वयं महान्तं वीर्यवन्तं वृत्रघ्नं अग्निं समागताः, यः सुमहान् कीर्तिमान् स्वरेण प्रतिध्वन्यते, अग्रे वर्धमानः। सः अमृतः सर्ववित् तेजस्वी तमःप्रणुदः पूजनीयः, यस्य हविषि घृतं सिञ्च्यते। तमेनं जनाः विघ्नरहिताः सम्यक् हविभिः यजन्ति, सुव्यवस्थितैः समिद्धैः स्रुचः हविर्यजन्ति। अस्माकं नूतनं चिन्तनं त्वदर्थं, हे अग्ने, तव समर्पितम्—मनोहरं, सुष्टुतं, दक्षं, अव्ययम्, अद्भुतं अतिथिं त्वाम्। एषा शुभा प्रिया हुतिः तव प्रियायास्तु, हे अग्ने; स्तुत्या त्वं बृहद्भव, अस्माभिः स्तुत्वा वर्धस्व। सा शोभना महिमान्विता हुतिः अस्मान् यशः समरगतं महद् अवापयतु। यथा अश्वः, गावः, शीघ्ररथः, वा सत्यधर्मेन्द्रः, यः सुप्रसिद्धः, जनाः स्तुत्यं स्तुवन्ति। यं गोपवनः वाचः सह अग्निं आङ्गिरसं वृणीत, हे शुचिः, अस्माकं आह्वानं शृणु। यं जनाः विघ्नरहिताः बलस्य लाभाय यजन्ति, तं जागरय विघ्नविजये। अहम् उक्थं गायन् प्रख्यातया वाचा प्रमुदितेन चेतसा, विजिगीषूणां घोषवत्, चतुर्णां शिरांसि रोरुवत्। चत्वारः शीघ्रगामिनः, बलिष्ठतमाः, शोभनदानाः, माम् अग्रे वहन्ति, यथा कुलं लक्ष्यार्थं गच्छेत्। अहं ते, हे महाबल, पारुष्ण्याः स्रवन्तं दर्शितवान्; एता आपः अश्वदायिन्यः न सन्ति, न च कश्चन मर्त्यः बलिष्ठात् अधिकः अस्ति। त्वं, हे अग्ने, देवैः आहूतान् अश्वान् युङ्क्ष्व, यथा सारथिः; सभायां प्राचीना ऋत्विजं भव। स देवः अस्मान् उद्गृह्णातु, हे देवाः, प्राज्ञतमः; सर्वं धनं अस्मभ्यं दत्त। त्वं, हि कनिष्ठ, बलस्य सूनुः, आहूतः, सत्यः हविषां पात्रः। अयं अग्निः सहस्रेशः, शतद्रविणपः, प्राज्ञानां धनानां च शिरः। तस्मै चक्रनाभिवत् कुशलाः संयुक्तहविषा नमन्तु; हे आङ्गिरस, यज्ञं समीपं नय। तमेव नित्यनूतनं, विघ्नभेदनाय, नानावाचा आह्वयेत; उत्तमया स्तुत्या बलिनं प्रेरय। यस्यानु सेना, हे अग्ने, दूरदर्शिनी, वयं पनिषु गवां पारं यास्यामः? न देवानां गणाः, दुग्धसमये गावः इव, अस्मान् त्यजन्तु; न च वयं क्षीणगव्याः कृशा इव स्याम। न समग्रस्य सभायाः वैराणि, न द्वेषः, न च क्लेशः, नौ नावं तरङ्ग इव, अभिभवन्तु। तव बलाय, हे अग्ने, वयं नमामः; जनाः त्वां देवम् स्तुवन्ति; अस्माकं रिपून् विनाशय। ये तव धनार्थिनः मित्राः सन्ति, हे अग्ने, तान् अस्मभ्यं सम्प्रयच्छ; अस्मान् विस्तीर्णान् बलिनः कुरु। न वयं, अस्मिन् महति धनसंपत्तौ, अन्येषां भारं वहाम; अस्मभ्यं पूर्णं बृहत् धनं विजयी कुरु। एषः द्वेषः अन्यस्मिन् पततु, न अस्मासु, हे अग्ने; अस्माकं बलं वीर्यं च वर्धय। यं श्रद्धया वा द्वेषेण वा वृणन्ति, तं अग्निः वर्धनाय वस्तुतः पालयति। पारस्याः तीरात् समीपं पारं नय; यत्र यत्र अहम् अस्मि, तत्र अस्मान् सुरक्षितान् आनय। वयं हि त्वां पुरातनं, हे अग्ने, पित्रा अनुग्रहितं विद्मः; अधुना तव सौम्यं भावं यच्छामः। अधुना अहम् इन्द्रं महाविस्मयमानं, मरुद्भिः सह, आह्वयामि; त्वं तं न कदापि त्यजसि। अयं इन्द्रः मरुत्सखा, शतशृङ्गेन्द्रेण वज्रेण वृत्रस्य शीर्षं चिच्छेद। इन्द्रः, मरुद्भिः सखिभिः साकं, वीर्यं वर्धयन्, वृत्रं विजित्य, सागरस्य आपः विमोचयत्। येन इमे ज्योतिः मरुद्भिः सहितः, इन्द्रेण, सोमपानाय, अभिजितम्। वयं गीतिभिः इन्द्रं मरुद्भिः सह आह्वयामः, महाबलिनं, बहुविद्यं, शक्तिमन्तं च। पुरातनया धिया, वयं इन्द्रं मरुद्भिः सह, अस्य सोमपानाय आह्वयामः। हे इन्द्र, मरुद्भिः सह, सौम्य, सोमं पिब; शतक्रतो, अस्मिन यज्ञे, बहुप्रशंसित। त्वदर्थं, हे इन्द्र, मरुद्भिः सह, सुताः सोमाः समर्पिताः, वज्रहस्त; गायकाः हृदया त्वां आह्वयन्ति। पिब, हे इन्द्र, मरुद्भिः सखा, सुतं सोमं हविषु; बलिना वज्रं धारय। यदा त्वं, हे इन्द्र, सह शक्त्या, पित्वा, दाढिम् आकम्पयः; त्वं गणस्य सुतं सोमं अपिबः। उभे दिवं पृथिवीं च त्वां अनुव्रजेताम्, हे इन्द्र, यदा त्वं शत्रुघ्नोऽभवः। अष्टपदी वाच्, नवीया वर्णा, सत्यं स्पृशन्ती, अहम् इन्द्रात् आत्मनः कृते समाहृतवान्। एवं ऋषयः अग्निं वृत्रघ्नं देवमिन्द्रं च मरुद्भिः सह स्तुत्वा, हविषा, स्तुत्या, प्रार्थनया च, बलं, यशः, धनं, रक्षणं, विजयम्, चिराय जीवनं च प्रार्थयन्ति।