इदं कथा रूपेण, ऋग्वेदस्य उक्तानि मन्त्राणि यथाक्रमेण संस्कृतेन निवेदयामि— सर्वे देवा: सन्निहिता:। तत्र ऋषय: इन्द्रं आह्वयन्ति—“आगच्छ, इन्द्र! तव महती दक्षिणा हस्तेन अस्माकं तेजस्विनं, विपुलं धनं गृहाण। वयं तव कर्मणि प्रवीणत्वं, साहाय्ये महत्त्वं, दाने उदारत्वं च जानिमः; तव महती सहायता अस्माकं अस्तु। यदा त्वं दातुम् इच्छसि, तदा न देवाः न मनुष्या: त्वां निरुद्धुं शक्नुवन्ति; यथा कश्चित् भीमः वृषभः निवारयितुं न शक्यते। अतः, इन्द्रं धनस्य स्वामिनं, प्रकाशस्य अधिपतिं स्तुमः; सः अस्माकं भागं न हिन्यात्। गायकः स्तोतारः गीतैः समीपं आगच्छन्ति; ते तव अनुग्रहं प्राप्तवन्तः। तव दक्षिणया हस्तेन अस्मान् धनं आनय, वामेन स्पृश; तव सम्पदः अस्मान् न निवारय। पुरुषेषु वीर्यवान् इन्द्र! त्वं अग्रे चल, तव साहस्यम् आनय; स्तुत्वा तव इच्छां जानासि। यत् त्वया विवेकवन्तैः धनं प्राप्तं, तत् अस्माकं सह तव दत्तुम् इच्छामः। तव यौवनशक्तयः, बलदायकः, शीघ्रं अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, सर्वथा दीप्तिमन्तः; सम्पदः शीघ्रं अस्माकं द्वारा संगृहीताः सन्तु। इन्द्रः, वृत्रहन्! दूरात्, समीपात् च सोमस्य मधुरस्य हविसः प्रति धाव। बलवान्, सुतस्य, उत्तेजकस्य सोमस्य समीपं आगच्छ; यथा तव इच्छा, पिब। तव सुखाय, उपासकस्य प्रियाय, हविषि हर्षस्व; इन्द्र! अस्माकं हृदयेषु आनन्दं आनय। अजेयः, स्तुति: द्वारा आह्वितः, दिवः दीप्तिमन्तं विस्तारं समीपं आगच्छ। एषः सोमः, गोभिः अलङ्कृतः, पेषणशिलाभिः सुतः, तव हविषि अर्पितः। इन्द्र! मम शुभं आह्वानं शृणु; अस्माकं कृते गोसम्पन्नं सुतं सोमं पिब, तृप्तिम् प्राप्तुम्। यः सोमः पात्रेषु, मिश्रपात्रेषु तव कृते सुतः, तस्य पानं कुरु; त्वं तस्य स्वामी। यः सोमः मिश्रपात्रेषु चन्द्रमाः जलेषु इव दृश्यते, तस्य पानं कुरु; त्वं तस्य स्वामी। यः सोमः गरुडः तव कृते आनीतवान्, स्पर्शरहितं मार्गं अतिक्रम्य, तस्य पानं कुरु; त्वं तस्य स्वामी। अत्र ऋषयः वदन्ति—वयं महद् देवतानां साहाय्यं स्वीकुर्मः, यथा वीराः अस्मान् सहायन्ते। वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, प्रज्ञावन्तः, बलवन्तः च सदा अस्माकं मित्राः सन्तु। यथा नौका: जलानां पारं गच्छन्ति, एवं सत्यस्य सारथयः, अस्मान् बहवः आपदः सुरक्षितुम्। अर्यमन्, वरुणः, स्तुत्यं अनुग्रहं अस्माकं दत्तं; अनुग्रहं वयं त्वत्तः इच्छामः। हे विद्वांसः, धर्मिष्ठाः आदित्याः! अनुग्रहस्य अधिपतयः यूयं; दोषः अस्माकं नास्ति। वयं, उदाराः, गच्छन्तः स्थिता: च, बलाय देवतान् आह्वयामः। इन्द्रः, विष्णु:, सम्बद्धाः च, अस्मासु तव सम्बन्धः अस्तु; मरुतः, अश्विनौ च। उदाराः, भ्रातृत्वं, परस्परं साहाय्यं च अस्माकं अस्तु; मातुः गर्भे इव वयं तद् धारयामः। यूयं एव उदाराः, इन्द्रस्य प्रियत्वे अग्रगण्याः, सदा अग्रे गच्छन्तः; अतः अहम् अपि एतत् घोषयामि। ततः अग्निं ऋषयः स्तुवन्ति—“त्वां अतिथिं प्रियतमं, मित्रवत्, रथवत्, वेदीस्थाने ज्ञेयम्, अहं स्तुमि। त्वं कविरिव, चेतनः, यं देवाः बुद्ध्या मनुष्येषु स्थापितवन्तः। हे कनिष्ठः! भक्तान् रक्ष, अस्माकं गीतानि शृणु; संततिं आत्मानं च पालय। केन स्तुत्या, हे अंगिरसस्य वंशज, तव अनुग्रहं प्राप्तुम् शक्यामः, तव प्रसन्नचित्तस्य कृते? केन चिन्तया, बलप्रभावेन, यज्ञस्य महिम्ना, वयं सेवामः; केन शब्देन स्तुतिं कुर्मः? त्वं अस्माकं सर्वाणि सुखानि गृहाणि ददासि, हे अग्ने, सम्पदां दाता, गीतैः। कस्मिन् त्वं प्रेरयसि, प्रभो, कस्मिन् चिन्तनं जाग्रयसि, कस्य गीतैः गोः सम्पदः आगच्छन्ति? ते तम् अलङ्कुर्वन्ति, प्राज्ञं, युद्धेषु अग्रस्थं, स्वगृहे बलिनं। सः शुभैः रक्षकैः सुरक्षितः वसति; न कश्चित् तं हिनस्ति, न सः हिनस्ति; अग्निः बलवान् समृद्धिम् उपैति। अन्ते, अश्विनौ आह्वयन्ति—“मम आह्वानं शृणुतम्, अश्विनौ, सोमपानाय मधुरस्य समीपं आगच्छतम्। एषः स्तुतिः शृणुतम्, एषः आह्वानं शृणुतम्, सोमपानाय मधुरस्य। एषः कृष्णः अश्विनौ, बलदातारौ, सोमपानाय मधुरस्य आह्वयति। गायकस्य आह्वानं शृणुतम्, नरौ, स्तुत्कर्तुः, सोमपानाय मधुरस्य।” एवं ऋषयः, देवतानां प्रति श्रद्धया, स्तुत्या, अनुग्रहस्य, बलस्य, सम्पदः च कामना: प्रकटयन्ति।