इन्द्रः सखा महाबलः, प्राचीनस्तुतिपतिः, जनानां नेता च, सोमपानाय प्रोत्साह्यते स्म। तस्य मैत्रीं न केनापि मृत्युनाज्येन न शक्त्या नात्येति; न च तस्य शक्तीन् कश्चन अतिशेते। तव साहाय्येन, तव युक्त्या, आप्सु, सूर्ये, महद्वित्ते च, वज्रपाणे, वयं विजयाः स्याम। त्वां यज्ञैः, त्वां स्तोमैः, स्तुयमानेन्द्र, वयं प्रार्थयामः, यथा पूर्वं त्वं स्पर्धासु महदनुग्रहम् अदाः। मधुरा तव मैत्री, मधुरं तव नेतृत्वम्, शक्र, अश्महस्त, तव कृते हविः वितन्यते। अस्माकं शरीराय, वासाय, जीविताय च, विस्तीर्णं स्थानं कुरु। नराणां, पशूनां, रथानां च, विस्तीर्णं मार्गं यच्छ, देवयानं सुलभं भूयात्। सोममदेन सह आगच्छत, सोम्याः दानानि सन्निहितानि सन्तु। अहं सम्यक् रश्मिभिः, हे इन्द्र, द्वौ बभ्रू रथ्याय युक्तवान्, ऋक्षपुत्रस्य, अश्वमेधस्य रक्तवर्णौ। ते शोभनाः, आत्मदण्डिभिः शोभमानाः, अश्वमेधे शोभायमानाः, सुशोभिताः। षडश्वान्, हे आतिथिग्व, इन्द्रः पत्निवन्तं ददौ, शुद्धकर्मभिः, स्थायिनं सम्पदं च। तेषु वीर्येषु, समेषु, रक्ताङ्ग्या स्वदण्ड्या इव ताडनवत्। न कश्चन मृत्युमान् स्पर्धमानः विजेतुं शक्नोति, हे स्पर्धासख्यः; दोषो न स्यात्। त्रिष्टुभा छन्दसा इन्द्राय स्तोमं सन्दधात, यः बलरम्यः; बुद्ध्यर्थं पुरमन्धिः तव आह्वानं करोति। त्वं आपां प्रवाहः, युवतीनां प्रवाहः, अयुक्तधेनूनां पतिः, हविः कामयसि। ताः पिण्डारः, तस्मै दुग्धं प्रयच्छन्त्यः, सोमं संयुञ्जते, देवमातरः, त्रिषु दिवः प्रदेशेषु। गावां पतये, इन्द्राय, यथार्हं गायत; सत्यपुत्राय, सत्यपतये। बभ्रूः प्रेरिताः, रक्ताः बर्हिषि संस्थिताः, यत्र वयं संमिलाम। गावः मधु सोमं इन्द्राय वज्रिणे दुग्धाः, यदा सः गुह्ये अधिगच्छत्। उज्जिहीहि तेजस्विनः सानुं गच्छ, इन्द्र; मधु पीत्वा, सख्ये संनद्धः, त्रिसप्तपदेषु सख्युः। गायन्तु, प्रियमेधसः, गायन्तु; पुत्राः अपि गायन्तु, दुर्गं इव प्रबलं गायन्तु। गर्गरः स्वरेण निनादयतु, गोधा सर्वतः प्रतिध्वनयतु; पिङ्गा अपि निनादयतु, इन्द्राय स्तोमं उच्चारयतु। यदा अन्यः सुलभदुग्धः उत्पतति, अचलं सोमं गृहीत्वा इन्द्राय पातवे। इन्द्रः अपिबत्, अग्निः अपिबत्, सर्वे देवाः तुष्टाः; वरुणः अत्र वसतु, आपः वत्सवत् अनुयान्ति। त्वं शुभदेवः, वरुण, यस्य सप्त सिन्धवः शिखरं प्रति वहन्ति, सुप्रवणं इव। यः सुव्यक्तः, शीघ्रान् यजमानाय प्रायच्छत्, सः एव तस्य रूपं, मुक्तस्य इव। शक्र, इन्द्र, त्वं सर्वान् शत्रून् अतिक्रामसि; दूरात् स्वर्येन, पाच्यं पात्रं भग्नवान्। नवान् रथे स्थितः शिशुरिव, सः महिषं पितरौ विभज्य, हविर्वितरति। आगच्छतं, शोभनगण्डौ, सुवर्णरथं आरोहतं; ततो ह्यम् उज्ज्वलं, सहस्रपादं, रक्तं वाजिनं युक्त्वा, कल्याणं वहन्तं, अनायासं। तम् एव, भक्ताः, गेयपतिं, लघुं भागमपि लभ्य, पुनः पुनः तस्य दानाय प्रत्यागच्छन्ति। प्राचीं निवासं अनुवर्त्य, ते प्रियचित्ताः, बर्हिषा, हविषा च, पूर्वां देवयानां मार्गं अन्विच्छन्ति। सः जनानां राजा, रथारूढः, अश्रान्तः, समरे सर्वान् शत्रून् भिन्दन्, श्रेष्ठः, वृत्रहन्ता, तं अहं स्तौमि। तम् एव इन्द्रं स्तौ, येन सहायतायै बहुधा आहूयते, यस्य बलं अनुत्तमम्; वज्रः तस्य हस्ते दृश्यते, सूर्य इव व्योम्नि। न कश्चन कर्मणा तं हिंसितुं शक्नोति, यः नित्यं वृद्धिमान्; इन्द्रवत् सर्वत्र विश्रुतः, अजय्यः, बली च। अजितः, समरे महाबलः, यस्मिन् महान्ति बलानि संगृहीतानि; तस्य जन्मनि, गावः प्रवहन्ति, द्यावापृथिव्यौ न हीयते। यदि, हे इन्द्र, शतं दिवः शतं पृथिव्यः च तव स्युः, तथापि, वज्रिन्, सहस्रसूर्यैः न तुल्यः, न उभे लोकौ। त्वं बलात् विस्तृतः, वीर्यवान्, महाबलः; तस्मै, उदार, पश्युयुक्तं फलम् आवह, वज्रिन्, शुभसख्यैः। न देवः, न मर्त्यः, क्लेशे अपि, दीर्घायुषोऽपि, तं प्राप्नोति; शीघ्राः अपि, यतमानाः अपि, इन्द्रः स्वान् युक्तवान्। तव, महतो महाबलिनः इन्द्रस्य, दानाय वयं आह्वयामः; अप्सु, अरण्ये, स्पर्धासु च, सः आह्वानयोग्यः। उत्तिष्ठ नः, उदार, महदनुग्रहे, अस्मान् पश्य, वीर, प्रीतये; महत्तायै, दानाय, कीर्तये, इन्द्र, उत्तिष्ठ।