वयं, हे इन्द्र महावीर्य, तव प्रेरितगायका एव स्याम। त्वत्तः पृथक् कोऽपि दातारो नास्ति, न चान्योऽस्ति सहायः। अतः, हे बहुहूतोपहित, अस्माकं दरिद्रतां, क्षुधं, शापं च दूरं कुरु। तव अद्भुतया बुद्ध्या, महाबलिन, अस्मान् मार्गे उपदिश। सोमः तुभ्यं सुतः सन्नस्तु, मित्राणि मा बिभीथ। दुष्टः अत्रतः पलायते, स एव स्वयमेव निवर्तते। आदित्याः, युष्मान् अधिपतीन् वयं सम्यक् अनुगृह्णीमहि, अनुग्रहार्थं, सौम्यत्वाय, आशीर्वादाय च। मित्रः, वरुणः, अर्यमाश्च, हे आदित्याः, यथायोग्यं दुःखात् अस्मान् नयन्तु। एषां रक्षणं तु अद्भुतं, आश्रयश्च पूजकस्य, आदित्याः कीर्तिमन्तः शोभन्ते। महती हि यूयं सहायता, वरुण, मित्र, अर्यमन; वयं तव रक्षां वृणिमहे। आदित्याः, जीवतः अस्मान् सदैव आकस्मिकदुःखात् रक्षत; यूयं हि स्तोत्रशृण्वन्तः। यदि सोमं सुतवन्तं श्रान्तं जनं शरणं वा रक्षणं वा अस्ति, तदस्मभ्यं दत्त, अस्मदर्थं वदत च। विस्तीर्णं शरणं, निधिश्च निर्दोषस्य अस्ति, हे देवाः; आदित्याः अद्भुताः, पावनाः च। मा अस्मान् प्रतिबन्धः निरुध्येत; महा देवः अस्मान् अनुगृह्णातु। इन्द्रः हि प्रख्यातः, महाबलः च। न शत्रूणां द्वेषः, न पापिनां पाशः अस्मान् गच्छेत; हे देवाः, सम्यक् अस्मान् रक्षत। हे अदिते, महादेवि, तव कृपां, तव आशीर्वादं प्रार्थये। दुःखात्, गम्भीरदुःखात्, तेषां च ये क्रूरजाता हन्तुमिच्छन्ति, अस्मान् नय; न च अस्माकं सन्ततिषु भयं भवतु। यथा विघ्नरहितः पन्थाः, विस्तीर्णं मार्गं जीवनाय, पुत्राणां कृते कुरु। ये जनानां शिरसः, निर्दोषाः, स्वयमेव तेजस्विनः, व्रतानि पालयन्ति, न च मिथ्यावदन्ति, ते आदित्याः अस्मान् व्याघ्रबन्धनात् विमोचयन्तु, यथा अदितिः बद्धं चोरं मोचयेत्। एषः तीक्ष्णः शूलः, हे आदित्याः, पापबुद्धिः च अस्मद्भ्यं अपगच्छतु; योऽस्मान् आक्रमति, स अपसर्पतु। युष्माभिः, हे उदार आदित्याः, पूर्वेऽपि, अधुना च अस्मान् सहायैः रक्षितम्। नित्यं, हे प्राज्ञाः, पुनःपुनः पापेऽपि, यूयं देवाः जीवतः कृते कर्म कुर्वथ। यद् नवं मोचनं, हे आदित्याः, युष्माभिः दत्तम्, यथा बद्धः बन्धनात् विमुक्तः, तत् अस्माकं भूयात्। तत्र अस्माकं सामर्थ्यं नास्ति, हे आदित्याः, अतः अस्मान् अनुगृह्णीत। मा अस्मान् विवस्वतः अस्त्रं, हे आदित्याः, न कृत्रिमः बाणः, जरायाः पूर्वं हिंसयेत्। सर्वं द्वेषं, वैरं, शत्रुत्वं, महापापं च सर्वतः, हे आदित्याः, अपाकुरुत। त्वाम् एव वयं रथं मित्रवत् प्रार्थयामः, हे इन्द्र, महाबल, सुमित्र, उत्तमकाय, विजयी। त्वं महातपाः, महाकर्मा, बलसम्पन्नः; तव विश्वमया प्रज्ञया महत्त्वं वितनुषे। यस्य महिमा, हे महाबल, द्वाभ्यां हस्ताभ्यां सुवर्णवज्रं धारयन् जगद् आवृणोषि। विश्वानरस्य, धनाधिपतेः, अजितबलस्य, तस्य च जनरक्षिणां, अहम् आह्वये सहायम्, रथान् च। समृद्धये, नित्यवृद्धये, स्तुत्याय, यं नराः विविधैः स्तोत्रैः सहायार्थं आह्वयन्ति। अतिवेलं, महाबल, इन्द्र, उग्र, धनद, स धनानां नाथः। तम् इन्द्रं, सहायाय महाबलम्, सोमपानाय प्रेरयामि, यः प्राचीनस्तुतिः, जननायकः। न कश्चन मर्त्यः, हे महाबल, तव मैत्रीं बलात् लभेत; न च तव शक्तिम् अतिवर्तते। तव सहाय्येन, त्वया युक्ताः, आपः, सूर्ये, महद् धनं च, वयं संग्रामान् जयेम, हे वज्रपाणे। त्वाम् यज्ञैः, त्वाम् स्तोत्रैः, हे स्तोत्रप्रिय, इन्द्र, वयं आह्वयामः, यथा पूर्वं युद्धेषु सहाय्यं दत्तवान्। मधुरं तव सख्यम्, मधुरं तव नेतृत्त्वम्, हे अश्महस्त; तव कृते यज्ञः वितन्यते। अस्माकं शरीराय, वासाय, जीविताय च, विस्तीर्णं स्थानं कुरु। नराणां, पशूनां, रथस्य च, विस्तीर्णं पन्थानं वयं देवपथं प्राप्नुमः। आगच्छन्तु नराः, सोमस्य हर्षेण; मधुराणि दानानि सन्निहितानि स्यु:। ऋजुभिः रश्मिभिः, हे इन्द्र, अहम् आरक्षस्य सुतस्य ऋक्षस्य तौ बभ्रू रथाय युक्तवान्। ते, हे आतिथिग्व, स्वदण्डैः शोभमानाः, अश्वमेधेषु दीप्तिमन्तः, सुशोभनालङ्कृताः च। एवं ऋषयः, देवाः, च भक्त्या, श्रद्धया च, इन्द्रं, आदित्यां, अदितिं च स्तुवन्तः, तेषां कृपया, सहायेन, रक्षया च जीवनपथं यान्ति।