कथां पश्य—ऋषयः कुतूहलपूर्णाः सन्तः परस्परं पृच्छन्ति—कः सः नवयुवकः वृषभः, महाबलयुक्तग्रीवः, अचलः, यं कः पुरोहितः सम्यक् पूजयति? कस्य सोमपेषणे तुष्टः स वृषभः स्वयं अवतीर्य आगच्छति? कः वा इन्द्रं सृजति? हे वृत्रहन्, कः तव दानानि प्राप्नोति? कः तव महानि वीर्याणि सम्पादयति? कः स्तुतिषु सर्वाधिकभक्तिमान् अस्ति? एषः सोमः, नराणां मध्ये, पूरुषु, तव कृते पेष्यते; आगच्छ शीघ्रं, पिब। एषः प्रियः सोमः तव कृते शर्यणावति, अत्युत्तमः मदिरः अर्जिकीये अस्ति। एषः रमणीयः हर्षदायकः बलवान् सोमः अद्य तव महतीं प्रीतिं जनयतु; आगच्छ, इन्द्र, शीघ्रं पिब। यदा कदा च, हे इन्द्र, मनुष्यैः पूर्वतः पश्चिमतः उत्तरतः वा आहूयसे, तदा त्वं स्वयुताभिः शीघ्रं अत्र आगच्छ। स्वर्गस्य प्रवाहे हर्षं लभसे यदि, वा सोमसागरस्य आनन्दे, हे ज्योतिःकृत्, तदा अपि त्वं आमन्त्र्यसे। अहम् त्वां विस्तीर्णैः स्तोत्रैः आह्वयामि, यथा धेनुं दायिनीं आह्वयन्ति; सोमपाने त्वां, इन्द्र, आह्वयामि। त्वदीयाः महाश्वाः, हे देव, तव महत्त्वं रथे वहन्तु। इन्द्र, त्वां महान्तं, वीर्यवन्तं, ईश्वरं स्तौमि; आगच्छ, पिब सोमं यः अस्माभिः पेषितः। वयं सोमपेषणेन, उत्साहेन च त्वां आह्वयामः; अयं अस्माकं आसनं तव प्रियतमं अस्तु। त्वं हि इन्द्र, सर्वेषां सामान्यः; अतः वयं त्वां आह्वयामः। एषः मधुरः सोमः अश्मना पेषितः, नरैः दुहितः; तं स्वीकृत्य, इन्द्र, पिब। हे प्राज्ञ, सर्वेषां मध्ये कीर्तिमन्तं त्वां आह्वयामः; महतीं कीर्तिं अस्मभ्यं ददातु। सः शबलानां गावां दाता, सुवर्णाभरणिनां राजा; सः उदारः देवो नः मा हिंसतु। सहस्रं शबलानां गावः, तेजस्वि सुवर्णं च विस्तीर्णं अहं दत्तवान्। दुर्गस्य अपत्यं, सहस्रदायिनं, माम् देवेषु प्रसिद्धं कृतवान्। धनार्थं स्तुतिभिः अहं इन्द्रं साहाय्यार्थं आह्वयामि, सोमपेषणे उच्चस्वरेण गायन्, उदारं यजमानमिव आह्वयन्। न कश्चित् लोभी, न दार्ढ्ययुक्तः, तम् वेगिनं, हर्षदायकं सोममदन्यं निरोद्धुं शक्नोति; दाता सः स्तुत्यः, सोमपेषकेभ्यः प्रियः। यो बलीयान्, अश्वसम्पन्नः, सुवर्णमयः वा, सः इन्द्रः वृत्रहा, पशूनां विस्तीर्णं क्षेत्रं सञ्चालयति। यद् अपि निहितम्, बहुभिः सञ्चितम्, तत् भक्ताय ददाति; इन्द्रः वज्रधरः, सुशिराः, कपिलाश्वः, स्वेच्छया यथाकामं करोति। यत् पूर्वं कृतवान् असि, हे बहुप्रशंस्य, प्राचीनकाले मनुष्याणां कृते, तत् इन्द्र, अधुना तुभ्यं यज्ञं, स्तुतिं, शीघ्रवाणीं च वहामः। सोमार्घैः, हे बह्वाह्व्य, वज्रपाणे, महाशक्तिमन्, त्वमेव गायकेभ्यः श्रेष्ठं धनं, सोमपेषकेभ्यः उत्तमम्। वयं खलु एषं महान्तं वज्रिणं पूरयाम; अतः अद्यैकचित्ताः सोमपेषितं वहामः, कीर्तये तं भूषयाम। अपि शत्रुर्भूतः व्याघ्रः तस्य मार्गे भूष्यते; एवं त्वं, इन्द्र, स्तुतिप्रियः, अत्र आगच्छ; एतत् स्तोत्रं अद्भुतया बुद्ध्या गृहाण। किम् इन्द्रस्य कर्म न वीर्यवत्? कस्य कीर्त्या, कस्य कृते, वृत्रहा जन्मतः श्रुतः नास्ति? किम् अस्य महान् साहसः अचालितः? किम् वृत्रहन् कर्तुं न शशाक? सर्वान् मायिनः इन्द्रः विनाशयत्, स्वेच्छया पणीः अपि अभिभवत्। वयं, हे इन्द्र, वृत्रहा, तुभ्यं नवीनानि स्तोत्राणि आनयाम; बह्वाह्व्य, वज्रपाणे, स्तुतिं बहुलां भोजनमिव वहामः। अपि बलहीनाः बहवः त्वां साहाय्यार्थं आह्वयन्ति, हे इन्द्र, बलिन; आगच्छ, धनद, अस्माकं सोमार्घेभ्यः दूरात्—महाबल, मे आह्वानं शृणु। वयं, हे इन्द्र, तव प्रेरितगायका एव; त्वदन्यः कोऽपि उदारः, कोऽपि सहायको नास्ति। अस्माकं दरिद्रतां, क्षुधां, शापं च दूरं कुरु; अस्मान् रक्ष, अद्भुतया बुद्ध्या, महाबल, मार्गं अस्मान् उपदिश। सोमः तव कृते पेषितः सन्नस्तु; मा बिभीत, हे मित्राणि। दुष्टः अस्मात् अपसर्पति, सः स्वयमेव निवर्तते। आदित्यान् तान् राजानः वयं सम्यक् प्रार्थयामः—अनुग्रहार्थं, कृपार्थं, आशीर्वादार्थं च। मित्रः, वरुणः, अर्यमन् च अस्मान् दुःखात् पारयन्तु, हे आदित्या, यथायोग्यम्। तेषां रक्षणं, शरणं च अतिशयम्, यजमानस्य कृते, आदित्यानां महिमा शोभते। महान् एषां सहायः, हे वरुण, मित्र, अर्यमन्, वयं तेषां रक्षां वृतामः। आदित्याः, युष्माभिः वयं सदा जीवतः आकस्मिकात् आपदः रक्ष्यावः; यूयं आह्वानस्य श्रोतारः। यदि कस्यचित् सोमपेषकस्य श्रान्तस्य शरणं, रक्षणं वा अस्ति, तत् अस्मभ्यं दत्त; अस्मत्संहितायां वदत। अस्ति, हे देवाः, विस्तीर्णं शरणं, निधिः च अनघस्य; आदित्या अद्भुताः, निष्पापाः च।