श्रूयतां दिव्यायां कथायां ऋग्वेदस्य मन्त्राणामनुसारेण। इन्द्रः, वीर्यशाली महाबलवान्, अश्वसम्पन्नः सुवर्णमयश्च, स वज्रधरः वृत्रहन्ता गवां कृते विशालं विश्वमुत्सृजति। यः किंचित् निहितं गोपितं च बहुभिः, तं भक्ताय ददाति—स्वेच्छया काम्येन कर्म करोति वज्रपाणिः, सुवदनः, हरियुक्तरथः इन्द्रः। यानि पूर्वं मह्यं कृतानि कर्माणि, यानि प्राचीनेषु कालेषु मनुष्याणां कृते, तानि वयं त्वां प्रति वहामः, यज्ञं स्तुतिं शीघ्रवाचं च, इन्द्राय। सोमपानाय त्वां हवामहे, वज्रधरं, कीर्तिमन्तं, बहुश्रुतं, यः गायकस्य श्रेष्ठं धनं, सोमपेष्यस्य च उत्तमं। वयं हि एतम् महावीर्यं वज्रिणं सन्तुष्टवन्तः, अतः समानीनः अद्य सोमं सुतमुपहरामः, इन्द्रं कीर्त्यै समलङ्कुर्मः। अपि रिपुः व्याघ्रः अपि तस्य मार्गे सुसज्जितः, एवं त्वं स्तुतिप्रियः इन्द्र, अत्र आगच्छ—इयं स्तुतिरस्तु तव विचक्षणया बुद्ध्या ग्राह्या। किं इन्द्रस्य कर्म यन्न नृशंसं? कस्य या कीर्तिः, कस्य कृते, वृत्रहन्ता जन्मना न श्रुतः? कानि तस्य महान्ति धैर्याणि अचला? किमपि वृत्रहन्तुः अकृतं? सर्वान् मायिनः इन्द्रः नाशयामास, स्वेच्छया पणीः अपि विजिग्ये। वयं त्वाम् उपहृत्य नवान् स्तोमान्, वृत्रहन्तरं, बहुश्रुतं वज्रधरं च, वर्धयामः स्तुतिभिः, यथा भोजनं। येऽपि दुर्बलाः त्वाम् आह्वयन्, इन्द्र, साहाय्यार्थं, त्वं बलवान्, द्रविणोदाः, दूरात् सोमपेयाय आगच्छ, शृणु मे आहुतिम्। वयं तव प्रेरितगायका इन्द्र, त्वत्तः अन्यो दाताऽन्यः सहायको नास्ति। अस्माकं दरिद्रतां क्षुधं शापं च नुद, सहाय्यं ददास्व, विचक्षणया बुद्ध्या पथः शिक्षय। सोमः तव कृते सुतः सन्निधौ, सखायः मा बिभीत। दुष्टः अत्र न स्थातुम्, सः स्वयमेव अपसर्पति। अथ, आदित्यानां राजानः वयं अनुगृह्य प्रार्थयामः, अनुग्रहार्थं, शुभाय च। मित्रावरुणार्यमणः, आदित्या, दुःखात् अस्मान् नयन्तु, यथाविद्यथ। तेषां हि अद्भुतं रक्षणं, आदित्यानां, यशसा भूषितं शरणं च। महती सहायता वः, वरुणमित्रार्यमणः, वयं रक्षां वृतिमहि। आदित्या, जीवतः अस्मान् आकस्मिकात् आपदः रक्षत, युष्माकं हि आहूतिनः शृण्वन्ति। यदि श्रान्तस्य सोमपेष्यस्य शरणं रक्षणं वा अस्ति, तदस्मभ्यं ददात, अस्माकं पक्षे वदत। देवाः, अनघस्य व्यापकं शरणं निधानं च अस्ति; आदित्याः अद्भुताः अनीहाः च। मा अस्मान् प्रतिबन्धः निरुध्येत; महत् अस्मान् अनुग्रहार्थं वृणीत। इन्द्रः खलु कीर्तिमान् महाबलवान्। मा रिपूणां द्वेषः, न च दुष्टानां पाशाः अस्मान् प्राप्नुयुः; देवाः, अस्मान् सम्यक् रक्षत। आदित्ये, महादेवि, त्वां प्रार्थयेऽहम् अनुग्रहार्थं, शुभाय च। अस्मान् दुःखात्, गभीरात् क्लेशात्, अहितेभ्यः च नय, अस्माकं सन्ततिषु मा पीडां कुर्युः। यथा विहितमार्गः, विस्तीर्णः, विघ्नरहितः, तं अस्माकं सन्ततये, आयुषे कुरु। ये जनानां मुख्यान्, निर्दोषाः, स्वयम् ज्योतिष्मन्तः, व्रतानि पालयन्तः, अनृतनिरपेक्षाः। ते आदित्या अस्मान् व्याघ्रपाशात् विमोचयन्तु, यथा अदितिः बद्धं चौरं मोचयति। एषः तीक्ष्णः शूलः, आदित्या, सा च दुष्टमतिर्मा अस्मान् प्राप्नोतु, यो नः आक्रमति, सः अपसर्पतु। सर्वदा, उदाराः आदित्या, सहायैः अस्मान् अतीतान् अधुना च रक्षन्ति। नित्यं, विप्राः, पुनः पुनः पापेऽपि, देवाः अस्माकं जीविताय प्रवर्तन्ते। सा अपवर्गदातृता, आदित्या, या यूयं ददाथ, यथा बद्धः बन्धनात् विमुच्यते, सः अस्माकं भवतु। तत्र अस्माकं न बलं, आदित्या, अतिक्रान्तुम्; अस्मान् अनुगृह्णीत। मा विवस्वतः अस्त्रं, आदित्या, कृत्रिमः इषुः वा, अस्मान् जरयाः पूर्वं निपातयेत्। द्वेषं सर्वं, वैरं सर्वं, रिपुत्वं सर्वं चतुर्दिशं, महापापं च आदित्या, नुदत। इन्द्रं वयं मित्रवत् रथं नियच्छामः, अनुग्रहार्थं, सः महाबलः, साधूनां स्वामी, दृढाङ्गः, विजयी च। महातपाः, महाकर्मा, बलसम्पन्नः, विश्ववेद्या महिमा विस्तारितः। यस्य महिम्ना सुवर्णवज्रधरौ हस्तौ विश्वं परिवेष्टयतः। विश्वानरस्य, धनाध्यक्षस्य, अजयमानबलस्य, तस्य च जनरक्षिणां सहायं रथांश्च आह्वयामि। समृद्धये, वर्धमानाय, गीतैः स्तुत्याय, यं नराः नानाप्रार्थनाभिः आह्वयन्ति। मात्रातीतः, महाबलः, इन्द्रः, तीक्ष्णः, द्रविणदः, सः धनाध्यक्षः अपि। एवं, ऋषयः, देवाः च, इन्द्रादित्यादयः, भक्तानां स्तुतिभिः, यज्ञैः, सोमपेयैः च, रक्षां, धनं, मार्गदर्शनं, विमोचनं च ददाति।