इन्द्रः शतक्रतुर्धनदः, अन्यः कोऽपि तव सदृशो बलं न ददाति, न च तव कृपां लभते इति वयं विद्मः। तस्मात् त्वं नः प्रसन्नः भव। प्राचीनकालात् एव त्वं अस्माकं धनप्राप्तौ नित्यसहायकः असि, हे इन्द्र, अतः पुनः त्वं नः कृपां कुरु। त्वं दुर्बलान् अपि प्रेरयसि, सोमं पवमानं यः सिञ्चति तं रक्षसि, किं नु त्वं अस्मान् न रक्षसि? नूनं त्वं अस्मान् सहाय्युम् अर्हसि, हे इन्द्र। रथं च अस्माकं रक्ष, यदा सः पृष्ठतः भवति अपि, रिपून् जेतारं रथं पुरतः कुरु। किमर्थं विलम्बसे? अस्माकं रथं अग्रगण्यं कुरु, यशः-विजयं दातुम् अर्हसि। विजयं ददातुं तव किं कठिनम्? अस्मान् प्रतिस्पर्धिभ्यः जयिनः कुरु। त्वं रथस्य अग्रे तिष्ठ, शुभलाभः तव समीपे स्वयम् आगच्छति—एषा प्रेरणा यज्ञेन सह आगता। परस्य दोषः अस्मान् न प्राप्नुयात्, अस्माकं निधिः न नश्येत्, अमित्राः अस्मान् लाभात् न वञ्चयन्तु। यदा त्वं चतुर्थं कर्म करोति, तदा त्वं सर्वाधिकबलवान् भवसि, तस्मात् तदा प्रभृति अस्माकं ईश्वरः असि। अमराः देवाः, नित्यहृष्टाः, तव बलं वर्धितवन्तः, देव्योऽपि तथा; अतः त्वं अस्मान् उत्तमां कृपां ददातु, प्राज्ञः उदारः च त्वं शीघ्रं प्रातः अस्मान् प्रति आगच्छतु। इन्द्र, आगच्छ, अस्माकं दीप्तं समृद्धं च लाभं तव दक्षिणहस्तेन गृहाण। वयं हि त्वां कर्मणि शक्तं, सहाय्ये महान्तं, उदारदायकं च जानिमः, तव महता समर्थनात्। न देवाः, न मनुष्याः त्वां निरुद्धुं शक्नुवन्ति, हे वीर, यदा त्वं दातुम् इच्छसि, यथा कोऽपि वृषभं न रोद्धुम् अर्हति। इन्द्रं वयं स्तौमः, धनपतिं, ज्योतिषां स्वामिनम्, सः अस्माकं भागं न न्यूनं करोतु। गायको गायतु, कविः गीत्या उपगच्छतु; ते तव कृपायाम् एव बद्धाः। दक्षिणेन हस्तेन अस्मान् उपनय, सव्येन स्पृश, हे इन्द्र, अस्माभ्यं धनं मा रुध्याः। अग्रे गच्छ, तव धैर्यम् आनय, पुरुषेषु महाबल, त्वं स्तोतुः इच्छां जानासि। इन्द्र, यत् त्वया प्राज्ञैः सह स्पर्धासु यः बलम् अस्ति, तत् अस्मभ्यं ददातु। तव युवानः बलिनः शीघ्रं दीप्यमानाः अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, धनानि अस्माभिः शीघ्रं संचितानि स्युः। त्वं, वृत्रहन्, दूरात् च समीपात् च सोमयज्ञं प्रति धाव। सुदृढं सुतं हर्षजनकं सोमं प्रति आगच्छ, पिब, यथा तव इच्छा स्थापितम्। अर्पणे हर्षस्व, तव तुष्ट्यै, उपासकस्य कृपायै च; त्वं अस्माकं हृदयानि हर्षय, हे इन्द्र। अजित्य, त्वं स्तोत्रैः आहूयसे, दिवः प्रकाशमानं विस्तारं प्रति आगच्छ। एषः सोमः, पेषणैः सुतः, गावः च शोभायुक्ताः तव प्रियं, इन्द्र, अर्प्यन्ते। मम शुभां स्तुतिं शृणु, अस्मभ्यं सुतं गोमन्तं सोमं पिब, परितोषं प्राप्नुहि। यः सोमः पात्रेषु च मिश्रपात्रेषु च तव कृते सुतः, तस्मात् पिब, त्वमेव तस्य स्वामी। यः सोमः मिश्रपात्रेषु चन्द्रमाः इव जलासु दृश्यते, तस्मात् पिब, त्वमेव तस्य स्वामी। यः सोमः श्येनः तव कृते अनाघ्रातं मार्गं अतीत्य आनयत्, तस्मात् पिब, त्वमेव तस्य स्वामी। वयं स्वयम् देवतानां महदनुग्रहम् इच्छामः, यथा महान्तः अस्मान् सहाय्युः स्युः। वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, प्राज्ञाः बलिनः च सदा अस्माकं मित्राणि भवन्तु। यथा नौभिः जलानि अतीत्य रक्ष्यते, तथा अस्मान् सत्यस्य सारथयः रक्षन्तु। अनुग्रहम् अस्मभ्यं ददातु, अर्यमन्, अनुग्रहम् वरुणः, स्तुत्यं च; वयं तव अनुग्रहम् इच्छामः। यूयं, प्राज्ञाः धर्मिष्ठाः आदित्या, अनुग्रहस्य स्वामिनः; दोषः यः आगच्छति, सः अस्माकं नास्ति। वयं, उदाराः, गच्छन्तः च तिष्ठन्तः च, बलाय देवांश्च आह्वयामः। अस्मासु, हे इन्द्र, विष्णो, बन्धवः च, तव सौहार्दं स्थाप्यताम्; मरुतः अश्विनौ च। वयं भ्रातृत्वं वहामः, उदाराः, परस्परं च सहाय्यम्; यथा मातुः गर्भे धार्यते। यूयं हि उदाराः, इन्द्रस्य प्रियतमाः, नित्यं अग्रगण्याः; तस्मात् अहम् अपि एतत् ब्रवीमि। त्वां, अग्ने, वयं प्रियतमम् अतिथिम्, मित्रवत् प्रियं, यज्ञवेद्यं रथवत् वन्दे। त्वं प्राज्ञः कविः, जागरूकः, यं देवाः स्वबुद्ध्या मनुष्येषु स्थापितवन्तः। त्वं, कनिष्ठ, उपासकान् रक्ष, अस्माकं गीतानि शृणु; अपत्यं च आत्मानं च पालय।