इन्द्रः स्वबलसमन्वितः स्वस्वरूपं समालिङ्ग्य दिवः पार्ष्णिभ्यः वेगेन प्रवृत्तः। न कश्चन भूमण्डलः तं निरुद्धवान्, सः स्वभावं परिष्वज्य प्रवर्तते। तस्य दानस्य सीमाः नास्ति, हे महादानिन्, यदा त्वं भक्तं प्रीणयसि तदा त्वं हर्षं लभसे। अस्माकं बलस्योत्तमं लाभं प्रति त्वं जागरयिता भव, हे इन्द्र। मरुतः, यूयं इन्द्राय, तस्मै वृत्रहत्ये महते, स्तोत्रं गायत; येन धर्मिष्ठाः, सदा वर्धमानाः देवाः, देवाय दिव्यम् उज्ज्वलं ज्योतिः प्रबोधयन्। इन्द्रः, शापघ्नः, निन्दानाशकः, महिम्ना विराजते; तम् एव देवा, तेजस्विनः, मित्रत्वाय मरुतः वृतवन्तः। मरुतः, स्तोत्रैः महेन्द्रं स्तुतिं कुर्वन्तु; सः शतक्रतुः वृत्रघ्नः, शतधारया वज्रेण वृत्रं निहन्ति। धैर्ययुक्तं चित्तं संप्रेरय, महद् यशः हृदि स्थापय; शीघ्रगाः आपः त्वं प्रति, हे इन्द्र, मातरः इव वहन्ति; वृत्रं निहन्य, दिवं जय। यदा त्वं, हे महादानिन्, वृत्रस्य वधाय जातः, तदा त्वं पृथिवीं विस्तीर्णां चक्रे, दिवं च धारयामास। तदा तव यज्ञः जातः, तदा स्तोत्रं कर्म च; त्वं सर्वं सत् असत् चातिक्रामसि। तेषां मध्ये पक्तद्रव्यम् आहर, सूर्यं दिवि उत्तिष्ठ; गीतस्य सीम्नि तप्तिः इव, महद्दत्तं स्तुतिप्रियाय देवाय प्रियं भूयात्। इन्द्रः, वृत्रहन्, अस्माकं हविषां सर्वासु सभासु भूषणं करोतु; सः स्तोत्राणि सोमपानानि च प्राप्नुयात्, पराक्रमे श्रेष्ठः, स्तुत्यकामः। त्वं धनानां प्रथमो दाता, सत्येन शक्त्या अधिपः; वयं त्वां, महाबलिनं, वीरपुत्रस्य साहाय्याय वृणीमहे। हे इन्द्र, स्तोत्रप्रिय, एते ते स्तोत्राणि, अद्भुतानि, अनुत्तमानि, त्वं स्वर्णाश्वैः सह गृहाण; यानि वयं तुभ्यं सज्जीकृतवन्तः। नूनं, हे महादानिन्, त्वं दृढः, न कदापि निवर्तसे; त्वं बहून् वृत्रान् संहृतवान्; तस्मात्, हे महाबलिन्, वज्रपाणे, समीपे भक्ताय धनं दातुम् अर्हसि। त्वं, हे इन्द्र, वीर्यस्य अधिपः, शीघ्रकर्मा, ख्यातः; त्वं एव जनानां धारकः, सर्वान् वृत्रान् अनायासेन निहन्ति। अधुना, हे प्राज्ञ, वयं त्वां भागवत् धनं याचामः; तव महती रक्षां, विस्तीर्णाम् इव, अस्मान् प्राप्नुयात्; तव अनुग्रहम् इच्छामः। कन्या, स्वकर्मणि निपुणा, सोमं सम्यक् शोधितं प्राप्य, तस्य स्थापनेन यदा गृहं नयति, तदा वदति— "इन्द्राय त्वां पेष्यामि, शक्राय त्वां पेष्यामि।" एषः नवयुवाः वीरः, गृहात् गृहम् उज्ज्वलन् आगच्छन्, एषः सोमं यवं दध्ना, पिष्टकैः, स्तोत्रैः मिश्रितं पिबतु। वयं त्वां पालयिष्यामः, त्वां च पोषयिष्यामः; सोम, इन्द्राय शनैः शनैः, क्रमशः इव, प्रवह। कः जानाति, कः करोति, कः नो धनं ददाति? वयं, इन्द्रसहिता, दुष्मन्तान् जयेम। एतानि त्रिणि लोकानि, हे इन्द्र, वर्धय; तस्य शिरः अधः भूयात्, एतत् मम गर्भे अस्तु। यः क्षेत्रं एतत् शरीरं न गृह्णाति, यत् शिरः तस्य, तानि सर्वाणि रोमशानि कुरु। रथे दिवि, अक्षस्य दिवि, युगस्य दिवि, हे शतक्रतो, त्वं आपालां त्रिः शोधितां सूर्यत्वचमकरः। यूयं सर्वे, सोमस्य रक्षायै, इन्द्रं गायत; अहं सर्वशक्तिमन्तं, जनानां मध्ये महाबलिनं, स्तौमि। तम् एव बहुसंहूतं, बहुप्रशस्तं, गीतिषु प्राचीनकीर्तिं आह्वयत— "इन्द्र" इति वदत। इन्द्रः अस्माकं महांस्त्राता, वीराणां नेता; सः महाबलेन शत्रून् निगृह्य विजयी जातः। प्राज्ञस्य, दक्षस्य, दानिनः सोमस्य निष्पीडनात्, इन्द्रः, यवशिप्रः, अपिबत्। तम् इन्द्रं सोमपानाय आह्वयत; एषः तस्य आहारः। एतेन हर्षदायिना सोमेन पीत्वा, देवः देवबलात्, सर्वेषां लोकानां स्वामी जातः। तम् एव इन्द्रं, गणानां जेतारं, स्तोत्रैः आह्वयत, साहाय्याय प्रचोदयितुम्। महाबलः, अजितः, सोमपः, अचलः, नित्यनिश्चयवान्। हे इन्द्र, अस्माकं स्तुतिं वेदित्वा, धनं देहि, परे निधौ अस्मान् पालय। तस्मात्, हे इन्द्र, शतगुणं फलम्, अन्नेन सह, सहस्रगुणं फलम्, अस्मान् प्रति आगच्छ। प्राज्ञैः, शीघ्रैः सह, वयं वज्रपाणिनः, गावां धनाय युद्धे विजयं प्राप्नुयाम। वयं, हे शतक्रतो, त्वां गीतैः स्तौमः, इव गावः पशुम्। सर्वेभ्यः मर्त्यकामेभ्यः, हे शतक्रतो, वयं त्वां, वज्रिन्, अभयं याचामः। त्वयि, हे बलपुत्र, विजिगीषूणां कामाः सिध्यन्ति; त्वां कोऽपि नातिवर्तते, हे इन्द्र। त्वं, हे वृषन्, तीव्रतरं प्रेरणया, अस्मभ्यं प्रज्ञां दातुम् अर्हसि, हे पुरन्धि। तव सा महती हर्षदायिनी, हे शतक्रतो, या अधुना अस्ति, सा पुनः पुनः तव हर्षाय भूयात्। सा तव हर्षदायिनी, हे इन्द्र, या कीर्तिमती, वृत्रघ्नि, महाबलवती—ताम् एव वयं विद्मः, हे अश्महस्त, या त्वया सर्वेषु जनिषु स्वीकृता, हे अद्भुत सोमपः।