प्राचीनं वासस्थानं अनुवर्त्य, एते प्रियचित्ताः सोम्याः कुशैः सम्यग्भिः हविभिः पूर्वं यज्ञमार्गं अन्वेष्टुम् आगच्छन्। तत्र जनानां नृपतिं, रथ्यं, अक्षय्यं, संग्रामे सर्वशत्रुविदारिणं, वृष्ण्यं, वृत्रहन्तारं महान्तं इन्द्रं अहं स्तौमि। तम् एव सहाय्याय बहुधा आहूयमानं, यस्य बलं अनुत्तमं, तस्य वज्रः दृश्यमाने हस्ते सूर्यवत् महत्यां द्यौः संस्थितः, स्तोतव्यम्। तं किञ्चन कर्मणा न क्षिप्तुं शक्नोति, स सदा वृद्धिमान्, इन्द्रवत् सर्वत्र कीर्तिमान्, अप्रतिघात्यः, बली च स्थिरः। स अजित्यः, युद्धेषु महाबलः, यस्मिन् महान्ति बलानि संनिहितानि; तस्य जन्मनि गावः स्रवन्ति, द्यावापृथिव्यौ न हीयते। यदि शतं दिवः शतं च पृथिव्यः तव स्युः, हे वज्रपाणे, तथापि सहस्रसूर्या अपि त्वां न समं कुर्युः, न च उभे लोके। त्वं वीर्येण विश्वं व्याप्तवान्, बलवत्तरः, तस्मै दानाय, हे मघवन्, वज्रिन्, वृषन्, गवां युक्तं प्रियम् अव त्वरया वह। न कश्चन देवो न मर्त्यो दुःखितः, दीर्घायुषोऽपि तम् प्राप्नोति; शीघ्रगामिनोऽपि, यतमानाः इन्द्रः स्वयान् अश्वान् युक्तवान्। त्वां महान्तं बलीयसम् इन्द्रं दानाय आह्वयामः; यः अप्सु, अरण्ये, स्पर्धासु च आहूयते, स आहवनीयः। अस्माकं कृते, हे मघवन्, उत्तमं सहाय्यं समुत्थाय, अस्मान् अनुगृहाण; महत्तायै, दानाय, कीर्त्यै च, हे इन्द्र, उत्थाय, अस्मान् पालय। त्वं, इन्द्र, अस्माकं ऋतस्य धारकः, त्वं न कदापि अस्मान् विफलयसि; बलिनां मध्ये निवस, वज्रपातैः दासं हन। यो नानाव्रतः, अमानुषः, अयज्वा, अदेवयुः, तं तव मित्रः पर्वतः कम्पयतु; पर्वतः एव शत्रुं विनाशयतु। त्वं, इन्द्र, बलीयान्, अग्निं हस्ते धारयसि; वयं धनलाभाय, द्विः धनं गृहीत्वा, संपदः समाश्नुयाम। मित्राणि, प्रज्ञां विचिन्वन्तु—कथं वयं मघवतः प्रीतिं लभेम? स्तुतिभिः दातारं, प्राज्ञं, अच्युतं समीपं गच्छाम। बहुभिः, ऋषिभिः, कुशशय्यायुक्तैः सह त्वं स्तुत्यः; यदा त्वं, हे शारवत्, एकैकशः इच्छन्, वत्सान् अदासः। मघवान्, कर्णं गृहीत्वा, शूरादेवी त्रिभ्यः वत्सं अस्मभ्यं अनयत्; स प्राज्ञः भागाय अजां न अदात्। अथ, अग्ने, स्वबलैः अस्मान् सर्वतः शत्रुतः पालय, मर्त्यानां द्वेषात् च; क्रोधः हि न पुरुषस्य बलं नियच्छति; त्वं हि शुभ्रवंशजः, रात्राणां एक एव अधिपः। त्वं देवैः सह, वीर्यस्य सूनो, अस्मभ्यं संपदः, सर्वविभूतिं ददासु। यस्य त्वं, दातृ, धनाय रक्षसि, तं न कश्चन शत्रुर्न मर्त्यः पीडयति। यं त्वं, प्रेरितः, अग्ने, प्रज्ञया धनाय प्रेरयसि, स तव सहाय्येन गावः प्राप्नोति। त्वं, अग्ने, धनं वीरवत्तरं यजमानाय ददासि; अस्मान् ऋजु मार्गे संपदः प्रति नय। अस्मभ्यं विस्तीर्णं स्थानं कुरु, दुष्करं मर्त्यं न अस्मान् समर्पय, हे जातवेदः। अग्ने, देवस्य प्रीतिः तव न अभाव्या; त्वं एव धनस्य अधिपः। स वीर्यस्य सूनुः अस्मभ्यं धनं शीघ्रं ददातु, न विलम्बयतु; हे सखिन्, दातः, गायकानां कृते। अस्माकं स्तुतयः तेजस्विनं, शोभमानं प्रति गच्छन्तु; यज्ञाः, श्रद्धया, बहुप्रशंसितं सहाय्याय प्रति यान्तु। अग्निः, वीर्यस्य सूनुः, सर्वजननां वेत्ता, धनदाय; स एव अमृतः, द्विः, मर्त्येषु श्रेष्ठः होतारः अभवत्। अग्निः तव, देवैः पूज्यः, यज्ञे, चिन्तायाम्, रथे, ऐश्वर्याय, विजयाय च। अग्निः धनार्थिनः सख्यं ददातु; स अन्यैः न नियंत्र्यते धनस्य कृते। वयं सदा अग्निं गृहे, अपत्ये च इच्छामः, स शरीरस्य उत्तमः रक्षकः। स्तुतिभिः सहाय्याय अग्निं गायाम, शोभमानं; नराः, अग्निं बहुप्रशंसितं, कीर्तिमन्तं, धनाय, रक्षाय च स्तुत्व। द्वेषनिवारणाय अग्निं स्तौमि, स सुखदः, कल्याणदः; सर्वेषु जनपदेषु, स आहूयमानः, ऋषीणां निवासः अस्तु। समिदं विधेयम् यथा पुरोहितः पुनः यजमानस्य समीपं आगच्छेत्, तस्य आदेशं जानन्। तीक्ष्णः, शोभमानः, होतारः भवतु, तं मनसि स्थित्वा, सख्यं गृह्णातु। जनाः तम् मनुष्येषु विचिन्वन्ति, रुद्रं, गम्भीरया धिया; वयम् वाचा तम् गृह्णीमहि, संयुक्ताः। सन्तानः, तप्ताः, युद्धाय धनुः आदाय, अरण्यं प्रविश्य, अश्मानं जिह्वया आघ्नन्। वत्सः, विचरन्, शोभमानः, न निगूढं विन्दति; स मातरं स्तवनीयं वेत्ति। तस्य महद् अश्वयुक्तं योजनं दृष्टं, रथस्य रश्मयः विस्तीर्णाः। सप्त दुग्धं दुहन्ति, द्वौ उपयातः, पञ्च प्रस्थिताः; नदीतीरे शब्दे। दशभिः, इन्द्रः, विवस्वतः पात्रं चालयामास; त्रिधा दिवः उन्नतिं क्लेशयामास। त्रिसन्ध्यायां यज्ञे, नवानि शीघ्रं धावन्ति; होतारः मधुना आत्मानं अभिषिञ्चन्ति। एवं ऋषयः, यजमानाः, स्तुतिभिः, हविभिः, कृतकुशाः, भगवन्तौ इन्द्रम् अग्निं च, प्राचीनमार्गं अनुतिष्ठन्तः, धनाय, कीर्त्यै, रक्षाय च प्रार्थयन्ते।