आश्विनौ यौ महतीं कीर्तिं वहतः शीघ्राश्वस्येव स्तुतिं श्रावयन्ति, तौ दिव्यौ सोमस्य मधुमन्तः सुतस्य पानाय प्रार्थ्यौ। तौ वीरौ, गोत्रं रक्षेतां यजमानस्य कामाय। मध्वासुतं सोमं पिबतं, आश्विनौ, समिधि उपविशतम्, दिव्यौ। यौ हर्षयन्ति, तौ मनुष्यस्य गृहमागच्छेतां, प्रज्ञया सुतान् रक्षेताम्। प्रियमेधः सर्वैः साधनैः युवां आह्वयति, सुप्रतीकं सोमपीथमुपेत्य, दिव्येषु देवेषु यज्ञं गृह्णीतम्। मधुमन्तं सोमं पिबतं, आश्विनौ, अनुग्रहात् समिध्युपविशतम्। यौ बलिनौ, तौ सुवर्णरश्मिभिः अश्वैः, वारिवाहिभिः, अद्भुतौ, सोमं पिबतम्, सत्येन वृद्धिं प्राप्नुतम्। वयं वः, आश्विनौ, प्रेरितवाचो हवामहे, वीर्यस्य लाभाय। युवां हर्षजनकौ, अद्भुतकर्मणौ, प्रज्ञया सह आवाहयामः। तयोः आश्चर्यं, अमृतं, हर्षदं कर्म, सोमस्य मदाय, वयं गीतैः स्तौमः, यथा गावः वत्सं स्तनयन्ति—इन्द्रं। तेजस्विनं, दानशीलं, शक्तिसंपन्नं तम् इच्छामः, यः गिरिवत् बहुदानः, सहस्रगुणः, शीघ्रः, पशून् शीघ्रं ददाति। न कश्चन पाषाणः, हे इन्द्र, त्वां निरुन्ध्यति, न दुर्बलः। यः स्तौति, यः कामयते, तस्मै त्वं द्रविणं ददासि, तव दानं न कश्चन हन्तुम् अर्हति। त्वं स्वेच्छया समरप्रियः, महाबलः, महाकर्मा, सर्वाणि भूतानि शक्त्या अतिशेते। एषा स्तुतिः, या गोतमानां सुतैः जाति, त्वामेव शरणं गच्छति। त्वं दिवः अन्तात् शक्त्या प्रवृत्तः, न कश्चन भूर्लोकः त्वां निरुन्ध्यति; स्वभावं त्वं आलिङ्ग्य स्थितः। तव दानस्य न कश्चित् सीमाः, हे दानपते; यदा त्वं यजमानं प्रीणासि, तदा सन्तोषं लभसे। त्वं नः जागर्ता भूयाः, इन्द्र, श्रेयसः बलस्य लाभाय। मरुतः, इन्द्रं प्रति घोषयत, वज्रधारिणं वृत्रहन्तारं, येन ऋता देवाः, सदा वर्धमानाः, दिव्यम् उषसं देवाय प्रबोधयन्ति। इन्द्रः शापघ्नः, अपवादनाशकः, कीर्तिमान् अभवत्; तम् देवा, मरुतः, तेजसा युक्ताः, सख्याय वृतवन्तः। बलिनं वृत्रहन्तारं, शतशक्तिमन्तं, शतधारं वज्रं धारयन्तं, इन्द्रं, मरुतः, स्तुतिभिः स्तुत्यत। धैर्ययुक्तं मनः समुत्सृज, कीर्तिः हृदि वसतु; शीघ्राः आपः, मातरः इव, इन्द्राय प्रवहन्ति—वृत्रं जहि, दिवं जय। यदा त्वं, दानपते, वृत्रस्य वधाय जातः, पृथिवीं विस्तीर्णां कृतवान्, दिवं च धारयामास। तदा तव यज्ञः, तदा स्तोत्रं, तदा क्रतुः जातः; त्वं सर्वं अतिशेते—यत् भूतं, यच्च भविष्यति। तेषु हविर्दत्तं सन्धानय, आदित्यं दिवि उद्धारय; गीतस्य अन्ते यथा तापः, तथैव महद्दानं गीतप्रियाय देवाय रमेत। इन्द्रः, वृत्रहन्ता, सर्वासु सभासु अस्माकं हविं शोभयतु; स्तोत्राणि, पायांसि, महाबलः, स्तुतिकामः, समीपं गच्छतु। त्वं आद्यः द्रविणस्य दाता, सत्यशक्तिमान्, त्वां वयम्, महाबलिनं, सहायं वृणीमहे। इन्द्र, गीतप्रिय, एते स्तोत्राणि तुभ्यं रचिता, अद्भुतानि, अतुल्यानि; तान्येव, हरियुक्त, गृहाण। सत्यं, दानपते, त्वं धृढः, न कदापि निवर्तसे, त्वं बहून् वृत्रान् अपि नाशितवान्; तस्मात्, महाबल, वज्रपाणे, समीपस्थाय यजमानाय द्रविणं प्रयच्छ। त्वं, इन्द्र, वीर्यस्य अधिपः, शीघ्रकर्मा, त्वमेव जनानां पाताऽसि, सर्वान् वृत्रान् अविरोधेन हन्ता। अधुना, प्राज्ञ, त्वां वयं भागवत् इच्छामः; तव महती रक्षाः, महच्छत्रवत्, अस्मान् व्याप्नुयात्—तव अनुग्रहः अस्मान् प्राप्नुयात्। कन्या, दक्षया, सोमं सम्यग् अपवित्रं समन्वविन्दत्; सैव तं स्थापयन्ती, इन्द्राय त्वां सिषविष्यामि, शक्राय त्वां सिषविष्यामीति वदति। एष नवयुवान्, गृहेभ्यः गृहेभ्यः ज्योतिर्मान् आगच्छन्, यं सोमं यवान्नेन, दध्ना, पिष्टैः, स्तोत्रैः च मिश्रितं, पिब। वयं त्वां पालयिष्यामः, त्वां च रक्षिष्यामः; सोम, इन्द्राय शनैः शनैः प्रवह, यथा क्रमशः। कः जानाति, कः करोति, कः अस्मान् धनं ददाति? वयं, इन्द्रेण सह, द्विषतः जयेम। इमे त्रयो लोकाः, इन्द्र, तान् वर्धय; अस्य शिरः अधः भवतु, एषः अस्मिन गर्भे स्यात्। यच्च क्षेत्रं एतद् शरीरं न गृह्णाति, यच्च शिरः तस्य, तानि सर्वाणि लोमानि कुरु। रथे दिवि, अक्षे दिवि, युक्ते दिवि, शतशक्तेन्द्र, त्वं अपालां त्रिः शुद्धां, सूर्यवर्णां त्वचं कृत्वा। यूयं सर्वे इन्द्राय गायत सोमस्य रक्षायै; अहं तं सर्वशक्तिमन्तं, जनानां महाबलिनं, स्तौमि। तम् बहुहूतं, बहुस्तुतं, गीतिषु प्राचीनकीर्तिम्, आह्वयत; 'इन्द्र' इति वदत। इन्द्रः अस्माकं महादाता, वीराणां नेता; स महाबलात् शत्रून् निगृह्णाति। प्राज्ञस्य, दक्षस्य, दातारः सोमस्य सुतात्, इन्द्रः, यवद्भ्राजः, अपिबत्। तम् इन्द्रं सोमपानाय आह्वयत; तदेव तस्य आहारः। एतं हर्षजनकं सोमं पीत्वा, देवः देव्या शक्त्या, सर्वेषां लोकानां अधिपतिः अभवत्। तम् इन्द्रं, सेनानां विजितारं, सर्वैः स्तोत्रैः, सहायार्थं, स्वयम् आह्वयत। स बलवान्, अजितः, सोमपः, अचलः, धृतव्रतः पुरुषः। एवं, ऋषयः, देवाः, यजमानाश्च, आश्विनौ, इन्द्रं च, स्तुतिभिः, हविषा, सोमेन च, प्रीणयन्ति, तेषां कृते बलं, द्रविणं, रक्षां च याचन्ते।