आतिथिग्वाय इन्द्रः षडश्वान् ददौ पत्नीमन्तमेकं शुद्धैः क्रियाविधिभिः सह, स्थायिनं धनं समर्पयन्। तेषु अश्वेषु, वीर्यवद्भ्यः मध्ये, ऋजुषु मध्ये, रक्तवर्णा स्वदण्डेन स्वयमेव वेगेन चलन्ती, ताडनवज्जायते। युष्मान्, स्पर्धमानो मर्त्यो न कश्चन जयेत, हे स्पर्धायुक्तमित्राः; दोषोऽपि युष्मासु नास्तु। त्रिष्टुभा छन्दसा स्तुतिं प्रेषयत इन्द्राय, यो बलरुचिरस्ति; चिन्तया पुरमन्धिः त्वां प्राज्ञतायै आह्वयति। त्वं आपां प्रवाहः, युवतीनां प्रवाहः, अनियुक्तानां गावां नाथः, हविर्ग्राही च। ताः श्यामा गावः, या इन्द्राय दुह्यन्ते, सोमं सज्जयन्ति, देवमातरः, त्रिषु दिवः प्रभासु स्थलेषु। गवां नाथाय, इन्द्राय, यथार्हं गायत; सत्यपुत्राय, सत्यपतये। हरयो विचलिताः, रक्ताः बर्हिषि संस्थिताः, यत्र वयं समागताः। गावः मधुदुग्धं इन्द्राय वज्रिणे अपिप्रुः, यदा सः गुह्ये स्थले तद्विन्दन्। उतिष्ठ, शक्र, दिव्यं गृहम्, गच्छ; मधु पीत्वा, सख्ये सन्नद्धः, सप्तत्रिंशद् पदैः सखायमुपगच्छ। गायत, गायत, प्रियमेधसः, गायन्तु पुत्राश्च, दुर्गं यथा प्रबलं गायन्तु। गर्गरः स्वरेण नादयतु, गोधा सर्वतः प्रतिनादयतु; पिङ्गा अपि निनादयतु, इन्द्राय स्तोत्रं समुन्नयतु। यदा अन्यः, सुप्रदुग्धः, अपि प्रपतति, अचलं सोमं गृह्णीत, इन्द्राय पातुम्। इन्द्रः अपिबत्, अग्निः अपिबत्, सर्वे देवाः सुष्वपुः; वरुणः, सः अत्र वसतु, आपः अनुयान्ति, वत्समिव गावः। त्वं, वरुण, उत्तमः देवः, यस्य सप्त नद्यः शृङ्गं प्रति वहन्ति, सुविदारितं नाड्यिव। यः, सुव्युक्तः, शीघ्रान् यजमानाय प्रावर्तयत्, दक्षः नेताऽस्ति, स एव रूपं तस्य, विमुक्तस्य इव। शक्र, इन्द्र, त्वं सर्वान् शत्रून् अतिक्रान्तवान्; दूरेण स्वरेण पाच्यं भाजनं, पक्तव्यम्, भग्नवान्। युवान्यः बालकः, नवे रथे स्थित्वा, महिषं जन्तुं पितरौ मातरं च विभागेन दत्तवान्, हविः वितरन्। आगच्छ, सुमुखे भगवन् भगवति, सुवर्णरथमारुह्य; ततः, सहस्रपादं रक्तवर्णं दीप्तं अश्वं समारुह्य, कल्याणं, अभयं वहन्। तस्मै, श्रद्धया उपसर्पन्ति, गीतपतये; अल्पस्यापि कृपायाः भागस्य कृते, पुनः पुनः दानाय प्रतिनिवर्तन्ते। प्राचीनं गृहमनुसृत्य, प्रियचित्ताः, बर्हिषा हविषा च, पूर्वं यज्ञपथं अन्विष्यन्ति। सः, जनानां राजा, रथानां आरूढः, अक्षयः, सर्वसेनाभिदारणः, श्रेष्ठः, वृत्रहा—तमहं स्तौमि। तमिन्द्रं स्तौहि, येन सहाय्याय बहु आहूयते, यस्य बलं अतुल्यम्; वज्रः तस्य हस्ते दृश्ये स्थाप्यते, सूर्य इव महत्यां दिवि। न कश्चन कर्मणा तं हिंसितुं शक्नोति, यः सदा वर्धते; इन्द्रवत् सर्वत्र कीर्तिमान्, अजेयः, बलवान्, स्थिरः। अजेयः, युद्धेषु महाबलः, यस्मिन् महतीः शक्तयः संनिहिताः; यदा सः जायते, गावः स्रवन्ति, दिवापृथिव्यौ न हीयते। यदि, इन्द्र, शतं दिवः शतं पृथिव्यः तव स्युः, तथापि, वज्रिन्, सहस्रसूर्याः त्वां न सम्यग्, न उभे लोके। त्वं वीर्येण व्याप्तवान्, बलेन श्रेष्ठतमः; तस्मै, उदार, पशुमतीं स्पर्धां अवतारय, वज्रिन्, शुभैः सहायैः। न देवः न मर्त्यो दुःखितः, दीर्घायुषापि, तं प्राप्नोति; शीघ्राः अपि, प्रयत्नवन्तः अपि, इन्द्रः स्वान् अश्वान् योजयति। त्वां, महान्तं, बलिनं इन्द्रं, दानाय वयं आह्वयामः; यः गम्भीरेषु आप्सु, अरण्येषु, स्पर्धासु च, आहूयते। उत्तिष्ठ नः, उदार, महतीं सहाय्याय, अस्मान् चिन्तय, वीर, कृपायै; महत्त्वाय उत्तिष्ठ, दानाय, यशसे, इन्द्र, उत्तिष्ठ। त्वं, इन्द्र, अस्माकं ऋतस्य धारयिता, त्वं न कदापि विफलः; महाबलिनां मध्ये वस, वज्रैः दासं नुद। यः अन्यव्रतः, अमानुषः, अयज्वा, अदेवयुः—तव मित्रं पर्वतः तम् कम्पयतु; पर्वतः शत्रुं विनाशयतु। त्वं, इन्द्र, महाबलिन्, अग्निं हस्ते धारयसि; वयं धनार्जनाय, धनं द्विः गृह्णीमहि। मित्राः, प्रज्ञां विचिन्वन्तु—कथं वयं उदारस्य कृपां लभेमहि? स्तुत्या दातारं, प्राज्ञं, द्र्ढं उपसर्पाम। बहुभिः, ऋषिभिः, बर्हिष्मद्भिः सह, त्वं स्तुत्यः; यदा, एकैकशः, शरवत्, त्वं वत्सान् दत्तवान्। मघवन्, कर्णं गृह्य, शूरदेवी त्रिभ्यः वत्सं अस्मभ्यं आनयत्; प्राज्ञः भागाय अजां न दत्तवान्। त्वं, अग्ने, महाबलः, अस्मान् सर्वतः शत्रुतः, मर्त्यानां द्वेषात् च, पातु। क्रोधः न पुरुषस्य बलं नियच्छति; त्वं एव उत्तमजातिः; त्वमेव रात्र्याः अधिपः। त्वं, शोचिष्क, सर्वैः देवैः सह, वीर्यपुत्र, अस्मभ्यं समृद्धिं, सर्ववित्तं ददासु। न शत्रवः, न मर्त्याः, तं हिंसन्ति, यं त्वं, दात्र, धनाय पालयसि। एवं ऋचः अनुक्रमेण, देवेषु, विशेषतः इन्द्रे, स्तुतिः, दानं, वीर्यं च प्रकटयन्ति; ऋषयः श्रद्धया हविषा च देवपथं अन्वीय, गृहेषु, यज्ञेषु, गवाम्, सोमस्य, अग्नेः च महिमानं प्रशंसन्ति।