आदित्याः यं नूतनं मोक्षं बध्नातः बन्धनात् विमुक्तस्य इव ददथ, सः अस्माकं भूयात्। तत्र हि, हे आदित्याः, अस्माभिः न शक्तिः अस्ति अतिक्रमितुम्; अतः अस्मासु दयां कुरुत। न वयम्, हे आदित्याः, विवस्वतः शस्त्रं कृत्रिमं वा बाणं जरसमये पूर्वं निपातयितुं इच्छामः; तस्मात् तद् अस्मान् न हन्तु। सर्वं द्वेषं, वैरं, शत्रुतां, महापापं च सर्वतः, हे आदित्याः, आपोहयत। ततः वयं रथं मित्रवत् युष्मभ्यं निवर्तयामः, हे इन्द्र महाबलिन्, सुमित्र, सुषह, विजयी च। तव महत् तपः, महाकर्माणि, बलसम्पन्नता च विश्वमया प्रज्ञया महत्त्वेन प्रकटितानि। यस्य महिमा, हे महाबलिन्, सुवर्णवज्रधरौ हस्तौ जगत् आवृत्य स्थितौ। विश्वानरस्य, धनाधिपतेः, अभिभूतशक्तेः, तस्य च जनानां रक्षिणां सहायता, रथांश्च अहं आह्वयामि। सः नित्यं वृद्धिमान्, स्तुत्यः, विविधैः स्तोत्रैः जनैः सहायता हेतोः आहूयते। अतुलितमात्रः, प्रबलः, इन्द्रः, भीमः, धनदः, निधिपतिः च सः। तं सहाय्याय महाबलिनं इन्द्रं सोमपाने प्रवर्तयामि, यः प्राचीनस्तुतिपतिः, जननेता च। न कश्चन मर्त्यः, हे महाबलिन्, बलतः तव सख्यं प्राप्नुयात्; न च तव शक्तिं अतिक्रामेत्। तव सहाय्येन, तव युक्त्या, आप्सु, सूर्यरश्मिषु, महति संपदः, वयं विजयं प्राप्नुयाम, हे वज्रपाणे। त्वां यज्ञैः, त्वां स्तोत्रैः, हे स्तुतिप्रिय इन्द्र, वयं आह्वयामः, यथा पूर्वं युद्धेषु त्वया बहुलसहाय्यं दत्तम्। मधुरं तव सख्यं, मधुरं तव नेतृत्वं, हे अश्मपाणे; यज्ञः तव भोगाय विस्तृतः। अस्माकं देहाय, वासाय, जीविताय च, विस्तीर्णं स्थानं कुरु। नराणां, पशूनां, रथस्य च, विस्तीर्णं मार्गं, देवयानं वयम् प्राप्नुयाम। आगच्छत, हे नराः, सोमस्य हर्षेण; मधुराणि दानानि समुपस्थितानि सन्तु। सम्यक् रश्मिभिः, हे इन्द्र, द्वौ बभ्रू रथ्यौ ऋक्षपुत्राय युक्तौ, यज्ञियौ रक्तौ। ते शोभनाः, हे आतिथिग्व, स्वदण्डैः शोभमानाः, अश्वमेधे सुशोभिताः। षट् अश्वान्, हे आतिथिग्व, इन्द्रः भार्यावन्तं सह शुद्धकर्मभिः स्थायिनं दत्तवान्। तेषु, वीर्येषु, ऋजुषु मध्ये, रक्ताङ्गना स्वदण्डेन तर्जनिवत् प्रकाशते। न कश्चन मर्त्यः, स्पर्धमानः, वः विजेतुं शक्नुयात्; न दोषः वः उपगच्छतु। त्रिष्टुभा छन्दसा इन्द्राय स्तोत्रं प्रेषय; बलप्रियः सः। बुद्ध्यै पुरन्धिः त्वां आह्वयति। त्वं आपां प्रवाहः, युवतीनां प्रवाहः, अयुक्तगवां नाथः, हविरर्थी च। ताः पृश्न्यः, तस्य दुहद्भ्यः, सोमं सज्जयन्ति, देवानां मातरः, त्रिषु दिवः प्रदेशेषु। गवां नाथं, इन्द्रं, यथार्हं गीयत; सत्यपुत्रं, सत्यपतिं। बभ्रूः प्रेरिताः, रक्ताः कुशे उपविष्टाः, यत्र वयं समागताः। गावः इन्द्राय वज्रिणे मधु पयः दुहन्ति, यदा सः गुह्ये स्थितं अद्यत्। शुभ्रस्य वासं प्रति उत्थाय गच्छ, हे इन्द्र; मधु पीत्वा सख्ये त्रिसप्तपदे सखायं संयोजय। गायत, गायत, हे प्रियमेधसः; पुत्राः अपि गायन्तु, दुर्गमिव प्रबलं गायन्तु। गर्गरः स्वं स्वरं नादयतु, गोधा सर्वतः प्रतिनादयतु; पिङ्गा अपि नादयतु, इन्द्राय स्तोत्रं उच्चारयतु। यदा अन्यः, सुलभदोहः, प्रस्थितः, अचलं सोमं पिबतु, इन्द्रस्य पानाय गृह्णीत। इन्द्रः अपिबत्, अग्निः अपिबत्, सर्वे देवाः प्रमुदिताः; वरुणः अत्र वसतु, आपः वत्सवत् अन्वगच्छन्। त्वं उत्तमः देवः, हे वरुण, यस्य सप्त सिन्धवः शिखरं प्रति प्रवहन्ति, सुप्रवाहवत्। यः सुसंयुक्तः, शीघ्रगान् भक्ताय प्रेषयत्, सः कुशलनायकः, मुक्तवत् स्वरूपः। शक्र, इन्द्र, त्वं सर्वान् शत्रून् अतिक्रान्तवान्; पाकपात्रं, पाच्यम्, दूरात् स्वरःनादेन भग्नवान्। युवानिव बालकः, नूतनरथे स्थितः, सः महिषं मातापित्रोः वितरति, हविर्भागं वितरन्। आगच्छ, हे सुशोभने भगवन् भगवति च, सुवर्णरथं आरोह्य; ततः दीप्तं, सहस्रपादं, रक्तं अश्वं योजय, कल्याणं, अभयं वहन्। तस्मै, स्तोत्रपतये, भक्ताः सम्यक् उपयान्ति; तस्य अल्पमपि प्रसादांशं प्राप्य पुनः पुनः दानार्थं प्रतिनिवर्तन्ते।