इन्द्रः सोमपानस्य समये, बलवतः, सुतस्य, हर्षजनकस्य सोमस्य समीपं आगच्छतु। यथेष्टं पिबतु, यथा तस्य मनसि इच्छा स्थिताऽस्ति। यजमानस्य कामाय च तस्य प्रियाय होमेषु प्रमोदमानः भवतु, इन्द्रः, हृदयं नः सुखमावहतु। अजय्यः इन्द्रः स्तोत्रैः आहूतः, दिवः दीप्तमण्डलस्य समीपं प्रति आगच्छतु। सः सोमः, यः पेषैः सुतः, गावः च शोभाय युक्तः, तुभ्यं, हे इन्द्र, समर्प्यते। इन्द्र, मम शुभां स्तुतिं शृणु; अस्मभ्यं सुतं, गवां समृद्धिं सोमं पिब, पूर्णं तृप्तिम् आप्नुहि। यः सोमः तव कृते पात्रेषु मिश्रपात्रेषु च सुतः, तस्मात् पिब, यः तस्य स्वामी असि। यः सोमः मिश्रपात्रेषु जलस्थशशिनिव इव दृश्यते, तस्मात् पिब, यः तस्य स्वामी असि। यं सोमं श्येनः तव कृते अनागतमार्गान् अतिक्रम्य आनयत्, तस्मात् पिब, यः तस्य स्वामी असि। वयं स्वार्थं महद् देवतानां साहाय्यम् वृणीमहे, यथा बलवन्तः अस्मान् उपकुर्वन्ति। वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, प्राज्ञाः च बलवन्तः नः सदा मित्राणि भवन्तु। यथाऽप्सु नौभिः, तथैव, सत्यस्य सारथयः, अस्मान् बहुषु संकटेषु सुरक्षितान् पारयन्तु। अर्यमन्, अनुग्रहम् अस्मभ्यं ददातु, वरुणः च स्तुत्यः स्यात्; वयं तस्मात् अनुग्रहम् इच्छामः। हे प्राज्ञाः धर्मिष्ठाः आदित्या, यूयं एव अनुग्रहस्य अधिपतयः; न अस्माकं पापम् आगच्छति। वयं, वः दातारः, गच्छन्तः तिष्ठन्तः च, बलाय देवाः आह्वयामः। इन्द्र, विष्णु, स्वजनाः, अस्मासु सौहृदं स्थापयन्तु; मरुतः, अश्विनौ च। वयं भ्रातृत्वं वहामः, दातारः, परस्परसमर्थनं च; यथा मातुः गर्भे। यूयं हि दातारः, इन्द्रस्य प्रियतमे, सदा अग्रगामिनः; अतः एतद् अपि अहम् उद्घोषयामि। अग्निं प्रियतममिव अतिथिं, मित्रवत् सखायमिव, यज्ञस्थले रथमिव, अहम् स्तौमि। सः प्राज्ञः कविरिव, चेतनः, यं देवाः प्रज्ञया मनुष्येषु स्थापयन्ति। त्वं, कनिष्ठः, उपासकान् पालयसि, अस्माकं गीतानि शृणुष्व; सन्ततिं स्वं च रक्ष। केन स्तुत्या, हे अग्ने, अङ्गिरसः अपत्य, तव अनुग्रहम् आगच्छेम, भगवन्, तव सौम्ये चित्ते? कस्य चिन्तया वयं तव सेवा कुर्मः, बलस्य यशसः च हविः; किम् स्तोत्रं वदेम? त्वं हि अस्माकं सर्वाणि सुखानि गृहानि करोति, अग्ने, धनद, गीतैः। कस्य, प्रभो, त्वं प्रेरणां करोति, कस्य चिन्ताः जाग्रयति, यस्य गीतैः गावः आगच्छन्ति? तम्, प्राज्ञं, युद्धेषु अग्रणीं, बलिनं गृहेषु, ते अलंक्रियन्ति। सः शुभरक्षिभिः सह सुरक्षितः वसति; न कश्चित् तं हिंसति, न सः अपि अन्यं हिंसति; अग्निः बलवान् समृद्धिं लभते। अश्विनौ, आवाहनं मम गच्छतम्, मधुमन्तः सोमपानाय आगच्छतम्। मम स्तुतिं शृणुतं, मम आह्वानं च, मधुमन्तः सोमपानाय। अयं कृष्णः अश्विनौ, बलदात्रारौ, मधुमन्तः सोमपानाय आह्वयति। गायकस्य आह्वानं शृणुतं, नरौ, स्तौतुः, मधुमन्तः सोमपानाय। अच्युतं रक्षां स्तोतुः प्रेरितस्य आगच्छतु, नरौ, मधुमन्तः सोमपानाय। स्तुताः, अश्विनौ, यजमानस्य गृहम् आगच्छतम्, मधुमन्तः सोमपानाय। गर्दभं रथे युञ्जाथां, बलदात्रारौ, सुयुजं, मधुमन्तः सोमपानाय। त्रियुक्तेन त्रिचक्रेण रथेन, अश्विनौ, आगच्छतम्, मधुमन्तः सोमपानाय। इदानीं, मम गीतानि युवां नासत्यौ, अश्विनौ, मधुमन्तः सोमपानाय आनीयन्तु। युवां, आश्चर्यचिकित्सकौ, हर्षदौ, कौशलस्य वाचौ जातौ; सर्वे जनाः सन्ततिं कृते आह्वयन्ति; मैव अस्मान् सख्ये परित्यजतम्। कथं, तर्हि, अहं युवां स्तौमि? युवां समृद्धये प्रज्ञां ददथः। सर्वे जनाः सन्ततिं कृते आह्वयन्ति; मैव अस्मान् सख्ये परित्यजतम्। युवां सदा विश्नप्वे बहूनि दानानि, समृद्धिं च, कल्याणाय ददथः। सर्वे जनाः सन्ततिं कृते आह्वयन्ति; मैव अस्मान् सख्ये परित्यजतम्। यः च वीरः, धनवाँश्च, युद्धे उत्सुकः, सः अपि दूरस्थः सन्, वयं साहाय्यार्थम् आह्वयामः—यस्य प्रियं पितृवत्। मैव अस्मान् सख्ये परित्यजतम्। सत्यम् एव, भगः सविता, शान्तिं करोति; सत्यम् पृथिव्याम् विस्तीर्णम्; सत्यम् अपि महति संघर्षे विजयी अभवत्। मैव अस्मान् सख्ये परित्यजतम्।