शतक्रतुः यदा जातः, सः मातरं पप्रच्छ—“के बलिनः? के खलु श्रूयन्ते?” तदा माता स्वस्य तेजः तस्मै आख्याय—“यथा तरङ्गः, यथा महाण् शरः, एवं तव बलम्; हे पुत्र, ते घोराः तव पुत्राः सन्तु।” सः वृत्रहाः स्वैः सहायकैः, बलात् शत्रून् चक्रनाभिवत् अपातयत्; सः वृद्धबलः शत्रुहन्ता अभवत्। एकेन एव पाननेन, इन्द्रः त्रिंशत् सोमसरांसि एकत्र अपिबत्; सोमस्य भागान् अपि सः एकस्मिन्नेव समये अपिबत्। सः अगाधेषु अन्तरिक्षेषु गन्धर्वम् अतीत्य जगाम; स्तोत्रैः इन्द्रः बलसम्पन्नः अभवत्। पर्वताद् भित्त्वा सः पक्तमन्नम् अनयत्; सः स्वयमेव विस्तारितः, स्फीतः इन्द्रः अभवत्। तव, हे इन्द्र, शरः शतरश्मिः, सहस्रपक्षः, एक एव, यं त्वं स्वयम् युक्तमकरोः। तेनैव त्वं गायकेभ्यः, नरभ्यः, वनवासिन्यः स्त्रीभ्यः, हे नवानूत, हे दृढव्रत, ऋभुभिः सह, समृद्धिं आवह। तवैतानि कर्माणि, यानि त्वया कृतानि, अत्यधिकानि, बहुलानि, त्वं प्राज्ञेन हृदया धारयसि। एतानि सर्वाणि, विश्णुः उरुगायः प्रेरितवान्; शतं महिषानां, क्षीरपक्तं भोजनं, वराहं च, हे उत्सुक इन्द्र, तुभ्यम् आनीयम्। तव महती, सुसंस्कृता, सोमप्लुता धनुः उत्तमा; सुवर्णमयी, स्फीता, तव उभे बाहू शोभनौ, सुसंस्कृतौ, सदा वृद्धबलौ। हे इन्द्र, अस्मभ्यं सहस्रं पोषणस्य भागान्, शतानि गावः च आनय, हे महाबलिन्। स्नानाय अस्मभ्यं पशून् अश्वांश्च, स्नानाय धनं, सुवर्णालंकारितं मनः च आनय। हे महाबलिन्, श्रवणाय रमणीयानि बहूनि वस्तूनि अपि अस्मभ्यं आनय; त्वं हि, हे वसुः, सततम् अवधानवान्। कदापि, हे इन्द्र, त्वं दातुम् असमर्थः न सि, न च विलम्बी, न कृपणः; अन्यः कश्चन वीरः त्वत्तः दानशीलः न अस्ति। इन्द्रः कदापि न निवर्तते, न च शक्रः अपसर्पति; सः सर्वं शृणोति पश्यति च। सः अगम्यः, मनुष्येषु कोपं नियच्छति; आदौ एव सः हन्तुं प्रयत्नवान् अभवत्। स्वसंकल्पेन तस्य उदरं पूरितम्; सः कर्मसु शीघ्रः, वृत्रस्य हन्ता, सोमस्य पायी च। सोमे सर्वाणि रत्नानि, सर्वा समृद्धिः संगृहीता; तत्र दानानि कदापि न निवार्यन्ते। त्वाम् अभिलष्य, गावः सुवर्णं च इच्छन्, कामः मम प्रवर्तते; त्वां प्रति, अश्वान् इच्छन्तः, जनाः आगच्छन्ति। त्वां, हे इन्द्र, आशया दानं हस्ते ददामि; हे मघवन्, दिवा वा संचितस्य वा तृणं अस्मभ्यं देहि, हे दीप्तमान्। अयं सोमः, कुशलः, अनियतः, सर्वान् जयति, स्फुटन्, कविः, प्राज्ञः च। सः नग्नं आच्छादयति, सर्वं दृढम् आरोग्यं करोति; अन्धः अपि, बधिरः अपि, सः प्रसिद्धः अभवत्। त्वं, सोम, ये शरीरेषु सृजन्ति, तेषां विस्तीर्णं शरणं असि, द्वेषेषु अपरकृत्येषु च। त्वं स्वैः चिन्ताभिः, कौशलैः च, स्वर्गात् पृथिवीं शीघ्रम् आगच्छसि, दुष्टस्य द्वेषम् अपि आपोहसि। अर्थार्थिनः स्वार्थाय यान्ति; दाता दानं ददातु; ते तृषितस्य कामम् उपेक्षन्ते। सः पूर्वं नष्टं पुनः स्थापयति, मर्त्यं जीविताय नयति; यं तिर्यग्गतः, तस्य आयुः विस्तारयति। सः सौम्यः, दयालुः, धैर्येण युक्तः, अस्मासु प्रीतिम् आवहतु; सोम, अस्माकं हृदये शुभः भव। सोम, मा नः भ्रमय; मा नः त्रासय, हे राजन्; मा नः हृदि तेजसा तुद। यदा त्वं स्वगृहे, देवेषु, पापचिन्तनं पश्यसि, हे राजन्, तदा शत्रून्, द्वेषिणः, मायाविनः च आपोहय। हे इन्द्र, शतक्रतो, त्वत्तः अन्यः कोऽपि न अस्ति यः बलं ददाति, कृपां च करोति; अस्मासु अनुग्रहं कुरु। त्वं यः प्राचीनकालात् अस्माकं नित्यं सहायः, अर्थे, सदा अनुग्रहं कुरु, हे इन्द्र। कथं तर्हि, ये दुर्बलान् प्रेरयन्ति, ते सोमपावकं न रक्षन्ति? किल, हे इन्द्र, त्वं अस्मान् सहायः कर्तुं समर्थः असि। इन्द्र, अस्माकं रथं रक्ष, अपि च पश्चात् स्थितं; शत्रुघ्न, रथं पुरस्तात् कुरु। आगच्छ, किं विलम्बसे? अस्माकं रथं प्रथमतमं कुरु, हे जयप्रदायक। अस्मभ्यं जयप्रदं रथं अवतारय; किं ते दुष्करम्? अस्मान् प्रतिद्विषः विजयी कुरु। इन्द्र, अग्रे दृढं स्थित्वा, शुभं भाग्यं तव समये आगच्छति; एषा प्रेरणा यज्ञेन सह। परदोषः न अस्मान् गच्छतु; अस्माकं निधिः न नश्यतु; अमित्राः अस्मान् फलात् न वर्जयन्तु। यदा त्वं चतुर्थं यजनं करोति, तदा त्वं परमबलवान्; तस्मात् परं त्वं अस्माकं स्वामी। अमृताः देवाः, नित्यहृष्टाः, तव बलं वर्धितवन्तः, हे इन्द्र, देव्यः अपि; अतः अस्मभ्यं उत्तमं वरं ददातु—प्राज्ञः, उदारः, शीघ्रं प्रातः अस्मान् आगच्छतु। एवं, ऋषयः, सोमस्य महिमानं, इन्द्रस्य वीर्यं च, स्तुत्वा, तस्य अनुग्रहम्, बलं, समृद्धिं च प्रार्थयन्ति; सोमः च, कविः, सर्वहितः, सर्वेषां शरणं, आयुषः दाता, कल्याणप्रदः च अस्ति। इन्द्रः च, शत्रुनाशकः, दानशीलः, सुरैः वर्धितबलः, भक्तानां सर्वदा रक्षकः, यशः, समृद्धिं च ददाति।