प्रियमेधसः स्वरेण गायन्ति स्म, पुनः पुनः गायन्तु, तेषां पुत्राः अपि दुर्गमिव प्रबलं गीतं उच्चैर् गायन्तु। तत्र गर्गरः स्वरेण घोषयतु, गोधा सर्वतः प्रतिनादयतु, पिङ्गा अपि घोषयित्वा इन्द्राय स्तोत्रं समुन्नयतु। यदा अन्यः सुलभदोहः सोमः अक्षुभ्यः इन्द्राय पातव्यः उड्डीयते, तदा तं स्थिरं सोमं धृतपूर्वकं गृह्णीत। इन्द्रः अपिबत्, अग्निः अपि अपिबत्, सर्वे देवाः हृष्टाः अभवन्; वरुणः अत्र एव वसतु, जलानि अपि वत्समिव धेनवः अनुसरन्ति। हे वरुण, त्वं उत्तमः देवः, यस्य शिखरं प्रति सप्त सिन्धवः सुविद्युत् कूपनालमिव प्रवहन्ति। यः सुव्युक्तः, शीघ्रगामिनः भगिनः भक्ताय प्रावर्तयत्, सः दक्षः मार्गदर्शी, स एव तस्य रूपम् मुक्तस्य इव। शक्रेन्द्र, त्वं सर्वान् शत्रून् अतिक्रान्तवान्, दूरात् स्वरेण पाचकपात्रं भङ्क्त्वा, अपच्यमानं अन्नं च विदारितवान्। यथा नूतनरथे स्थितः बालकः पशुं पितरौ मातरं च विभजति, एवं सः महिषं हविर्भागाय वितरति। आगच्छतं, शुभगण्डौ भगवत्यौ, सुवर्णरथं आरोहतं; ततः दीप्तं सहस्रपादं रक्तवर्णं अश्वं युक्त्वा, कल्याणं, अनामयम् आनयतं। तस्मै, गीताधिपतये, भक्ताः पुनः पुनः स्वल्पदानेऽपि तुष्टाः सन्तः प्रतिनिवर्तन्ते। ते प्रियचित्ताः, पूर्वगृहम् अनुयान्तः, कुशैः हविषा च युक्ताः, प्राचीनं यज्ञपथं अन्विच्छन्ति। सः जनानां राजा, रथारूढः, अक्षयः, संग्रामे सर्वान् सैन्यान् विदारयन्, महत्तमः, वृत्रहन्ता—तमहं स्तौमि। तमिन्द्रं स्तुमः, यः अनुत्तमबलः, यस्य हस्ते वज्रः सूर्य इव महत्यां दिवि स्थितः। न कश्चन कर्मणा तम् अहन्तुं शक्नोति, सदा वर्धमानः, यथा इन्द्रः सर्वत्र प्रसिद्धः, अप्रतिघात्यः, महाबलश्च। अजय्यः सः, संग्रामेषु बलवान्, यस्मिन् महाशक्तयः संनिहिताः; तस्य जन्मनि गावः प्रवहन्ति, द्यावापृथिव्यौ न हीयते। यदि शतं दिवः शतं च पृथिव्यः इन्द्र तव स्युः, तथापि वज्रिन्, सहस्रं सूर्याणां त्वां न समेयुः, न उभे लोके। त्वं बलात् व्याप्तवान्, वीर्येण श्रेष्ठः; तस्मै, उदार, गोमन्तं धनं, वज्रिन्, शुभैः सहायकैः अवतारय। न देवः, न मर्त्यः, दुःखितः अपि, चिरजीवी वा, तम् आप्नोतुं शक्नोति; शीघ्रगा अपि, प्रयतमानाः अपि, इन्द्रः स्वान् अश्वान् योजयति। त्वाम् एव, महान्तम्, वीर्यवन्तम्, दानाय वयं आह्वयामः; यः गम्भीरेषु सलिलेषु, अरण्येषु, स्पर्धासु च आहूतः, सः स्तुत्यः। उत्तिष्ठ नः, उदार, महद् उपकृत्य, अस्मान् विचिन्त्य, महते कीर्तये, दानाय, इन्द्र, उत्थाय महत् यशः प्राप्नुहि। त्वम् अस्माकं ऋतस्य धारकः, न अस्मान् पराजयसे; वीराणां मध्ये वस, वज्रप्रहारैः दासं नुद। यः विविधव्रतः, अमानुषः, अयज्वन्, अदेवयुः—तव मित्रः पर्वतः तम् कम्पयतु, पर्वतः शत्रुं विनाशयतु। त्वम्, इन्द्र, महाबलिन्, अग्निं हस्ते धारयसि; वयं धनमुपार्जयेम, द्विवारं धनमुपार्जयेम। मित्राणि, प्रज्ञां विचिन्वन्तु—कथं वयं उदारस्य प्रीतिं जेष्यामः? स्तुत्या वयं दातारं, प्राज्ञं, अजय्यं उपगच्छेम। बहुभिः, ऋषिभिः, कुशशय्यायाम् उपविष्टैः सह, त्वं स्तुत्यः; यदा, एकैकशः, शरवत्, त्वं वत्सान् अदासः। मघवन्, कर्णं गृहीत्वा, शूरादेवी त्रिभ्यः वत्सं नः आनयत्; प्राज्ञः छागं भागाय न अदात्। त्वं, अग्ने, महाबलः, अस्मान् सर्वद्वेषेभ्यः, मर्त्यद्वेषेभ्यः च पालय। क्रोधः न पुरुषस्य बलं नियच्छति; त्वं हि सुतपाः; त्वमेव रात्र्याः अधिपः। त्वं, शोचिष्क, सर्वैः देवैः सह, वीर्यपुत्र, अस्मभ्यं समृद्धिं, सर्ववित्तं प्रयच्छ। न अस्मान्, अग्ने, शत्रवः, न मर्त्यः, हिंस्युः, यं त्वं, दाता, धनाय पालयसि। यम् त्वं, प्रेरितः, प्राज्ञेन, धनाय प्रेरयसि, सः तव साहाय्येन गावः प्राप्नोति। त्वं, अग्ने, बहुवीर्यं धनं यजमानाय प्रयच्छ; अस्मान् संपदः प्रति नेतु। अस्मभ्यं विस्तीर्णं मार्गं कुरु, न अस्मान् दुष्कृतिनः, दुरजयः मर्त्यः च, हन्तु। अग्ने, तव देवस्य प्रीतिः न लुप्येत; त्वमेव वित्तस्य अधिपः। सः वीर्यपुत्रः अस्मभ्यं धनं अत्र आनयतु, न विलम्बयतु; हे मित्र, हे दाता, गायकेभ्यः। अस्माकं स्तोत्राणि शोचिष्के, दीप्ते, शुभे प्रयान्तु; हवयज्ञाः, नम्रतया, बहुप्रशस्ताय, बहुकीर्तिताय सहाय्याय यान्तु। अग्ने, वीर्यपुत्र, सर्वजन्मनां वेत्ता, निधिप्रदाय; यः एकः, अमृतः, द्विवारं मनुष्येषु प्रियतमः होतारः अभवत्। त्वं, अग्ने, देवैः पूज्यः, यज्ञे अग्निः, प्रथमे चिन्तने अग्निः, रथे अग्निः, ईश्वरत्वाय, विजयाय च अग्निः। अग्निः मित्रता धनकामानां ददातु; सः अन्यस्मै वित्ताय न वशः; वयं अग्निं गृहे, अपत्ये, शरीररक्षाय सदा इच्छामः। अग्निं, सहाय्याय, स्तोत्रैः स्तुमः, शोचिष्कं, दीप्तं; नरः, अग्निं बह्वर्चसं, प्रसिद्धं, धनाय, शुभरक्षाय च स्तुत्यन्तु।