चत्वारः शीघ्रगामिनः, परमबलवन्तः, दिव्यैः दानैः समन्विताः, मां अग्रे वहन्ति, यथा कश्चन कुलः स्वलक्ष्यं प्रति गच्छेत्। अहं खलु त्वां, महाबलिन्मन्, पारुष्ण्याः सेतुम् अवेदयम्; एतानि आपः अश्वदायिन्यः न सन्ति, न च कश्चन मृत्युमान् परमबलिनः अतिशयः अस्ति। अग्ने! देवैः आहूतान् अश्वान् युञ्जस्व, यथा सारथिः स्वस्य रथं युञ्जीत; सभायाम् ऋषिः प्राचीन्हो भव। देवाः, सः देवः अस्मभ्यं वदतु, प्राज्ञतमः; सर्वाणि रत्नानि अस्मभ्यं प्रयच्छन्तु। त्वं खलु, नवजात, बलस्य पुत्र, आहूतः, सत्यः यज्ञियः च। अयं अग्निः सहस्राणाम् अधिपः, शतानां धनानां स्वामी, प्राज्ञानां च धनानां च शीर्षम् अस्ति। तम्, यथा चक्रनाभिं, कुशलिनः संयुक्तैः हविभिः नमन्तु; हे अङ्गिरस्! यज्ञं समीपं नय। तं नित्ययुवानं, विघ्नभिदं प्रति, विविधया वाचा आह्वयन्तु; तम् बलिनं शुभया स्तुत्या प्रेरयन्तु। यस्य सेनया, अग्ने, दीर्घदर्शिनि, वयं पशुषु पाणीन् अतिक्रमेम। देवगणाः, दुहमानाः गावः इव, न अस्मान् परित्यजन्तु; वयं शुष्कदुग्धायाः कृशः इव न भूयाम। न अस्मिन् सभायाम् वैराणि, न द्वेषाः, न च क्लेशः, नौपसेदुः, यथा तरङ्गः नौकां निमज्जयेत्। तव वीर्याय वयं नमामः, अग्ने; जनाः त्वां स्तुवन्ति, देव; अस्माकं शत्रून् विनाशय। ये तव धनार्थिनः मित्राणि, अग्ने, तान् अस्मभ्यं धनानि आनय; अस्मान् विस्तीर्णान् बलिनः च कुरु। न अस्मान् अस्मिन्महति धने अन्येषां भारं वहितुम् आप्नुयाम; अस्माकं कृते पूर्णं बहुधनं जेष्य। अयं द्वेषः अन्यत्र पततु, न अस्मासु, अग्ने; अस्मभ्यं बलं वीर्यं च वृद्धय। यं कश्चन श्रद्धालुः वा अश्रद्धालुः वा वृतवान्, अग्निः तं एव वर्धयति। दूरात् पारं प्रति, समीपं प्रति, अस्मान् वाहय; यत्र कुत्रापि अहम् अस्मि, तत्र अस्मान् निरापदं नय। वयं हि त्वां प्राचीनं विद्मः, अग्ने, पितुः अनुग्रहेण; अद्य तव सौम्यं वाञ्छामः। अथ अहम् इन्द्रं, अद्भुतं महाबलिनं, मरुद्भिः सहितं, आह्वयामि; स हि स्वजनं न परित्यजति। स इन्द्रः, मरुद्भिः मित्रः, शतपर्वणा वज्रेण वृत्रस्य शिरः छित्त्वा विजयी अभवत्। इन्द्रः, मरुद्भिः सखिभिः बलवर्धितः, वृत्रं निर्जित्य, समुद्रस्य आपः अपासृत्। येन इमे ज्योतिः मरुद्भिः सह लब्धम्, सोमपानाय इन्द्रेण। वयं गीतिभिः इन्द्रं मरुद्भिः सहितम्, महाबलिनं, बहुविश्वदृशं, आह्वयामः। प्राचीनया धिया वयं इन्द्रं मरुद्भिः सह सोमपानाय आह्वयामः। इन्द्र! मरुद्भिः सहित, सौम्य, सोमं पिब, शतशक्तिन्, अस्मिन् यज्ञे, बहुप्रशस्त। तुभ्यं, इन्द्र मरुद्भिः सहित, सुताः सोमाः सन्नद्धाः, शिलायुध; हृदया, गायका त्वां आह्वयन्ति। पिब, इन्द्र, मरुद्भिः मित्र, सुतं सोमं हविषु; वज्रिण, बलात् पिब। त्वं बलसम्पन्नः, उत्थाय, पीत्वा, शिरः कम्पयन्, सुतं सोमं पपाथ। उभे, द्यावापृथिव्यौ, त्वाम् अन्वयाताम्, इन्द्र, त्वं रिपून् हन्ता जातः। अष्टपदी वाणी, नूतनवर्णा, सत्यस्पर्शिनी, अहम् इन्द्रात् आत्मनः कृते आपत्सम्। यदा शतशक्तिः जातः, सः मातरं पप्रच्छ—के बलिनः? के श्रूयन्ते इति। सा तस्य बलं उक्तवती, तरङ्गवत्, महाणि शरवत्—ते, पुत्र, तव पुत्राः स्युः, कठिनाः इति। वृत्रहन् सखिभिः सह, शलाकावत्, बलात्, रिपून् निहत्य, बलवर्धितः रिपुघ्नः अभवत्। एकेन पानं सः त्रिंशत् सरांसि सोमस्य अपिबत्, इन्द्रः, सोमभागान्। गन्धर्वं अतीत्य, अगाधेषु देशेषु, इन्द्रः स्तोत्रैः बलं अलभत। सः पर्वतान् विदार्य, पक्तम् अन्नं प्रासूत; इन्द्रः, स्फारः, स्वयं विस्तारितः। तव बाणः, इन्द्र, शतरश्मिः, सहस्रपक्षः, एक एव, यं त्वं स्वयम् युक्त्वा कृतवान्। तेन गायकेभ्यः, नर्येभ्यः, वनस्थायै स्त्रियै च, नवजात, ऋभुभिः सह स्थित, प्रयच्छ। एतानि तव कर्माणि, कृतानि, अत्यधिकानि, त्वं प्राज्ञेन हृदया धारयसि। एतानि सर्वाणि, विष्णुर्विक्रमणेन, प्रेरितवान्; शतं महिषान्, पक्तं क्षीरं, वराहं, इन्द्र, उत्सुकः। एवं ऋषयः, अग्निं च इन्द्रं च मरुद्भिः सह स्तुत्वा, बलं, धनं, सौम्यं च ववृधुः, यज्ञं च सम्यक् अन्ववर्तयन्।