सर्वेषां द्वेषं निरस्यन् सुखाय कल्याणाय च, अग्निं वयं स्तौमः। स यः सर्वेषु जनपदेषु ऋषीणां निवासभूतः स्यात्, सदा प्रार्थितः। तस्मै यज्ञं समारभध्वं, यथा स पुरोहितः पुनः पुनः यजमानस्य समीपं आगच्छेत्, स विद्वान् तस्य आज्ञां जानाति। तेजस्वी दीप्तमान् च स Hotā, मनसा समाहितः, सखा इव स्वीकृतः, तिष्ठतु। तम् ऋचः सह मनुष्येषु गभीरया धिया रुद्रं अन्विच्छन्ति, वाचः सह गृहीत्वा तम् उपगच्छन्ति। तस्य सुतः, तप्तः, युद्धाय धनुषम् आदत्त, वनं प्रविष्टवान्, अश्मानं जिह्वया तुदन्। वत्सः, विचरन्, दीप्तमान्, गुह्यं न पश्यति; स मातरं स्तुत्यां वेद। तस्य महद् अश्वयुक्तं योजने ददृशे, विस्तीर्णं रथस्य रश्मयः। सप्त दुहन्ति, द्वौ उपयाति, पञ्च प्रस्थिताः; नदीतीरे शब्दे च। दशभिः इन्द्रः विवस्वतः पात्रं चालयामास; त्रिधातु दिवः स शोकम् आपादयत्। त्रिस्तरणे हविर्देवे नूतनाः समन्तात् धावन्ति; होतारः मधुना आत्मानं अभिषिञ्चन्ति। ते श्रद्धया प्रपूरयन्ति, बहुलम्, अनवरतम्, अनिरुद्धम्, अक्षयम् प्रवाहम्। पर्वताः उपसस्रुः, कमले मधु सिञ्चितम्, स्रवणस्य विमोचने। गावः प्रवृत्तं महद्, हविर्देवे धनं ददत्यः, सुवर्णकर्ण्यः। सोमपेषणे तेजः, महिमानं, भूम्याः दिवश्च प्रभां सिञ्चन्तु; रसं वृषभाय वाहयन्तु। ते स्वं जन्म जानन्ति, मातृभिः वत्साः इव सह; स्वजनैः एकत्वं यान्ति। मालाभिः दीप्ताभिः दिवि आधारं कुर्वन्ति; इन्द्राय अग्नये च नमः स्तुतिश्च। स पोष्यं खाद्यं बलं च सप्तपदेन, सूर्यस्य सप्त रश्मीन् अपिप्रत्। मित्रावरुणौ सोमेन सह सूर्यं ददतु; स एव क्लिष्टानां भेषजम्। तस्य शीघ्रस्य स्थानं, निधिं, स जिह्वया द्याम् आवृत्य व्यतिष्ठत्। अथ अमृतत्वाय उत्तिष्ठ, अश्विनौ रथं युञ्जाथां; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। हे अश्विनौ, रथेन शीघ्रतरं निमेषात् आगच्छतम्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। हे अश्विनौ, हिमेन तप्ते भक्ताय उष्णं विस्तारयतम्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। कुत्र स्थः, कुत्र गतौ, कुत्र पतितौ श्येनवत्? वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। यदा वा अद्य वा कदाचित् मम आह्वानं शृणुथः, वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। हे अश्विनौ, आह्वाने समागच्छतम्, समीपस्थे हवने आगच्छतम्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। एतद् गृहं यजमानस्य रक्षार्थं कुरुतं; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। अग्निः, तापः, यजमानाय श्रेष्ठः स्वीकृतः; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। सप्तपर्णः काम्यः अग्निं प्रवाहयत्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। अत्र, हे महादातृ, मम आह्वानं शृणुतम्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। किमेतत् वः, प्राचीनं पूजितं, इव द्वयोः बलिनोः कर्म? वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। वः बन्धुत्वं समं, स्नेहः अपि समः, हे अश्विनौ; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। वो रथः, हे अश्विनौ, लोकान् द्वौ च विचरति; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। सहस्रगवाश्वैः आगच्छतम्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। मा नः सहस्रगवाश्वैः अतीतौ; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। अरुणः शीघ्रः अपो जातः, स तेजः सत्यं धारयन्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। हे अश्विनौ, वृक्षः सम्यक् छिन्नः, इव काष्ठेन; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। दुर्गं इव, वीर्येण कृष्णं दुष्प्रजं भिन्धतम्; वः अनुग्रहः समीपं स्यात्। गृहात् गृहं प्रति, अतिथिं प्रियं, अग्निं आश्रयं, कामेन वचसा अहं स्तौमि। यं जनाः हविर्भिः, स्तोमैः, मित्रं घृतैः भक्त्या च, यथा स्तुवन्ति। स सर्वज्ञः, यं देवा उत्सुकाः, उच्चैः, स्वर्गं वहतुं हविर्देयं प्राहिण्वन्।