इन्द्रं महाबलिनं, महाशक्तिमन्तं, प्रभुत्वयुक्तं च, अहं स्तौमि, प्रशंसामि च। सः सोमस्य पातुं, यज्ञे आमंत्रितः, आगच्छतु। वयं, उत्साहयुक्तैः सोमपेषणैः, भक्तिपूर्वकं तं आह्वयामः; अस्माकं आसनं तस्य प्रियं भवतु। इन्द्रः सर्वेषां सामान्यः, सर्वैः विभक्तः—तस्मात् तं पुनः पुनः आह्वयामः। एषः मधुरः सोमः, पेषकपाषाणैः निष्पीडितः, पुरुषैः तव कृते दुहितः; तं स्वीकृत्य, इन्द्रः, पिबतु। हे प्राज्ञ, विवेकिन्, सर्वेषां मध्ये सुप्रसिद्ध, आगच्छ; अस्मभ्यं महतीं कीर्तिं दत्तु। सः धवलवर्णानां गोवानां दाता, सुवर्णाभरणधारिणां राजा; उदारः देवः, नः न बाधेत। सहस्रधवलगोः उपरि, अहं उज्ज्वलम्, महान्, विस्तीर्णं च सुवर्णं दत्तवान्। महद्गिरिपुत्रः, सहस्रदानः, माम् देवेषु सुप्रसिद्धं कृतवान्। धनार्थं तव स्तुतिभिः, सोमपेषणयज्ञे, उदारं दातारं इन्द्रं उच्चैः गीतैः आह्वयामि। न कश्चित् लोभवान् वा, दुरात्मा वा, तं वेगवन्तं, उत्साहजनकं सोममद्यम् न यमयितुम् शक्नोति; सः दाता, सोमपेषके उत्सुकस्य स्तुत्यः। यो बलवान्, अश्वसम्पन्नः, सुवर्णमयः, सः इन्द्रः वृत्रहन्, गव्याय विशालां भूमिं प्रवर्तयति। यत् भूमिगतं, बहुभिः संचितं, तं भक्ताय दत्ते; इन्द्रः वज्रधारी, सुन्दरजिह्वः, हरिताश्वयुक्तः, स्वेच्छया यथेष्टं कर्म करोति। यानि तव पूर्वं, प्राचीनकाले, मानवेषु कृतानि, तानि, इन्द्र, अद्य तुभ्यं यज्ञं, स्तुतिं, शीघ्रवाक्यं च समर्पयामः। सोमार्पणैः, बहुहुतः, वज्रधारी, महाश्रेष्ठ, सोमपायी, गायकस्य श्रेष्ठं धनं, सोमपेषकस्य उत्तमं सः। वयं वज्रधारिणं महान्तं तं पूर्णं कृतवन्तः; अतः अद्य, एकचित्तया, सोमपेषणं कुरुत—तं कीर्त्यर्थं अलङ्कुरुत। अपि च शत्रुः, वृषलः, तस्य मार्गे अलङ्कृतः; एवं, स्तुत्यप्रियः इन्द्रः, आगच्छतु—एषां स्तुतिं अद्भुतया बुद्ध्या स्वीकुर्यात्। इन्द्रस्य किम् कर्म न पुरुषार्थमयम्? कस्य कीर्त्या, कस्य कृते, वृत्रहन् जन्मात् न श्रुतः? किम् महत्, धैर्ययुक्तं बलं तस्य न स्थिरम्? किम् वृत्रहन् कर्म न सिद्धम्? इन्द्रः सर्वच्छलिनः विनष्टवान्, स्वेच्छया पणीन् जयति। वयं, इन्द्र, वृत्रहन्, तुभ्यं नवाः स्तुतयः आनीताः; बहुहुत, वज्रधारिन्, तुभ्यं पुष्टिं यथा स्तुतिं समर्पयामः। अपि च, निर्बलाः बहवः तव साहाय्याय तव आह्वानं कृतवन्तः; इन्द्र, बलवान्, धनदः, दूरात् सोमार्पणेषु आगच्छ—अत्यन्तबलिन्, मम आह्वानं शृणु। वयं, इन्द्र, तव प्रेरितगायकाः; त्वत्तः पृथक्, बहुहुत, न अन्यः उदारः, न अन्यः साहाय्यः। अस्माकं अभावं, क्षुधां, शापं च दूरं कुरु; तव साहाय्यं दत्तु, अद्भुतया बुद्ध्या, अत्यन्तबलिन्, मार्गं शिक्षय। सोमः तव कृते पेषितः सज्जः भवतु; न भयम्, मित्राणि। दुष्टः इतः गच्छति, सः स्वयम् निवर्तते। आदित्याः, तान् अधिपतीन्, वयं अनुग्रहाय, सौम्याय, आशीर्वादाय च प्रार्थयामः। मित्रः, वरुणः, अर्यमन् च, आपदः पारयन्तु, आदित्याः, यथायथं जानन्ति। तेषां अद्भुतं रक्षणं, आश्रयः च, यजमानस्य, आदित्याः, कीर्तियुक्ताः। महान् तेषां साहाय्यम्—वरुणः, मित्रः, अर्यमन्; वयं तेषां रक्षणं वरणयामः। आदित्याः, जीवतः नः सदा आकस्मिकदोषात् रक्षन्तु; तेषां आह्वानं श्रुण्वन्तः। यदि सोमपेषकस्य श्रान्तस्य आश्रयः वा रक्षणं अस्ति, तत् अस्मभ्यं दत्तु, अस्माकं पक्षे वदतु। देवाः, निर्दोषस्य, विशालं आश्रयः, धनं च अस्ति; आदित्याः अद्भुताः, पापरहिताः। बाधा न रोधयतु; महान् तुभ्यं अनुग्रहं वरणयतु। इन्द्रः ख्यातः, महाबलिनः च। शत्रूणां दुष्टता, पापिनां पाशः, अस्मान् न गच्छेत्; देवाः, अस्मान् सम्यक् रक्षन्तु। आदिते, महादेवि, तव कृते प्रार्थनां करोतु, सौम्याय, आशीर्वादाय च। दुःखात्, गूढात् क्लेशात्, दुष्टैः हिंसावान् जनैः, अस्मान् नय; अस्माकं सन्ततिं न बाधेत। विपुलमार्गवत्, विघ्नरहितं, गमनाय विस्तीर्णं, अस्माकं सन्ततेः, जीवनाय कुरु। ये जनानां अग्रगण्याः, निर्दोषाः, स्वप्रभायुक्ताः, व्रतान् धारयन्ति, न च छलिनः। त एव आदित्याः अस्मान् वृषलपाशात् विमोचयन्ति, यथा आदितिः बन्धितं चौरं विमोचयति। एषः तीक्ष्णः शूलः, आदित्याः, पापचिन्ता च अस्मात् अपाकृत्य, यः अस्मान् आक्रमति, सः दूरं गच्छतु। सदा, उदाराः आदित्याः, तव साहाय्यैः, पूर्वे, अद्य च, अस्मान् रक्षितवन्तः। यदा यदा पापः पुनः पुनः आगच्छति, तदा तदा, हे देवाः, जीवतः कृते, कार्यं कुरुत। एवं, ऋषयः, भक्ताः, सोमपेषकाः च, इन्द्रं स्तुत्वा, आदित्याः च प्रार्थ्य, तेषां अनुग्रहं, रक्षणं, कीर्तिं च प्राप्नुवन्ति।