अग्निं प्रति, अङ्गिरसः सन्तानं, वयं केन स्तोत्रेण तव प्रीतिं प्राप्नुयाम, हे देव, यस्य मनः सौम्यं भवति? कस्मिन्न् चिन्तनेन वयं यज्ञस्य बलं तेजश्च सम्पादयेम, केन प्रणामवाक्येनात्र त्वां संस्तुवेम? त्वं हि, हे अग्ने, गाथाभिः अस्माकं सर्वाणि सुखानि गृहाणि कल्पयसि, धनस्य दाता असि। कस्य नु त्वं, हे प्रभो, अधुना प्रेरयसि, कस्य चिन्तां त्वं जागरयसि, यस्य कृते तव गीतानि पशून् आनयन्ति? तम् ऋषिं, प्राज्ञं, युद्धेषु अग्रणीं, गृहेषु स्थिरम्, ते सम्यक् भूषयन्ति। सः शुभैः रक्षिभिः सह सुरक्षितो वसति, न कश्चित् तं हिंसति, न च सः अन्यं हिंसति; अग्निः बलवान् सदा समृद्धिम् आप्नोति। ततः, अश्विनौ आह्वयामि—मधुमत्तमं सोमं पातुम् आगच्छतम्। मम स्तोत्रं शृणुतम्, मम आह्वानं शृणुतम्, सोमपानाय, हे अश्विनौ। अयं कृष्णः अपि, बलदातृभ्याम् अश्विभ्यां, मधुमत्तमं सोमं पातुम् आह्वयति। गायकेन, स्तोत्रकारेण, अश्विनौ आह्व्येते—मधुमत्तमं सोमं पातुम्। अप्रमा रक्षाः स्तोत्रिणे, प्रेरिताय, सोमपानाय आगच्छतु। स्तुताः भवन्तौ, उपासकस्य गृहम् आगच्छतम्, सोमपानाय। अश्विनौ, बलदातृ, गाढसंयुक्ताङ्गं गर्दभं रथाय युञ्जतम्, सोमपानाय। त्रियुक्तेन त्रिचक्रेण रथेन, अश्विनौ, सोमपानाय आगच्छतम्। अधुना, नासत्यौ, मम गीतानि युवां सोमपानाय आनीयन्ताम्। अश्विनौ, अद्भुतौ वैद्यौ, हर्षदौ, कौशलस्य स्वरौ जातौ; सर्वे जनाः सुतस्यार्थम् युवां आह्वयन्ति, मैत्रेण नो मुञ्चतम्। कथम् अहं युवां स्तुवेयम्? युवां समृद्धये बुद्धिं दत्तम्। सर्वे जनाः सुतस्यार्थम् युवां आह्वयन्ति, मैत्रेण नो मुञ्चतम्। युवां सदा विष्णप्वे समृद्धिं लाभं च दत्तम्। सर्वे जनाः सुतस्यार्थम् युवां आह्वयन्ति, मैत्रेण नो मुञ्चतम्। सः धनवान्, युद्धे उत्सुकः, दूरस्थोऽपि, तं वयं साहाय्यार्थं आह्वयामः—यस्य प्रियं वत्सलत्वं पितरिव। मैत्रेण नो मुञ्चतम्। सत्येन देवः सविता शमं ददाति; सत्यस्य शिखरं पृथिव्याम् विस्तृतम्। सत्यं महत्यपि संग्रामे विजितम्। मैत्रेण नो मुञ्चतम्। अश्विनोः स्तोत्रं तेजस्वि, शीघ्राश्ववत्; सोमपानाय आगच्छतम्। गौः यच्छतु रक्षां सोमकामिने। मधुमत्तमं सोमं पिबतम्, अश्विनौ; बर्हिषि उपविशतम्। मनुष्यगृहे आगच्छतम्, प्रजां च बुद्ध्या पालयतम्। प्रियमेधः सर्वैः साधनैः युवां आह्वयति; सुप्रतीकं बर्हिः पन्था समागच्छतम्, दिव्यानां मध्ये हविर् गृह्णीतम्। मधुमत्तमं सोमं पिबतम्, अश्विनौ; बर्हिषि प्रीत्या उपविशतम्। वृद्धिमन्तौ, सुवन्दितं स्वर्गात् गोः सोमकामिनं प्रति आगच्छतम्। अधुना, अश्विनौ, अश्वैः, वारिसिच्यद्भिः, सुवर्णचक्रैः, रूपपतिभिः, सोमं पिबतम्, सत्यम् वृद्धौ। प्रेरितवाक्यैः युवां आह्वयामः, अश्विनौ, बलाय; विचित्रकर्मणौ, प्रीयमाणौ, प्रज्ञया आगच्छतम्। तयोः, अमृतं, अद्भुतं, हर्षदं, सोमस्यानन्दं, गायनैः स्तौमः, यथा गावः वत्सं गोष्ठे आह्वयन्ति—इन्द्रं। तेजस्विनं, दानशीलं, शक्तिसम्पन्नं, पर्वतमिव, शीघ्रं, सहस्रशक्तिं, तुरगं, वयं प्रार्थयामः, यः शीघ्रं पशून् ददाति। न कश्चिद् वज्रः, हे इन्द्र, त्वां निरुन्ध्याद्, न च दुर्बलः; यदा त्वं स्तोतृभ्यः धनं ददासि, न कश्चित् तव दानं हर्तुम् अर्हति। इच्छया युद्धप्रियः, महाबलवान्, कर्मसु श्रेष्ठः, सर्वाणि भूतानि शक्त्या अतिक्रामसि। अयं स्तोत्रः तव साहाय्यार्थं प्रवर्तते, यं गौतमाः प्रजज्ञिरे। दिवः अन्तात् त्वं, इन्द्र, शक्त्या प्रवृत्तः; न कश्चन भूमिर्दधार; स्वं स्वरूपम् आलिङ्गितवान्। न कश्चन सीमाः, दानिन्, तव दानं निरुन्ध्युः; यदा त्वं यजमानं प्रीणयसि, तदा हृष्यसि। उत्तमाय बलस्य लाभाय, इन्द्र, अस्मान् जागरय। मरुतः, इन्द्राय, वृत्रहत्ये महते, स्तोत्रं गायत; यस्य कृते देवाः, धर्मिष्ठाः, सदा वर्धमानाः, दिव्यं ज्योतिर् उद्बोधयन्ति। इन्द्रः, शापघ्नः, निन्दानाशकः, महिमान्वितः जातः; देवाः, मरुतः, त्वां मित्राय ववृधुः। बलिनं इन्द्रं, मरुतः, स्तोत्रैः संस्तुत्य, शतशक्तिं वृत्रघ्नं, शतधारवज्रेण वृत्रं हन्ति। धीरं चित्तं समुत्सृज, महतीं कीर्तिं हृदि स्थापय; शीघ्राः आपः, इन्द्र, तव कृते मातरः इव स्रवन्ति—वृत्रं हन्य, स्वर्गं जय। यदा त्वं, दानिन्, वृत्रवधाय जातः, पृथिवीं विस्तृतवान्, दिवं च अधारयः। तदा तव यज्ञः जातः, तदा स्तोत्रं, तदा क्रतुः; सर्वं यदस्ति, यद् भविष्यति, त्वं अतिक्रामसि। तेषां मध्ये पक्तिं वह, सूर्यं दिवि उत्थापय; गीतस्य सीमनि तापनवत्, सुमहद् दानं गीतप्रियाय देवाय रमेत। इन्द्रः, वृत्रहन्, अस्माकं हविं सर्वासु सभासु अलङ्कुर्यात्; सः स्तोत्राणि सोमं च समीपं गच्छतु, पराक्रमे श्रेष्ठः, स्तुतिं इच्छन्। एवं ऋषयः अग्निं, अश्विनौ, इन्द्रं च, स्तोत्रैः, प्रार्थनाभिः, यज्ञैः च, स्वगृहेषु, सभासु, बर्हिषि, सोमपानाय, प्रजायै, बलाय, समृद्धये, रक्षायै च सततम् आह्वयन्ति; देवाः च, तेषां भक्तिम् अनुगृह्णन्तः, स्वयम् प्रीत्या प्रकटयन्ति।