इन्द्रस्य महिमानं वयं स्तौमः। यं सः प्रीत्या गृह्णाति, तस्य स्तुतयः सोमयाजिनः स्वैः सूक्तैः वर्धयन्ति। इन्द्रस्य हि दयावः सदा वर्धन्ते। सः अनियुक्तः, अपूर्वः, मनुष्येषु अद्वितीयः, स्वयमेव जनानां मध्ये अग्रे गच्छति। सः स्वेन बलिना बहून्, सर्वाणि भूतानि, अतिक्रान्तवान्। तस्य दयावः पुनः पुनः वर्धन्ते। यदा अपि प्राचीनः शत्रुः अनियुक्तेन अश्वेन जयितुम् इच्छति, तदा इन्द्र तव कर्माणि, तव वीर्याणि, कथ्यन्ताम्। तस्य दयावः वर्धन्ते। इन्द्र, अत्र आगच्छ। तुभ्यं वयं स्तुतिपूर्वकाणि कर्माणि कुर्मः, ये तव वृद्धये भवन्ति। एतेषु त्वं रमस्व, महाबल, शुभा कीर्तिः अत्र अस्तु। इन्द्रस्य दयावः वर्धन्ते। त्वं, महाबल, धृढेन मनसा अपि धैर्येण कर्माणि करोति। यदा त्वं, सोमबलिनः भक्त्या पूजितः, अलङ्कृतः भवसि, तदा तव दयावः वर्धन्ते। सः पश्यति रक्षिता इव, नृणां संरक्षकः सन्। सोमपेषकस्य कौशलं आस्वाद्य, सखा इव सख्यं करोति। तस्य दयावः वर्धन्ते। सर्वे देवाः, इन्द्र, त्वं बलं मन्त्रं च अददुः। त्वं सर्वस्य भूतस्य अधिपः, सुमह्यशः। तव दयावः वर्धन्ते। अहं तव तं बलं स्तौमि, यया त्वं, महाबल, वृत्रं स्वेन वीर्येण निहन्त। तव दयावः वर्धन्ते। इन्द्रः, यथा द्वौ समौ इव, मानवस्य सन्ततिं निर्माति। सः प्राज्ञः इन्द्रः एतत् पश्यति। तस्य दयावः प्रसिद्धाः, शुभाः च। तव बलं, इन्द्र, उत्तमं, तव प्रज्ञा अपि श्रेष्ठा। बहवः, तव आश्रये, बलीयांसः अभवन्। तव दानानि शुभानि। त्वं च अहं च, वृत्रहन्, मित्रत्वेन युक्तौ। अपि च शत्रुषु, शतक्रतो, वीरः अस्मान् चिन्तयति। तव दानानि शुभानि। वयं तं इन्द्रं स्तौमः, न तु मिथ्या। यः यजमानः न स्यात्, तस्य महती नाशः; यजमानस्य तु दीपानि बहूनि। तव दानानि शुभानि। सः, पुरातनः महाकविः, स्वेन तेजसा नित्यं नूतनः। यस्य द्वारेण मनोः पिता देवेषु प्रज्ञां आनयत्। सोमपिष्टाः अश्मानः दिवः मापर्यन्ति; स्तुतयः मन्त्राः च स्तुत्याः। सः, वेदितवान्, अंगिरसां कृते गावः अवृणोत्, हे इन्द्र। तस्य वीर्यं अहं स्तौमि। सः, पुरातनः, ऋषिभिः पुष्टः, इन्द्रः, वाचः निधिः। स्तोत्रस्य हविषः प्रियः, सः अत्र अस्माकं साहाय्याय आगच्छतु। अधुना, तव इच्छया, यजमानाः स्वाहा सह अनुयान्तु। स्तुतयः तव आश्रयं प्राप्नुवन्, इन्द्र, कुलस्य जयाय। इन्द्रे सर्वाणि वीर्याणि कृतानि, कर्तव्यानि च। यं स्तुतयः यज्ञस्य अधिपतिम् अवगच्छन्ति। यदा पञ्चजनैः सह इन्द्रस्य घोषः निनदितः, सः आसनानि, नद्यः, आर्याय व्यतनोत्, यः मनसः वासः। एषा तव स्तुतिः रचिता, तव तेषां वीर्याणां कृते; त्वं रथचक्रस्य पन्थानं अवार्यः कृतवान्। तस्य, महाबलस्य, विस्तारः विशालः, जीवितस्य गम्यः। सः, यथा यवः पशूनाम्, एवम् अददात्। तव सहायाः, प्राज्ञाः पितरः, तद् धारयन्ति। वयं मरुत्पतेः वृद्धये स्याम। बलाय, वासाय, गायकैः सह, हे वीर, वयं यतामहे। जयेम, इन्द्र, त्वया सह। रुद्राः, मरुतः, पर्वतानि, एकत्र, वृत्रस्य वधाय, युद्धे, अस्मान् सहायन्ताम्। यः स्तौति, यः शंसति, सः रक्षितः स्यात्; देवा, इन्द्रेण सह, अस्मान् पालयन्तु। त्वां स्तुतयः हर्षयन्तु, कर्मकृत्; प्रार्थनाद्विषः अपकर्षय। पादेन, लोभिनः पणीन् अपसारय; त्वं महत्, त्वां कोऽपि नातिवर्तते। त्वं पिष्टस्य सोमस्य अधिपः, अपिष्टस्य अपि; त्वं जनानां राजा। आगच्छ, गृहपतये, जनघोषेण सह; त्वं द्यावापृथिव्यौ पूरयसि। स एव पर्वतः, शतशृङ्गः, सहस्रशृङ्गश्च, त्वया, गायकेभ्यः विदारितः। दिवा सोमपेषणे त्वां आह्वयामः, रात्रौ अपि आह्वयामः; अस्माकं कामं पूरय। कः स युवा वृषा, महाकण्ठः, अचलः? कः ऋत्विक् तम् उपास्ते? कस्य पेषणे वृषा, हृष्टः, अवतीर्णः? कः इन्द्रं समकल्पयत्? कः तव दानानि, हे वृत्रहन्, कृतवान्? कः तव महावीर्याणि? कः स्तुतौ श्रेयांसि? एषः सोमः तव कृते मानवेषु, पूरुषु अपि, पिष्टः। आगच्छ, शीघ्रं, पिब। एषः प्रियः सोमः तव कृते शर्यणावति, अरजिकीयायां च अत्यम्लः। एषा रम्या, हर्षिणी, दृढा मधुश्च, अद्य तव महदानाय। आगच्छ, इन्द्र, शीघ्रं, पिब। यदा कदा, इन्द्र, त्वं मनुष्यैः पूर्वतः, पश्चिमतः, उत्तरतः वा आहूयसे, शीघ्रं युक्तिभिः अत्र आगच्छ। दिवः स्रवणे, हे ज्योतिःकृत्, वा सोमस्य सागरे रमसे, तदा अपि। अहं त्वां महद्भिः, विस्तीर्णैः स्तोत्रैः आह्वयामि, यथा धेनुं दानाय; इन्द्र, सोमपानाय। तव महाश्वाः, हे देव इन्द्र, तव महत्त्वं रथे वहन्तु।