यदा अस्माकं मार्गे बन्धः मा भवेत्, तदा महात्मा इन्द्रः अस्मान् अनुग्रहेण चयनात् प्रसिद्धः, शक्तिमान् च इति सर्वे जानन्ति। शत्रूणां दुष्टता, पापजनानां पाशः, अस्मान् न गच्छतु; देवाः सर्वथा अस्मान् रक्षन्तु। अदितये, महादेव्यै, अनुग्रहस्य, आशीर्वादस्य च कामनां प्रार्थयामि। दुःखात्, गम्भीरविपदः, दुष्टैः उत्पन्नात्, अस्मान् उद्धर; उग्रजन्मनः अहितैः रक्षितः भव; अस्माकं सन्ततौ दुःखं न आगच्छतु। मार्गः विघ्नरहितः यथा, विस्तीर्णः यथा, तं अस्माकं पुत्राणां, जीवने च, कुरु। ये जनानां मुख्याः, निर्दोषाः, स्वप्रभायुक्ताः, व्रतानि पालयन्ति, मायाहीनाः च, ते आदित्याः अस्मान् वृकबन्धनात् विमोचयन्ति, यथा अदितिः बन्धितं चौरं विमोचयति। तीक्ष्णवेदना, पापचिन्तनं च, हे आदित्याः, अस्मत् अपाकरोतु; यो अस्मान् आक्रमति, सः दूरं गच्छतु। सदा, उदाराः आदित्याः, अस्माकं पूर्वे, अधुना च, सहायैः रक्षितवन्तः। पुनः पुनः पापे अपि, हे विद्वांसः, जीविताय देवाः अस्माकं कृते कार्यं कुर्वन्ति। नूतनं विमोचनं, यद् आदित्याः ददति, यथा बन्धनात् मुक्तः, तद् अस्माकं भवतु। तत्र, हे आदित्याः, अस्माकं शक्तिः नास्ति; अस्मान् अनुग्रहेण पश्यन्तु। विवस्वतः अस्त्रं, कृत्रिमबाणं च, हे आदित्याः, अस्मान् वृद्धत्वात् पूर्वं न हन्तु। सर्वद्वेषं, विरोधं, शत्रुत्वं, महापापं च, सर्वतः, हे आदित्याः, अपाकरोतु। इन्द्रं मित्रवत् अनुग्रहाय रथं वर्तयामः; सः महाबलवान्, शुभानां अधिपः, दृढशरीरः, विजयी च। महातेजस्वी, महाकर्मा, शक्तियुक्तः, सर्वज्ञानेन महत्त्वं विस्तारयति। तस्य महत्त्वेन, उभे हस्ते, सुवर्णवज्रधरः, जगत् आवृत्य स्थितः। विश्वानरः, धनाधिपः, अजेयबलः, जनरक्षकः च, तस्य सहाय्यं, रथान् च आह्वयामि। समृद्ध्यर्थं, सततवृद्ध्यर्थं, गीतैः स्तुत्यं, पुरुषैः विविधैः प्रार्थनाभिः आह्वितं। मितिमेधः, महाशक्तिमान्, इन्द्रः, उग्रः, धनदः, कोशाधिपः च। तं इन्द्रं, सहाय्याय, पुरातनस्तुतिपतिं, जननेतारं, पानाय प्रेरयामि। न कश्चन मनुष्यः, बलात् तव मित्रत्वं प्राप्तुं शक्नोति; तव शक्तिं न कश्चन अतिक्रान्तुं शक्नोति। तव सहाय्येन, तव युक्त्याः, जलं, सूर्यप्रकाशं, महाधनं च, वज्रधर, युद्धे विजयाय प्राप्नुयाम। यज्ञैः, गीतैः च, तव आह्वानं कुर्मः, स्तुतिप्रियः इन्द्रः, सदा युद्धे, सहाय्येन, अस्मान् उपकृतवान्। तव मित्रता मधुरा, तव मार्गदर्शनं मधुरम्; वज्रपाणे, तव यज्ञः तव भोगाय विस्तीर्णः। अस्माकं शरीराय, वासाय, जीविताय च, विस्तीर्णं स्थानं कुरु। मनुष्याणां, पशूनां, रथस्य च, विस्तीर्णं स्थानं; देवमार्गं प्राप्नुयाम। सोमस्य हर्षेण, हे जनाः, मम समीपं आगच्छन्तु; मधुरं दानं सज्जं भवतु। सिध्दरेण, हे इन्द्र, द्वौ बभ्रू रथ्यौ ऋक्षपुत्राय, अश्वमेधाय, युक्तौ। ते शोभनाः, आत्मदण्डैः, अश्वमेधे, शोभायुक्ताः, सुशोभिता। षडश्वान्, हे आतिथिग्व, इन्द्रः पत्नियुक्ताय, शुद्धकर्मणा, स्थायिनं दत्तवान्। तेषु, वीर्ययुक्तेषु, सीध्देषु, रक्तः, स्वदण्डेन, ताडनवत् शोभते। न कश्चन मनुष्यः, स्पर्धाय इच्छन्, तव साहाय्यं जेतुं शक्नोति; तव दोषः न भवतु। त्रिष्टुभ् छन्दः इन्द्राय स्तोत्रं प्रेषय; बलप्रियः इन्द्रः, पुरन्धिः, चिन्तया, बुद्ध्यर्थं आह्वयति। त्वं जलानां प्रवाहः, युवतिनां प्रवाहः, अजयुक्तगवां नाथः, गवां अधिपः, हविर्वांछी। ते, चित्राः, तस्मै क्षीरं ददति, सोमं निर्माति, देवमातरः, त्रिषु दिव्येषु स्थानेषु। गवां अधिपाय, इन्द्राय, यथायोग्यं गीतं गाय; सत्यम् पुत्राय, सत्याधिपाय। बभ्रूः संचालिताः, रक्ताः, यज्ञकुशे, यत्र समागच्छामः। गावः इन्द्राय, वज्रधराय, मधुरं पानं दुहन्ति, यदा सः गुह्यस्थले तद् प्राप्नोति। उज्जिहीहि, हे इन्द्र, दीप्तिस्थानं गच्छ; मधु पीत्वा, त्रिसप्तपदेषु, मित्रत्वेन एकत्वं कुरु।