अश्विनौ सम्बन्धः स एव, बन्धनं तदपि सममेव, भवतोः अनुग्रहः सदा अस्मासु सन्निधत्ताम्। यौ भवतोः रथः, अश्विनौ, यः इमौ लोकौ व्याप्य विचरति, तयोः अनुग्रहः अस्मासु सन्निधत्ताम्। सहस्रैः गावः अश्विनौ, अश्वैः च सह आगच्छतम्, भवतोः अनुग्रहः अस्मासु सन्निधत्ताम्। सहस्रैः गावः अश्वैः च यदा गच्छथः, तदा अस्मान् मा अतीत्य गच्छतम्, भवतोः अनुग्रहः अस्मासु सन्निधत्ताम्। यः रक्तवर्णः शीघ्रगः आपः अभवत्, यः सत्यं धारयन् तेजः अस्ति, तस्य अनुग्रहः अस्मासु सन्निधत्ताम्। अश्विनौ, यथा वृक्षः उत्तमेन कुटारेण छिद्यते, एवं वृक्षः सम्यक् छिन्नः, तयोः अनुग्रहः अस्मासु सन्निधत्ताम्। यथा दुर्गं दृढम्, तथा शूरैः कृष्णं शत्रुबलं विदारयतम्, भवतोः अनुग्रहः अस्मासु सन्निधत्ताम्। गृहाद् गृहं प्रति, अतिथिं प्रियं, अग्निं, यं शरणं, स्तुत्यं, अहं प्रार्थनया स्तौमि। यं जनाः हविभिः, स्तोमैः, पूजया, मित्रं इव स्नेहेन, स्तुवन्ति। स सर्वज्ञः, यं देवाः उत्सुकाः, उन्नतान्, स्वर्गं प्रति हविर् वहन्तं प्रेषितवन्तः। वयं तं श्रेष्ठम्, वृत्रहन्तारं, अग्निं, आर्यं, यशःवंतं, यस्य महद्वाक् अग्रे वर्धते, उपागच्छाम। अमृतः, सर्ववित्, दीप्तः, तमोहरः, पूज्यः, यस्य हविः घृतैः सिञ्च्यते। यं जनाः अबाधिताः, अग्निं, विधिना स्रुचः हविषा यजन्ति। अयं नूतनः चिन्तनः, अग्ने, तुभ्यं समर्पितः, रमणीयः, उत्तमजः, दक्षः, अक्षयः, अद्भुतः अतिथिः। एषा श्रेयसी, प्रिया, हविः, अग्ने, तुभ्यं रोचताम्; तया स्तुत्या त्वं वर्धस्व। सा तेजस्विनी, कीर्तिमती, अस्माकं यशः संग्रामे ददातु। यथा अश्वः, गावः, शीघ्ररथः, वा महेन्द्रः, सत्यस्य अधिपः, यस्य यशः विस्तृतम्, जनाः स्तुत्यं स्तुवन्ति। यं गोपवणः वचसा वृणीत, अग्निं, अङ्गिरसः नप्त्रं, शुद्धं, सः आवाहनं शृणोतु। यं जनाः अबाधिताः, बलस्य लाभाय, यजन्ति; सः विघ्नान् जेतुं उत्तिष्ठतु। अहं स्तुवन्, प्रख्यातया वाचा, हृष्टः, विजिगीषूणाम् घोषवत्, चत्वारः शिरांसि नदन्ति इव। चत्वारः शीघ्रगाः, बलवन्तः, शोभनदायिनः, मां यथा कुलं लक्ष्यार्थं नेतुम्। अहं, महाबल, तुभ्यं पारुष्ण्याः सेतुं दर्शितवान्; एता अपः न अश्वदायिन्यः, न च कश्चन मृत्युमान् बलिनः अतिरिच्यते। अग्ने, देवैः आहूतान् अश्वान् युञ्ज, सारथिरिव; सः प्राचीनऋत्वा सन् सभायाम् भव। देवः, देवाः, अस्मभ्यं वदतु, प्राज्ञतमः; सर्वाणि रत्नानि अस्मभ्यं दत्त। त्वं, कनिष्ठ, बलस्य पुत्र, आहूतः, सत्यम्, यज्ञियः। एषः अग्निः सहस्रेशः, वित्तेशः, शतशः, प्राज्ञानां शिरः, धनस्य च। तं, चक्रवर्त्मेव, विशारदाः संयुक्तैः हविभिः नमन्तु; अङ्गिरः, यज्ञं समीपं नेतु। तं, नित्यनवम्, विजिगीषुम्, नानावाचं भाषध्वम्; सुमन्त्रेण बलिनं प्रेरयत। यस्य सैन्येन, अग्ने, दूरदर्शिना, वयं पणीः पशुषु अतिक्रामेयम्। मा नः देवगणाः, दुह्यमानाः गावः इव, वियच्छन्तु; मा वयं क्षीणदुग्धायाः इव स्याम। मा नः सभायाः वैराणि, न च शत्रवः, न च क्लेशः, नौम् इव ऊर्मिः, अभिभवन्तु। तव बलाय, अग्ने, वयं नमः; जनाः त्वां देवम् स्तुवन्ति; अस्माकं शत्रून्नशय। यः ये तव वित्तकामाः सखायः, अग्ने, अस्मभ्यं धनानि आनय; अस्मान् विस्तीर्णान् कुरु। मा अस्मान् अस्मिन्महति धने, अन्येषां भारं वहितुं कारय; सर्वं पूर्णं, विपुलं, अस्मभ्यं विजयी कुरु। अयं द्वेषः अन्यत्र पततु, न अस्मासु, अग्ने; अस्मभ्यं बलं वीर्यं च वृद्धय। यं श्रद्धया वा, द्वेष्यया वा, वृणीत, तं अग्निः वर्धने समर्पयति। परतः पारम् प्रति, अस्मान् तारय; यत्र कुत्रापि अहम्, तत्र अस्मान् सुरक्षितान् नय। वयं त्वां, अग्ने, पुरातनं, पितुः अनुग्रहेण, विद्म; अद्य तव सौम्यं वाञ्छामः। अद्य अहम् अद्भुतं इन्द्रं, वीर्यस्य अधिपतिं, मरुद्भिः सह, आह्वयामि, यः तं न त्यजति। एषः इन्द्रः, मरुदां मित्रः, शतपर्वणा वज्रेण वृत्रस्य शिरः अपातयत्।