इन्द्रस्य धनुषः महत् सुविनिर्मितं सोमरससिक्तं सुवर्णमयं स्फारं चास्ति, तस्य बाहू उभौ दीप्तिमन्तौ, सुशिल्पितौ, सदाऽभिवर्धमानबलौ। स इन्द्रः, त्वं नः सहस्रं पोषणस्य भागान्, शतानि च गावः, बलिन् भूत्वा, आवह। त्वं नः स्नपनाय गाः अश्वांश्च, स्नपनाय धनं, सुवर्णमणिभूषितानि च मनांसि, दातुमर्हसि। त्वं नः, महाबलिन्, श्रवणाय प्रियाणि बहून्यावह, त्वं हि वसुः, सततम् अवहितः। इन्द्र! त्वं कदापि न ददातुं विफलः, न च विलम्बी, न च कृपणः; त्वत्तुल्यः दाता अन्यः नास्ति। इन्द्रः कदापि न निवर्तते, न च शक्रः विमुखः भवति; सः सर्वं शृणोति, पश्यति च। सः दुर्निवार्यः, मानवेषु कोपं निर्देशयति; आदौ एव सः हन्तुं प्रवृत्तः। तस्य निश्चयेन तु उदरं पूरितं, सः शीघ्रकर्मी, वृत्रस्य हन्ता, सोमपः च। सोमे सर्वाणि रत्नानि, सर्वा समृद्धिः संनिहिताः; तत्र दानानि कदापि न निवार्यन्ते। तव प्रति, हे सोम, मम इच्छा गावः सुवर्णं च वाञ्छति; त्वां प्रति अश्वान् कामयमानाः समागच्छन्ति। हे इन्द्र! आशया अहं तव हस्ते दानं ददामि; महावन्, दिवसस्य वा सञ्चितस्य वा तृणं नः देहि, तेजस्विन्। एष सोमः, कुशलः, अनियन्त्रितः, सर्वविजयी, स्फुटन्, कविः, प्राज्ञः अस्ति। सः नग्नं आच्छादयति, सर्वं दृढं स्वस्त्ययति; सः अन्धः अपि, बधिरः अपि, प्रसिद्धः अभवत्। सोम, त्वं तेषां शरीरकर्तॄणां व्यापकं शरणं असि, द्वेषेषु च, परकृतिषु च। त्वं स्वैः चिन्ताभिः, कौशलैः च, स्वर्गात् पृथिवीं शीघ्रं गच्छसि, दुष्टद्वेषं अपि नुदसि। लाभार्थिनः स्वार्थाय प्रयान्ति; दाता दानं ददातु; तृषितस्य कामं परित्यक्तवन्तः। सः यत् पूर्वं नष्टं तत् पुनः स्थापयति, मृत्युमानं जीवितं नयति, अतीर्णस्य आयुः विस्तारयति। सः, सौम्यः, कृपणः, धैर्यसम्पन्नः, नः प्रीयताम्; सोम, नः हृदयाय शुभः भव। सोम! नः न भ्रमय, नः न त्रासय, नः हृदि तेजसा न ताडय। स्वगृहे, देवेषु, त्वं यदा दुष्टचिन्तान् पश्यसि, हे राजन्, द्रावय शत्रून्, द्रावय दुष्टान्, द्रावय मायिनः। इन्द्र! शतक्रतो, त्वत्तुल्यः बलदः, अनुग्रहदः अन्यः नास्ति; नः प्रीयस्व। त्वं यः प्राचीनकालात् अस्माकं नित्यं सहायः, धनार्थे, तस्मात् नः प्रीयस्व। किमर्थं त्वं, दुर्बलान् प्रेरयन्, सोमपायिनं न रक्षसि? किल, इन्द्र, त्वं नः सहायः स्याः। इन्द्र! नः रथं रक्ष, अपि च पश्चात् स्थितं; शत्रुघ्न, अग्रे तं कुरु। आगच्छ, किमर्थं विलम्बसे? नः रथं अग्रे स्थापय, विजयसंपदं वह। विजयसंपदं रथं नः आवह; किं ते दुष्करम्? नः शत्रुषु विजयं कुरु। इन्द्र! अग्रे स्थिरः भव; शुभसमयः ते आगच्छति; एषा प्रेरणा यज्ञेन सह जाता। अन्येषां दोषः नः न गच्छतु; अस्माकं निधिः न नश्यतु; अमित्राः नः सम्पदः निवारयन्तु। यदा त्वं चतुर्थं कर्म करोति, तदा त्वं बलिष्ठः; तस्मात् प्रभृति त्वं नः अधिपः। अमृताः देवाः, नित्यहृष्टाः, तव बलं, हे इन्द्र, वर्धयन्ति; देव्योऽपि। अतः, नः उत्तमं वरं ददातु; प्राज्ञः दाता शीघ्रं प्रातः आगच्छतु। इन्द्र! आगच्छ, तेजस्विनं, विपुलं धनं तव दक्षिणहस्तेन गृहाण। वयं त्वां कर्मणि शक्तम्, सहाय्ये महान्तम्, दाने विशालम्, महाबलम्, जानिमः। न देवाः, न मर्त्याः त्वां निवारयितुं शक्ता, हे वीर, यदा त्वं दातुमिच्छसि; यथा तीक्ष्णं वृषभं न केनापि निवार्यते। अधुना वयं इन्द्रं स्तौमः, धनाधिपं, ज्योतिषां स्वामिनं; सः अस्माकं भागं न न्यूनं करोतु। गायको गायेत्, कविः गीत्याऽभियातु; ते तव अनुग्रहं बध्नन्ति। दक्षिणया नः आनय, सव्येन स्पृश, इन्द्र; नः धनं न निवारय। अग्रे गच्छ, वीर्यं दर्शय, नराणां श्रेष्ठ; त्वं स्तोतुः इच्छां जानासि। इन्द्र! यत् त्वया, विजयसंपदां प्राज्ञैः सह, बलं अस्ति, तत् अस्मभ्यं ददातु। तव नवयौवनानि, बलदायकानि, शीघ्रं अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, सर्वतो दीप्तिमन्ति; धनानि शीघ्रं अस्माभिः सञ्चितानि स्युः। हे वृत्रहन्! दूरात्, समीपात् च, त्वं सोमपानस्य हविर्ग्रहम् प्रति धाव। एवं, ऋषयो महता श्रद्धया, सोमस्य महिमानं च इन्द्रस्य दानशीलतां च स्तुवन्तः, तयोः अनुग्रहेण समृद्धिं, रक्षणं, विजयम्, आयुः, चिकीर्षन्ति।