इन्द्राय, सोमस्य सुतस्य चक्रे, अस्माकं गीतानि समन्तात् निनदन्तु, यः प्रमोदनः अस्ति; कवयः स्तोमैः तम् इन्द्रं स्तुवन्तु। यस्मिन् सर्वाणि महिमानः, सप्त समूहो वसन्ति, तस्मिन् सोमे, इन्द्रं हविषि आह्वयामः। देवाः, त्रिकद्रुकेषु प्रजागरं तम् अन्विच्छन्, यज्ञं संविधाय, तम् एव अस्माकं गीतैः बृंहयेम। त्वां प्रति, हे इन्द्र, इव नद्यः समुद्रं प्रति, सोमरसं धाराः आगच्छन्ति; त्वां कश्चन न अतिवर्तते। त्वं महात्मना, जाग्रतां सोमं, यस्य भोजनं तव उदरे अस्ति, प्रकाशितवान् असि, हे इन्द्र। सोमः तव उदराय उचितः अस्तु, हे वृत्रहन्; सोमधाराः तव वेश्मसु उचिताः स्युः। अश्वाय उचितं, श्रुतकक्षः गायति, गौवे अपि उचितं; इन्द्रस्य वेश्मनि अपि उचितम्। त्वं हि, इन्द्र, अस्माकं सुतासु, सोमेषु अलंकृतः; तुभ्यं, महाबल, दानाय उचितम्। दूरात् अपि, अश्महस्त, अस्माकं गीतानि त्वां प्राप्नुवन्ति; वयं त्वां सम्यक् प्रति आगच्छेम। एवं वीरः, एवं शूरः, एवं स्थिरचित्तः असि; एवं तव उदारमना। एवं दानं, दानद, सर्वैः दातृभिः धार्यते; ततः, हे इन्द्र, मम सन्निधौ भव। न त्वं, इव होतृ, क्लान्तः भूयः, हे बलशाली; सुतं, धनदं सोमं रमस्व। न दिवा नक्तं वा आदेशाः अस्मान् जयन्तु, हे इन्द्र; त्वया सहायेन तत् वयं जयेम। त्वया सह, हे इन्द्र, वयं युद्धानि घोषयेम; त्वं अस्माकं, वयं च तव। हि, त्वां तव अनुयायिनः, चरन्तः स्थिराश्च, नित्यं अनुवर्तन्ते; इन्द्र, कवयः तव मित्राणि भवन्ति। सः उत्पन्नः, दानदः, कीर्तिमान् वृषभः, नराधिपः; स एव, हे सूर्य, अस्तमितः आगच्छसि। यो बाहुवीर्येण, नूतनानि नवतिः नव च दुर्गाणि भित्त्वा, वृत्रं च हत्वा, वीर्यं दर्शयामास, सः त्वं, वृत्रहन्। सः इन्द्रः, सखैः सह, अश्वान्, गावः, यवांश्च अस्मभ्यं ददातु; सः स्रवद् अपाम् इव महतीं समृद्धिं दुहते। यद् अद्य, हे वृत्रहन्, किञ्चन कृतवान्, अथवा पूर्वे, हे इन्द्र, सर्वं तव अधीनम्। यदि त्वं, महाबल, आत्मानं अजेयम् अजय्यम् इति मन्यसे, नूनं, सा एव तव स्वभावः, सत्यवचन। यत्र सोमाः दूरस्थाः वा समीपस्थाः वा सुताः, हे इन्द्र, त्वं सर्वत्र गच्छसि। तम् इन्द्रं प्रेरयेम, यो महद् वृत्रं हन्तुम् उत्सुकः; सः बलवान्, महावृषभः अस्तु। इन्द्रः निग्रहाय कृतः, अतिशक्तिमान्, हर्षे स्थितः; सः तेजस्वी, प्रसिद्धः, सोमस्य स्वामी अस्ति। वज्रः, वाचा संहितः, दृढः च अव्ययः; सः उच्चैः वर्धितः, अविच्छिन्नः। क्लेशे अपि, अस्माकं मार्गं सुलभं कुरु, हे इन्द्र, गीतप्रिय; त्वं, दानद, समर्थः असि। यस्य आदेशं, अद्यापि, कश्चन न वारयति—तस्य शासनं न हीयते, न देवैः, न अशक्तैः नरैः। तव अनिवार्यं वीर्यं, हे सुर, दिवा पृथिव्या च, सुंदरकपोल, पूजितम्। त्वं एतत् धारयामासिथ, कृष्णासु रक्तासु च गोषु, पारुष्ण्याः शुक्लासु च। यदा अहेः तेजो व्यपेतम्, सर्वे देवाः अग्रे अगच्छन्; वयं तस्य पशोः वीर्यं वेदितवन्तः। वृत्रहतो मे प्रीतिर्भवतु; वीर्यं महत्तमं, अजेयं, अविजित्यं मे ददातु। तव महान्ति कर्माणि, वृत्रहन्, श्रुतानि; त्वं स्वगणं महतो लाभाय प्रेषय। एनया प्रज्ञया, गोसमृद्ध्या च, बहुप्रशस्त, त्वं सोमेषु सोमः अभवः। वृत्रहन्, प्रजागरः, अस्मिन्स्थाने अस्तु; शक्रः अस्माकं दीर्घायुषे प्रार्थनां शृणोतु। कस्य साह्येन, वीर्यवन्त, अस्मान् प्रमोदयसि? केन त्वं गायकान् दानैः आनयामसि? कस्य वृषभेण, गणेन सह, बलवान्, सोमपानाय, वृत्रहन्, सुतकर्मणि गर्जति? सोममत्तः, सहस्रसमृद्धिं अस्मभ्यं ददातु; यजमानस्य नेता भव। एते सुताः, पत्नीसहिताः, दीप्तिमन्तः, भोज्याय प्रयान्ति; ताः आपः प्रति, अधः स्रवन्ति। काम्याः हविः प्रवृत्ताः, बलवन्तः यज्ञे, इन्द्राय, अवभृथाय च, वीर्येण आगच्छन्ति। अत्र तौ युक्तौ, सहभोज्याय, हरितमाने, सुवर्णकेशौ, शीघ्रता हविं वहतः। तवैतानि सोमाः सुताः, बर्हिः दीप्तिमान्, हे दीप्तमान्; इन्द्रं गायकानां कृते अत्र आनय। एवं ऋषयः, सोमस्य स्तुत्यै, इन्द्रस्य वीर्यस्य च, काव्येन, स्तोमैः, यज्ञेन च, तम् एव महाबलम्, दानदं, वृत्रहन्तारं, स्तुवन्ति, आह्वयन्ति, सम्पूजयन्ति च।