आशया सह, अहं तव हस्ते दानं ददामि, हे इन्द्र! हे मघवन्, दिवसः या सञ्चितस्य च यद् आहार्यं तद् अस्मभ्यं दत्तुम् अर्हसि, हे दीप्तमान्। तत्र ह सोमः, कुशलः, अनियन्त्रितः, सर्वान् विजित्य, प्रज्वलन्, कविः, प्राज्ञः, मन्त्रदृक् अभवत्। सः विवृतं आवृत्य, बलिनां सर्वेषां रोगं शमयति; अन्धः श्रोत्रहीनश् च सन् अपि, कीर्तिमान् अभवत्। त्वं सोम, ये देहं निर्मिमीत, तेषां व्यापकं शरणं, द्वेषेभ्यः परकृत्येभ्यश् च अभवः। त्वं स्वैः चिन्ताभिः, कुशलैः कर्मभिः, स्वर्गात् पृथिवीं शीघ्रं यासि, दुष्टानां द्वेषम् अपि नुदसि। ये लाभार्थिनः, ते स्वार्थं यान्ति; दाता दानं ददातु; ते पिपासवः स्पृहां त्यक्तवन्तः। सः पूर्वं नष्टं पुनः स्थापयति, मर्त्यं जीविताय नयति; यः तीर्त्वा याति, तस्य आयुः दीर्घयति। सः सोमः, दयालुः, अनुकम्पायुक्तः, धृतिमान्, अस्मभ्यं प्रियतमान् भवतु; सोम, नः हृदयाय शिवः भव। सोम, नः न मोहय; नः न भयय, हे राजन्; नः हृदि तेजसा न आघातय। स्वे धाम्नि, देवैः सह स्थितः, यदा त्वं, हे सोमराजन्, दुष्कल्पान् पश्यसि, तदा शत्रुं, द्वेषिणं, मायाविनं च नुद। हे इन्द्र, शतक्रतो, त्वद्वत् बलं दातुं, अनुग्रहम् अपि दातुं अन्यः कश्चन नास्ति; अस्मान् अनुगृहाण। त्वं हि, पुरातनात् एव, अस्माकं अव्यभिचारि सहायकः, वित्तस्य प्राप्तौ; अस्मान् अनुगृहाण, हे इन्द्र। किमर्थं तर्हि, येन त्वं दुर्बलान् प्रेरयसि, सोमं पवमानं न रक्षसि? किल, हे इन्द्र, त्वं अस्मान् सहायितुं समर्थः। इन्द्र, अस्माकं रथं रक्ष, यदा सः पश्चात् भवति अपि; शत्रुघ्न, तं पुरतः नय। आगच्छ, किमर्थं विलम्बसे? अस्माकं रथं अग्रे कुरु, हे जयप्रदायक। अस्मभ्यं विजयं दातुं, जयप्रदं रथं अवतारय; किम् इदं तव दुःसाध्यं? अस्मान् प्रतिद्वन्द्वीभ्यः जयिनः कुरु। इन्द्र, अग्रे स्थिरं कुरु; समये तव सौभग्यम् आगच्छति; एषा प्रेरणा यज्ञेन सह। परदोषः अस्मान् न गच्छतु; अस्माकं निधाय धनं न नश्यतु; अमित्राः अस्मान् पुरस्कारात् न वर्जयन्तु। यदा त्वं चतुर्थम् यज्ञकर्म करोति, तदा त्वं सर्वातिशयः; ततः परं अस्माकं नाथः भवसि। अमृताः देवाः, नित्यश्च सौम्याः, तव बलं वर्धयन्ति, हे इन्द्र, देव्या अपि; तस्मात् अस्मभ्यं उत्तमं वरं ददातु; प्राज्ञः, उदारः, शीघ्रं प्रातः अस्मान् आगच्छतु। आगच्छ, हे इन्द्र, अस्माकं दीप्तं, समृद्धं पुरस्कारं दक्षिणहस्तेन गृहाण। वयं हि जानिमः त्वां कर्मणि शक्तिमन्तम्, साहाय्ये महान्तम्, दानात् विशालम्, हे इन्द्र, तव महता समर्थनं। न देवाः, न मर्त्याः त्वां निरुध्यन्ते, हे वीर, यदा त्वं दातुम् इच्छसि; यथा कश्चन तीव्रः वृषभः न निरुध्यते। इदानीं वयं इन्द्रं स्तौमः, धनाधिपं, ज्योतिषां स्वामिनम्; सः अस्माकं भागं न न्यूनं करोतु। गायनः स्तौतु, कविः गीत्या समीपं गच्छतु; ते तव अनुग्रहे बद्धाः। दक्षिणहस्तेन अस्मान् आनय, वामेन स्पृश, हे इन्द्र; तव धनं अस्मभ्यं मा वर्जय। अग्रे गच्छ, धैर्यं आनय, नराणां महाबल, स्तोत्र्कामस्य स्पृहां जानासि। हे इन्द्र, यत् तेजः त्वया प्राज्ञैः जयप्राप्तौ अस्ति, तत् अस्मभ्यं सह ददातु। तव यौवनबलानि, हे बलदायक, शीघ्रं अस्मान् आगच्छन्तु, सर्वथा दीप्तानि; सम्पदः अस्माभिः शीघ्रं सञ्चिताः स्युः। दूरात्, समीपात् च, हे वृत्रहन्, त्वं सोमपानस्य हविर् प्रति धाव। दृढं, सुतं, हर्षजनकं सोमं प्रति आगच्छ; यथेष्टं पिब। हविषि रमस्व, तव प्रीत्यै, यजमानस्य च प्रियाय; त्वं, हे इन्द्र, अस्माकं हृदयाय सन्तोषं आनय। आगच्छ, अजय्य, स्तोमैः आहूयसे; दिवः दीप्तं विश्वं प्रति आगच्छ। एषः सोमः, अद्रिभिः सुतः, गावः अलङ्कृत्य, तव प्रियाय समर्प्यते, हे इन्द्र। इन्द्र, मम शुभं स्तोत्रं शृणु; अस्मभ्यं सुतं सोमं, गव्यं पिब, तृप्तिं च प्राप्नुहि। यः सोमः, हे इन्द्र, पात्रेषु, मिश्रपात्रेषु च, तव कृते सुतः, तस्मात् पिब; त्वं तस्य स्वामी। यः सोमः, मिश्रपात्रेषु, इव चन्द्रमा अप्सु, दृश्यते, तस्मात् पिब; त्वं तस्य स्वामी। यं सोमं श्येनः तव कृते, अनाक्रान्तानि अन्तरिक्षाणि अतीत्य, आनयत्, तस्मात् पिब; त्वं तस्य स्वामी। वयं स्वस्य महत् देवसहायं वृणीमहे, यथा बलिनः अस्मान् सहायन्ते। वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, प्राज्ञाः, बलवन्तः च सदा अस्माकं मित्रत्वेन सन्तु।