इन्द्रस्य महात्मनः व्याप्यं विस्तीर्णं, यत् जीविताय गन्तव्यं, स यथा यवो गोभ्यः दत्तः, एवं लोकाय प्राणिनां समृद्धिं दत्तवान्। तद् धृत्वा, सहायकाः तव प्राज्ञपितरः, अस्माकं चेष्टा मरुत्संहर्तुः वृद्धये भूयात्। वीर, गायकैः सह वयं बलस्य, निवासस्य च प्राप्त्यर्थं यत्नं कुर्मः; त्वया मित्रेण, इन्द्र, विजयं प्राप्नुयाम। रुद्राः, मरुतः, गिरयः च संयुक्ताः अस्मान् वृत्रनाशने, युद्धाह्वाने च सहाय्यन्तु; यः स्तौति, स रक्ष्यताम्, देवाः च, इन्द्रेण मुख्येन, अस्मान् पालयन्तु। त्वां स्तोत्राणि हर्षयन्तु, कर्मकृत्; यजमानद्वेषिणः प्रतिहन। पाणीन् लोभिनः पादेन अपसारय; त्वं महताम्, त्वां कश्चन न विरोधयितुम् अर्हति। त्वं सुतस्यापि, असुतस्यापि, इन्द्र, अधिपः; त्वं जनानां राजा। आगच्छ, गृहेश्वर, जनानां घोषेण, यः द्यावापृथिव्यौ पूरयसि। स एव गिरिः, शतसहस्रशृङ्गः पर्वतः, त्वया गायकेभ्यः विदारितः। दिवा सवने त्वां आह्वयामः, निशि च; अस्माकं कामं पूरय। कः स युवा वृषा, महाकन्धरः, अच्युतः? कः ऋत्विज् तम् उपतिष्ठते? कस्मिन्सवने स वृषा हृष्टः अवतरति? कः इन्द्रम् असृजत्? कः तव दानानि, वृत्रहन्, कृतवान्? कः तव महानि वीर्याणि? कः स्तोत्रे भक्ततमः? अयं सोमः तव, नरः मध्ये, पूरुषु मध्ये सुतः; आगच्छ, शीघ्रं पीव। अयं प्रियः सोमः तव शर्यणावत्यां, अर्हिकीयायां चातिशीतलः। अयं रमणीयः, हर्षकारी, बलवान् पेयः तव महदनुग्रहे अद्य; आगच्छ, इन्द्र, शीघ्रं पिब। यदा कश्चित् इन्द्रं पूर्वतः, पश्चिमतः, उत्तरतः वा आह्वयति, तदा त्वं शीघ्रं तव युक्तिभिः आगच्छ। दिवः स्रवणे, ज्योतिःकरे, सोमसागरस्य वा सेवनकाले यत्र हृष्यसि—तत्र त्वां आह्वयामि, विस्तीर्णैः स्तोत्रैः, यथा धेनुं दुहन्ति, सोमपानाय। तव महाश्वाः, भगवन् इन्द्र, तव महत्त्वं रथे वहन्तु। इन्द्र, त्वां स्तौमि, पूजयामि, महान्तम्, वीर्यम्, अधिपतित्वं; आगच्छ, अस्माकं सुतं सोमं पिब। वयं सुतसोमेन, श्रद्धया च, त्वां आह्वयामः; अयं अस्माकं आसनं तुभ्यं प्रीयताम्। त्वं सर्वेषां सामान्यः, इन्द्र; त्वं विभाज्यः—अतः वयं त्वां आह्वयामः। अयं मधुरः सोमः, पेषिभिः सुतः, नरैः तव दुग्धः; तं गृह्णन्, इन्द्र, पिब। प्राज्ञ, विवेकिन्, सर्वेषां मध्ये प्रथित, आगच्छ; अस्मभ्यं महत् कीर्तिं दातुम्। स शबलानां गावां दाता, हिरण्याभरणिनां राजा; दानशीलः देवो नः न हिंसयेत्। सहस्रशः शबलानां गावः मया दत्ताः, दीप्तं, महत्, विशालं हिरण्यम् अपि। दुर्गस्य अपत्यं, सहस्रदायकम्, मां देवेषु प्रथितं कृतवान्। धनस्य इच्छया, स्तोत्रैः, इन्द्रं सहायता हेतुं आह्वयामि, सवने उच्चैः गायन्, दातारं यथा वणिजं आह्वयेत्। न कश्चन लोभी, दुराग्रही वा, तं वेगिनं, हर्षदं, मदे स्थितं निरुद्धुं शक्नोति; स दाता, उत्सुकस्य, सुतस्य सोमस्य, स्तुत्यः। यो बलवान्, अश्विनः, हिरण्यरथः, स इन्द्रः, वृत्रहन्, पशूनां विस्तीर्णं क्षेत्रं प्रवर्तयति। यद् अधः निहितम्, बहुभिः निहितं च, तद् यजमानाय ददाति; इन्द्रः वज्रहस्त, सुजिह्वः, हरियुक्तः, स्वेच्छया कर्म करोति। यद् पूर्वं कृतवान्, प्रशस्त, पुरा मानवेषु, तत् इन्द्र, अद्य त्वां यज्ञैः, स्तुतिभिः, शीघ्रया वाचा वहामः। सुतैः सोमैः, बहुप्रार्थित, वज्रपाणे, महाशक्तिमन्, सोमपः, त्वं गायकस्य श्रेष्ठं धनं, सुतस्य सोमस्य उत्तमः। वयं एतम् महान्तम्, वज्रिणम्, पूरयाम; अतः अद्य, संयुक्तचेतसः, सुतं सोमं आनयन्तु—तं कीर्तये अलंकारयन्तु। यः शत्रुः अपि, वृकः, तस्य मार्गे अलंकृतः; एवं त्वं, इन्द्र, स्तुतिप्रिय, आगच्छ—इमं स्तोत्रं विचित्रया बुद्ध्या गृहाण। किम् इन्द्रस्य कर्म न वीर्यम्? कया कीर्त्या, कस्य हेतोः, वृत्रहन् जात्यादारभ्य न श्रुतः? किम् तस्य महत्, धैर्यं अचलम्? किम् वृत्रहन्तुः कर्म न कृतम्? इन्द्रः सर्वान् मायिनः नाशयत्, पाणीन् च इच्छया अतिचक्राम। वयं, इन्द्र, वृत्रहन्, तुभ्यं नवानि स्तोत्राणि वहामः; बहुप्रार्थित, वज्रपाणे, स्तुतिं पुष्टिं यथा अन्नं वहामः। ये अपि निर्बलाः बहवः त्वां, इन्द्र, साहाय्यार्थम् आह्वयन्; त्वं, बलिन, दातार, दूरेभ्यः अपि अस्माकं हविषः प्रति आगच्छ—परमबलिन्, मम आह्वानम् शृणु। एवं ऋषयः, भक्त्या, श्रद्धया च, इन्द्रं स्तौन्, तं सोमपानाय आह्वयन्, तस्य महिमानं, वीर्यं, दानशीलतां च कीर्तयन्तः, तस्य सहाय्येन विजयं, कीर्तिं, समृद्धिं च प्रार्थयन्ति।