एकदा ऋषयः स्वेन भावेन सोमरसस्य मधुमत्तमस्य पानाय सुमधुरं स्तोत्रं समर्पयन्ति स्म। तत्र ते, "अवञ्चनीयं रक्षां नो दातारः प्रबुद्धाय स्तोत्रकर्ता यच्छन्तु," इति प्रार्थयन्ति। अश्विनौ, सोमपानाय स्तुतिपूर्वकं यजमानस्य गृहमागच्छतम्, इति पुनः पुनः आह्वयं कृतम्। बलदात्रारौ अश्विनौ, सुव्यक्ताङ्गयुक्तं गर्दभं रथाय युञ्जाथाम्, सोमपानाय समुपवर्तयतम्। त्रियुक्तत्रिचक्ररथेन सोमपानाय समायातं, अश्विनौ, इति स्तुतिः क्रियते। नासत्यौ, मम गीतानि युवां सोमपानाय आनीयन्तु, इति ऋषिः पुनः प्रार्थयति। तौ अद्भुतौ वैद्यौ, हर्षदौ, कौशलस्य स्वरौ जातौ, सर्वे जनाः सन्तानस्य हेतोः युवां आह्वयन्ति, अतः सख्येन न परित्यजेताम्, इति पुनः पुनः विनयेन प्रार्थना क्रियते। कथं नु वर्त्मन्यहमिदानीं स्तोष्यामि? युवां श्रीमते प्रज्ञां ददथः। सर्वे जनाः सन्तानस्य हेतोः आह्वयन्ति, सख्येन न परित्यजेताम्। विश्नप्वे सदा युवां समृद्धिं कल्याणाय ददथः। यो वीरः धनवाँश्च युद्धे उत्सुकः, स यदपि दूरे स्यात्, तं वयं पितृवत् प्रियतमं सहायं आह्वयामः; सख्येन न परित्यजेताम्। सत्येन देवः सविता शान्तिं ददाति, सत्यस्य शिखा पृथिव्याम् व्याप्य स्थितम्। सत्यं महायुद्धे अपि विजयं लभते; सख्येन न परित्यजेताम्। अश्विनोः स्तुतिः त्वरिताश्वस्येव शोभनं, तौ सोमपानाय आगच्छेताम्। गोसंपदर्थिनं रक्षतम्। सोमं पिबतम्, अश्विनौ, बर्हिषि उपविशतं, प्रजां प्रज्ञया पालयतम्। प्रियमेधेन सर्वैः सहायैः युवां आहूतौ, सुप्रयते पथे यज्ञे स्वर्गेषु स्वीकुरुतम्। सोमं पिबतम्, सुस्तुतौ, दिव्यगावः समीपं गच्छतम्। स्वर्णचक्रैः अश्विभिः अश्वैः, वारिवाहिभिः, सोमं पिबतम्, सत्येन वृद्धिं विन्दतम्। प्रेरितवाक्यैः युवां बलाय आह्वयामः, अश्विनौ, बहुकर्मणौ, प्रज्ञया आगच्छतम्। तयोः अमृतं हर्षदं कर्म, सोमस्य रसं, वयं गीतैः स्तौमः, यथा गावः वत्सं हवंति—इन्द्रः स एव। तेजस्विनं, दातारं, परितः शक्तिमन्तं पर्वतवत् प्रचुरं, शीघ्रं, सहस्रशः पशून् ददाति, तम् इच्छामः। न केचन शिलाः, न दुर्बलाः त्वां रोधयितुं शक्नुवन्ति, हे इन्द्र; यः स्तोतारं धनं दाति, तस्य दानं न कश्चन हर्तुं शक्नोति। त्वं इच्छया योद्धा, बलवान्, कर्मणि च श्रेष्ठः, सर्वाणि भूतानि शक्त्या अतिशेते। गोतमैः जातं त्वां स्तोत्रं अनुगच्छति। त्वं दिवः अन्तेभ्यः प्रबलः प्रवृत्तः, पृथिवी न त्वां निरोद्धुं शक्तवती, स्वभावं त्वं आलिङ्गितवान्। न कश्चिद् सीमा तव दानस्य; यदा भक्ताय अनुग्रहं करोति, त्वं प्रमुद्यसे। त्वं नः बोधयिता भूत्वा, श्रेष्ठं बलं प्रयच्छ। मरुतः, इन्द्राय स्तोत्रं गायत; स एव वृत्रघ्नः, येन देवाः सत्यम् उज्जीवन्ति। इन्द्रः शापघ्नः, अपवादनाशकः, तेजस्वी जातः; देवाः त्वां मित्राय वृतवन्तः। बलिनं इन्द्रं स्तुतिभिः आर्चत; स शतशक्तिः वज्रेण वृत्रं निहन्ति। धैर्यं चित्ते समुत्पाद्य, यशः हृदि स्थापय, त्वदर्थं शीघ्राः आपः प्रवहन्ति, मातृवत्; वृत्रं निहन्य, स्वर्गं जय। जन्मनि, वृत्रवधाय, पृथिवीं विस्तीर्णां कृत्वा, दिवं च अधारयः। तदा तव यज्ञः, स्तोत्रं, क्रतुः च जातम्; त्वं सर्वं अतीत्य स्थितः, यत् जातम्, यद् अजायत च। तत्र पक्तिं समुत्पाद्य, सूर्यं दिवि उद्धृत्य, यथा गीतस्य अन्ते तापः, तथा देवाय महद्दानं प्रीयताम्। इन्द्रः, वृत्रघ्नः, सर्वासु सभासु नः हव्यानि शोभयतु; सः स्तोत्राणि, सोमपानानि, श्रेयांसि अर्हति। त्वं आद्यः दातारः, शक्तिसम्पन्नः; त्वां वयं महाबलस्य मित्रं वृणीमहे। इन्द्र, गीतप्रिय, एते स्तोत्राणि तव कृते रचितानि; त्वं तानि स्वीकुरु। त्वं स्थिरः, न परिवर्तसे, अनेकवृत्राणि निह्नुत्वा, वज्रधन्वन्, समीपस्थाय भक्ताय धनं ददातु। त्वं प्रथितः वीर्यस्य नाथः, शीघ्रकर्मा, त्वमेव जनानां धर्ता, सर्ववृत्राणि निर्बाध्य निहन्ति। त्वां वयं भागवत् इच्छामः; तव महान् रक्षो वृतः अस्मान् व्याप्नुयात्। कन्या कौशलिनि सोमं सम्यग् शोधितं लब्ध्वा, स्थापने यच्छन्ती, वदति—"इन्द्राय त्वां पेषयामि, शक्राय त्वां पेषयामि"। यः कुमारः, गृहाद् गृहम् उज्ज्वलन् आगच्छति, स सोमं, यवेन, दध्ना, पिष्टकैः, स्तोत्रैः च संयुक्तं, पिबतु। त्वां वयं पालयिष्यामः, सोम, शनैः शनैः इन्द्राय प्रवह, यथा क्रमशः। कः जानाति, कः करोति, कः धनं ददाति? इन्द्रेण सह वयं द्विषतः जयेम। एतानि त्रिणि लोकानि, इन्द्र, वर्धय; अस्य शिरः अधः कुरु, अयं मम गर्भे अस्तु। एवं ऋषयः, अश्विनौ च, इन्द्रं च, सोमं च, मधुरया भक्त्या, स्तोत्रैः, प्रार्थनाभिः च, स्वर्गीयं सौख्यं, रक्षां, बलं, सन्तानं, धनं च प्रार्थयन्ति स्म।