आह्वयामि; बलस्य, गोः, महत्त्वस्य सम्पदः ददातु, यतः त्वं महाबलः। इन्द्राय, यः तव नूतनं रम्यं गीतं जातम्, धीरचिन्तनं, सनातनं, सत्यम् प्रवाहवत् प्रेरणा। तं इन्द्रं स्तौम, गीतैः वीर्यं प्रार्थयामः, तस्य अनुग्रहम् इच्छामः। अद्य शुद्धं गीतं शुद्धं इन्द्रं स्तौम; शुद्धं सोमं पिबतु, शुद्धं स्तोत्रैः बलवन् भवतु। इन्द्रः शुद्धः, शुद्धैः सहायैः आगच्छतु; शुद्धं धनं ददातु, शुद्धं सोमं पिबतु। इन्द्रः शुद्धः, शुद्धं धनं ददातु, शुद्धं भक्ताय रत्नं ददातु, शुद्धं शत्रून् हन्ति, शुद्धं पुरस्कारं यच्छति। तस्य इन्द्रस्य कृते, उषसः रात्रेः तमः उल्लंघ्य, गायन्त्यः, सप्त मातृस्वरूपिण्यः नद्यः, वीरस्य साहाय्याय स्थिता। तीक्ष्णशस्त्रेण त्रिः सप्त पर्वतान् विदारितः; न देवः न मनुष्यः तस्य महाबलस्य कर्म सहनं शक्ष्यति। इन्द्रस्य वज्रः आयसी, दृढः; महद् बलं तस्य भुजयोः; तस्य संकल्पाः शिरसि स्थापिताः, स्तुत्याय उत्सुकाः, आह्वानाय सज्जाः। त्वां पूज्येषु पूज्यतमं मन्ये; अचलसु स्थापनं मन्ये; बलिनां मध्यम् चिह्नं मन्ये; जनानां मध्ये वृषभं मन्ये। यदा इन्द्रः उत्साहेन युद्धाय वज्रं भुजयोः गृह्णाति, पर्वताः नमन्ति, गावः निर्गच्छन्ति, प्रार्थनाः इन्द्रं प्राप्नुवन्ति। यं सर्वभूतानि, लघूनि महान्ति च, सृजति, तं स्तौम; इन्द्रसहितं मित्रस्य मैत्रीं गीतेन प्राप्नुमः, वृषभं श्रद्धया उपगच्छामः। सर्वे देवाः, वृत्रस्य श्वासात् भयम् अनुभूय, त्वां मित्रं चकार; मारुतैः सह, इन्द्र, तव मैत्री अस्माकं अस्तु, तथा सर्वेषु युद्धेषु विजयी भव। षट् त्रयो दश मारुताः, प्रभूतबलिनः, प्रातः गावः इव, तव सेवायाम् उपस्थिताः; अस्माकं भागं ददातु, अस्मान् वीर्यवन्तं कुरुतु, अनेन हविषा तव सेवा कुर्मः। इन्द्रस्य वज्रं, मारुतानां तीक्ष्णहस्तेषु, केन अपि न सह्यं; निरस्त्राः असुरा अधर्मिणः तव चक्रेण विक्षिप्ताः। महाबलिनः, तव स्तुत्यं गीतं प्रेषय; शुभदं धनं ददातु; गीतवेदिनं इन्द्रं बहुस्तुतिभिः अर्पय—सः कदाचित् अवलोकयेत्। स्तुतिधरस्य, महाबलिनः, चिन्तनं नदीव दूरं प्रवाहय; श्रवणप्रियस्य, रम्यशरीरस्य, बुद्ध्या स्पृश—सः कदाचित् अवलोकयेत्। यं इन्द्रः रमते, तं जानिहि; उत्तमं गीतं स्तौ, श्रद्धया आह्वय; अच्युतं अलंकृत्य, गायकः, तव वाणीं श्रावय—सः कदाचित् अवलोकयेत्। कृष्णबिन्दुः, दशसहस्रैः अलंकृतः, अम्शुमती नदीं प्रविष्टः; इन्द्रः शक्त्या तं पुनः आनयत्, बलात् द्रव्यम् अपाकरोत्। अहं तं बिन्दुं, अम्शुमत्या तटस्थले, समवायस्थले, व्यपगच्छन्तं अपश्यं; दिवि कृष्णमेघः इव स्थितः—हे बलिनः, युद्धे विजयी भवतु। ततः बिन्दुः, अम्शुमत्याः गोष्ठे, स्वं रूपं धारयन्, दीप्तिमान् अभवत्; अधर्मिणः समीपं आगच्छन्, किन्तु इन्द्रः बृहस्पतिसहितः तान् विजिग्ये। त्वं, इन्द्र, जन्मतः शत्रुलेशः अभवः; गुह्यं दिवं पृथिवीं च अद्धा अन्वविन्दः; लोकात् समृद्ध्यात् युद्धं प्रावर्तयः। त्वं, अप्रतिमबलः, वज्रेण उत्साहितः, शुष्णं शस्त्रैः विनाशयः, बलात् गावः अन्वविन्दः। त्वं, जनानां मध्ये वृषभः, शत्रुनां संहारकः, मेघः प्रतिद्वेषिणां मध्ये; नद्यो विमोचयः, विघ्नकर्तृन् निवारयः, दासपत्नीः विजिग्ये। सः धीरः, यः सुतेषु गर्जति, यस्य कोपः अप्रतिमः, सर्पवत् दीप्तिमान्; सः एव, वीर्यकर्मणां कर्ता, सर्वैः वृत्रहन्ता इति कथ्यते। तं वृत्रहन्तारं इन्द्रं, जनसंरक्षकं, उत्तमस्तुत्या आह्वयामः; सः उदारः मघवन् अस्माकं रक्षकः, समर्थः, कीर्तिदः च भवतु।