इन्द्रः धर्मस्य धारकः अस्माकं नित्यं अनुकूलः अस्ति। सः महाबलिनां मध्ये स्थित्वा, दासं शक्तिभिः निहन्ति। तस्य मित्रः पर्वतः, विविधव्रतं, अमानुषं, अयज्ञं, अधार्मिकं शत्रुं कम्पयति; पर्वतः तं दुष्टं विनाशयति। इन्द्रः महाबलः, हस्ते अग्निं धारयन्, धनसञ्चयाय द्विः धनं गृहीतुं अस्मान् अनुमन्यते। मित्राः, विवेकं अन्विष्य, दानशीलस्य कृपां कथं प्राप्नुयाम? स्तुतिभिः, दातारं, प्रज्ञावन्तं, दृढं समीपं गच्छाम। ऋषिभिः, यज्ञकुशान् समर्पयद्भिः सह, इन्द्रः स्तुत्यः। शरवत्, एकैकं इच्छित्वा, वत्सान् दत्तवान्। मघवान्, कर्णं धृत्वा, शूरादेवी त्रयात् वत्सं आनयत्; प्रज्ञावान् भागाय अजं न दत्तवान्। अग्निः, महाशक्तिमान् अस्मान् सर्वशत्रुतः तथा मनुष्यद्वेषात् रक्षति। क्रोधः पुरुषस्य बलं न नियच्छति; अग्निः उच्चजन्मा, रात्रीनां एकः अधिपः अस्ति। सः सर्वदेवैः सह, वीर्यस्य पुत्रः, अस्मान् सर्वविधं संपदं दत्तु। अग्निः, यः धनार्थं रक्षितः, तं न शत्रवः न मनुष्याः हन्युः। यं अग्निः बुद्ध्या धनार्थं प्रेरयति, सः तव साहाय्येन गोः प्राप्तिं करोति। अग्निः, पूजकाय वीरसंपदं दत्तु; अस्मान् धनाय सीध्व मार्गे नेतु। अग्ने, अस्मान् दुष्टाय न समर्पय; जातवेदः, दुर्जयाय मनुष्याय न दत्तु। अग्ने, तव देवकृपा न अलभ्यतां; त्वमेव धनस्य स्वामी। वीर्यपुत्रः अस्मान् धनं शीघ्रं दत्तु, न विलम्बयतु; मित्रः, दाता, गायकानां कृते। अस्माकं स्तुतयः तेजस्विनं, शोभमानं, सुन्दरं प्रति गच्छन्तु; यज्ञाः श्रद्धया बहुस्तुतं, बहुकीर्तितं साहाय्याय गच्छन्तु। अग्निः, वीर्यपुत्रः, सर्वजन्मज्ञः, धनदानाय; यः अमृतः, द्विः मनुष्येषु प्रियतमः होतारः अभवत्। अग्निः, देवैः पूज्यः, यज्ञे पूज्यः, चिन्तायां प्रथमः, रथे अग्निः, स्वामित्वाय, विजयाय अग्निः। अग्निः धनार्थिनां मित्रता दत्तु; सः अन्यैः धनाय न वश्यः। गृहेषु, सन्ततौ, अग्निं सदा अन्विष्यामः, सः शुभरक्षकः। अग्निं स्तुतिभिः साहाय्याय स्तुष्मः; तेजस्विनं, शोभमानं; जनाः अग्निं, बहुहुतं, प्रसिद्धं धनाय, शुभरक्षणाय स्तुष्मः। अग्निं स्तुष्मः द्वेषनिवारणाय; सः सुखं, कल्याणं दत्तु; सर्वेषु जातिषु, आहूतः, ऋषिणां निवासः भवतु। यज्ञं समारभ्य, याजकः पुनः पूजकं प्रति आगच्छतु, तस्य आज्ञां ज्ञात्वा। तेजस्वी, दीप्तिमान् होतारः भवतु, मनः एकाग्रः, मित्रता स्वीकृत्य। जनाः, गहनचिन्तया, रुद्रं मनुष्यानां मध्ये अन्विष्यन्ति; वाचाः सह तं गृहीन्ति। तप्तः पुत्रः धनुषं युद्धाय गृहीत्वा, वनं प्रविष्टवान्, शिलां जिह्वया आघातयत्। वत्सः, इह विचरन्, दीप्तिमान्, गुह्यं न पश्यति; मातरं स्तुत्यं जानाति। तस्य महान्, अश्वारूढः युक्तिः, विशालः, रथस्य रज्जवः दृष्टाः। सप्त दुहन्ति, द्वौ समीपं गच्छन्ति, पञ्च प्रवर्तन्ते; नदीपारं, शब्दे। दशभिः, इन्द्रः विवस्वतो घटं निनाद; त्रिधा दिवं क्लेशयत्। त्रिस्तर यज्ञस्य चतुर्दिक्, नवाः धावन्ति; होतारः मधुना अभिषिञ्चन्ति। श्रद्धया, सततं प्रवाहमानं, अपरिमितं स्त्रोतः यज्ञे समर्पयन्ति। पर्वताः समीपं आगच्छन्ति, कमले मधु प्रवाहितम्; प्रवाहस्य विमोचनसमये। गावः प्रवाहं, महत्, यज्ञाय धनं ददति; उभे कर्णे सुवर्णमयी। स्रवणे, पृथिव्याः दिवः च तेजः, ऐश्वर्यं समर्पयन्तु; रसं वृषभं वहतु। ते स्वं मूलं जानन्ति, मातृभिः वत्सैः सह; बन्धुभिः एकीभूताः। आभरणेषु, शोभायमानाः, दिवि आधारं कुर्वन्ति; इन्द्राय, अग्नये नमः, स्तुतिः। सः पोष्यं आहारं, वीर्यं, सप्तपदं, सूर्यस्य सप्त किरणानि दुह्यति। मित्रः, वरुणः, सोमः सह सूर्यं दत्तवन्तः; तद् पीडितस्य औषधम्। तस्य शीघ्रस्य स्थानं, कोषं, सः जिह्वां व्याप्तवान् आकाशे। अश्विनौ, अमृताय उत्थाय रथं युज्यतम्; तव अनुग्रहः समीपं अस्तु।