आश्विनौ यदा आहूयेताम्, तदा तौ रथेन स्वल्पनिमेषात् अपि शीघ्रतरौ सम्प्राप्तवन्तौ। तयोः अनुग्रहः सदा अस्माकं समीपे अस्तु इति भक्ताः प्रार्थयन्ति। तौ आश्विनौ शिशिरस्य मध्ये अपि यजमानाय उष्णतां वितरन्ति, तयोः अनुग्रहः समीपमेव भवतु इति पुनः पुनः याच्यते। क्व स्थः, क्व गतौ, क्व श्येनवत् विहायसा विहृतवन्तौ इति जिज्ञासन्तः भक्ताः तयोः अनुग्रहम् एव पुनः पुनः प्रार्थयन्ति। यदा कदाचित्, अद्य वा अन्यदा वा, मम एषः आह्वानः श्रूयेत, तदा तयोः अनुग्रहः समीपे एव स्यात् इति भक्तस्य आकाङ्क्षा। आश्विनौ, आहूयमानौ समीपतमाय आह्वानाय आगच्छेताम्, तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। यजमानस्य गृहं रक्षास्थानं कुरुतं, तयोः अनुग्रहः समीपे अस्तु। अग्निः, तापः, यजमानस्य श्रेष्ठतमः विकल्पः इति निर्दिष्टम्; तस्य अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। सप्तपर्णी तृष्णया अग्निस्रवांसि सृजति, तस्य अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। आश्विनौ, महादातृभ्याम्, इमं मम आह्वानं शृणुतम्, तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। किं तद् युष्माकम् प्राचीनं पूजितं कर्म, इव द्वयोः बलिनोः कार्यम्? तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। आश्विनौ, युष्माकं स्नेहः एकः, बन्धनं च एकमेव। तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। आश्विनोः रथः, यो लोकौ व्याप्नोति, तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। सहस्रगावश्वैः सह आगच्छेताम्, तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। सहस्रगावश्वैः अस्मान् मा अतिक्रामतम्, तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। रक्तः शीघ्रः जलरूपः जातः, स सत्यं धारयन् प्रकाशः अभवत्; तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। आश्विनौ, वृक्षः यथाकुठारैः सम्यक् विदारितः, तथैव विदारितः; तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। दुर्गमिव, वीर्येण कृष्णं निरृतिं भिन्द्याताम्, तयोः अनुग्रहः समीपे एव अस्तु। गृहाद् गृहं प्रति, प्रियतमं अतिथिं, अग्निम्, आश्रयं, अहम् उत्कर्षेण स्तौमि। यं जनाः हविषा, स्तोमैः, मित्रमिव घृतेन, श्रद्धया च स्तुवन्ति। स सर्ववित् अग्निः, देवैः उत्सुकैः प्रेषितः, हविः स्वर्गं नयति। वयं तं श्रेष्ठं, वृत्रहन्तारं, अग्निं, महात्मानं, यशसा घोषयन्तः, अग्रे स्थिताः, उपागच्छाम। स अमृतः, सर्ववित्, प्रकाशमानः, तमः नाशयन्, पूज्यः, यस्य हविः घृतैः सिञ्च्यते। यं जनाः विघ्नरहिताः हविषा यजन्ति, अग्निं, स्रुचः सुव्यवस्थिताः सन्तः। अयं नूतनः चिन्तनः, हे अग्ने, तुभ्यं समर्पितः—प्रियः, सुसूतः, दक्षः, अच्युतः, अद्भुतः अतिथि। एषा शुभा, प्रिया, होमः तुभ्यं रोचताम्; तया स्तुत्या त्वं वर्धस्व। सा शोभया, कीर्त्या युक्ता, अस्माकं महतीं यशः संग्रामे ददातु। अश्ववत्, गाववत्, शीघ्ररथवत्, वा सत्येन्द्रवत्, यस्य यशः विस्तीर्णम्, जनाः स्तव्यम् एव स्तुवन्ति। यं गोपवनः वचोभिः अवृणीता, अग्निम्, अङ्गिरसः अपत्यं; हे शुचिन्, अस्माकं आह्वानं शृणु। यं जनाः विघ्नरहिताः बलस्य प्राप्तये यजन्ति; स जागरतु विघ्नविजये। अहम् आह्वयन्, कीर्तिप्रदेन वचसा, हृष्टेन चेतसा, विजिगीषुणां घोषवत्, चतुर्णां शिरांसि इव गर्जन्, गीयमानः। चत्वारः शीघ्राः, बलिष्ठाः, शुभदानाः, माम् अग्रे वहन्ति, कुलमिव लक्ष्यार्थम् अग्रे गच्छन्तः। अहं ते, महो, पारुष्ण्याः सेतुं दर्शितवान्; एता आपः अश्वदायिनीः न, न च कश्चन मृत्युमान् बलिष्ठात् श्रेष्ठः अस्ति। अग्ने, देवैः आहूतान् अश्वान् युञ्ज, सारथिवत्; पुरातनः ऋत्विक् अस्याम् सभायाम् भव। देवः अस्मान् प्रति वदतु, हे देवाः, प्रज्ञातमः; सर्वं धनं अस्मभ्यं प्रयच्छत। त्वं, कनिष्ठ, बलस्य सूनो, आहूयमानः, सत्यः यज्ञियः च। स एषः अग्निः सहस्रेशः, धनाधिपः, शतानां नाथः, प्राज्ञानां च धनिनां च शिरः। तम्, यथा चक्रनाभिं, कुशलिनः संयुक्तैः हविभिः नमन्तु; हे अङ्गिरः, यज्ञं समीपय। तं नित्ययुवानं, विघ्नभेदनाय, नानावाचः प्रयुञ्जीत; बलिनं शुभेन स्तोत्रेण प्रेरय। यस्य सैन्येन, हे अग्ने, दूरदर्शिनः, वयं पशुषु पाणीन् अतिक्रमेयाम। न देवगणाः, दुह्यमानगाव इव, अस्मान् परित्यजन्तु; न च वयं शुष्कदुग्धगवायाः कृशा इव स्याम। एवं ऋषयः, भक्ताः च, आश्विनौ च अग्निं च स्तुवन्तः, अनुग्रहम्, रक्षां, यशः, बलं, ऐश्वर्यं च प्रार्थयन्ति, यज्ञेन, स्तोत्रेण, श्रद्धया च।