प्राचीनकाले, इन्द्रवरुणौ ऋषीणां प्रति प्रथमं चिन्तां वाचं प्रज्ञां श्रोत्रं च दत्तवन्तौ। तदा मेधावीऋषयः स्वेन तपसा यज्ञं कुर्वन्तः स्थानानि सृष्टवन्तः। अहं तान् तपसा दीप्तान् दृष्टवान्। हे इन्द्रवरुणौ, यजमानानां कृते स्थिरं हृष्टं च धनं समृद्धिं च दत्तं, अपत्यं पोषणं श्रियम् आयुश्च दीर्घं नः प्रयच्छतम्। ततः वयं अग्निं वह्निभिः सहागच्छन्तं हविष्मन्तं होतारं वृणीमहे। सम्यक् सन्नद्धः हविर्दानः अग्निं आह्वयति; स यज्ञाय योग्यतमः, स कुशेष्वासीत्। हे वीर्यपुत्र, हे अङ्गिरस्, तुभ्यं समिधो यज्ञे प्रवर्तन्ते; घृतशुक्लकेशं बलस्य सूनुं यज्ञेषु श्रेष्ठं वयं अग्निं इच्छामः। अग्ने, त्वं ऋषिः स्रष्टा होताच शुचिः पूज्यः; त्वं सौम्यः यज्ञाय योग्यो यज्ञेषु कीर्त्यः, त्वं धीरैः शुभैः स्तोमैः स्तूयसे। अग्ने, हे कनिष्ठ देव, शीघ्रगम, असत्यं नित्यशश्वद् धनं नः आनय; सुविदितेषु हविषु आगच्छ, हे निधिद, तुभ्यं स्तोत्रेषु मुदस्व। त्वमेवात्र रक्षिता ऋषिः सत्यस्य गोपा व्याप्तः; प्राज्ञाः त्वां दीप्तं प्रज्वाल्य स्रष्टारं आह्वयन्ति। अग्ने, दीप्ततमः सन् प्रकाशस्व, महत्त्वेन स्तुत्या जनान् हर्षय; देवतानां वराः मम स्यु:; शत्रुजितो महान्तः मम वह्नयः भवन्तु। यथा त्वं, अग्ने, वृद्धं शक्तिहीनं भूतले पुनरुत्थापयसि, तथा, हे मित्रस्य सख, योऽस्माकं शत्रुः, यो दुष्टं चिन्तयति, तं दह। नः मर्त्येभ्यः, दुष्टेभ्यः, निन्दकेभ्यः मा परित्यज; हे कनिष्ठ, त्वं अव्ययैः शीघ्रैः शुभैः रक्षोभिः अस्मान् पालय। अग्ने, एकया नः पालय, द्वितीयया च पालय, त्रिभिः स्तोमैः पालय, बलस्य पते, चतुर्भिः पालय, हे निधिद। सर्वस्मात् रक्षसः आक्रमणात् अस्मान् रक्ष; सर्वेषु स्पर्धासु अस्मान् पालय। त्वमेव, देवेषु समीपतमः, सहाय्याय वर्धनाय आहूयसे। अग्ने, जीवनेन वर्धमानं धनं, हे शुचिन्, स्तुत्यं निधिं नः आनय; हे दातृश्रेष्ठ, शुभेन मन्त्रेण, कीर्तिमन्तं धनं नः ददातु। येन वयं युद्धेषु जयेम, शत्रून् विजेतुम्, हे नरां पते। त्वं नः अनुग्रहेण बलं ददातु, बुद्धिं प्रेरय, हे वित्तविद्, अस्मान् प्रेरय। अग्ने, वृषभवत् त्वं गर्जसि, शृङ्गे धृत्वा। तव जिह्वे तीक्ष्णे, तव बलं दुर्जयम्, तव तेजः प्रचुरम्। अग्ने, वृषभ, तव बलं दुर्जयं, यदा त्वं शक्त्या उत्तिष्ठसि। त्वं नः पुरोहितः सन् हविर्ग्राह्यं सम्यक् कुरु; प्रियम् इच्छन्ति दानानि नः ददातु। त्वं वनानि शयाने, मातुः शिशो, मर्त्यैः प्रज्वलितः। अविश्रान्तः त्वं हविर्धारयन् देवेषु आदौ अधिपः असि। सप्त ऋत्विजः त्वां अग्निं दानं, अव्ययं स्तुवन्ति। त्वं शिलां तपसा विदारयसि; अग्ने, जनानाम् मध्ये प्रतिष्ठस्व। वयं अग्निं अनृतं रहितम्, सम्यक् कुशैः आह्वयामः। अग्निः यः श्रद्धया हव्यम् अर्पितः, सदा उपस्थितः, जनानाम् पुरोहितः। तव नेतृत्त्वेन, अग्ने, वयं शरणं श्रियम् इच्छामः, त्वां सम्यक् ज्ञात्वा। तव पोषणेन, नः वृत्तिं बलं च बहुधा आनय, समीपं सहाय्यं ददातु। अग्ने, गायक, सर्वस्य अधिप, रक्षिता, देव, अस्मान् रक्ष। अव्ययः त्वं गार्हपत्यः, महाबलः, दिवः गोपा, गृहे स्थितः। दयालो, नः समीपे पापं मा आगमय; रिपुं मा समीपम् आनय। क्षुधं पापं च नुद; हे अग्ने, दुष्टान् दूरं कुरु। इन्द्रः उभे वाक्ये श्रुणोतु, समीपं आगच्छन्। वीरः दातारः सोमपानाय प्रार्थनया बल्येन च आगच्छेत्। प्राज्ञाः तम् ज्योतिषां पतिं, वृषभं, बलाय स्थापयन्ति। स्तुत्येषु त्वं प्रथमः उपविशसि, तव मनः सोमं इच्छति। आगच्छ, इन्द्र, बहुप्रिय, सुतस्य सोमस्य पानाय। वयं त्वां सुवर्णं युद्धेषु जयन्तं, वीरैः अपि अदृढम्, विद्मः। दातारः इन्द्र, सत्यः त्वं, न कदापि असत्यः; तस्मात् स्वेच्छया आचर। त्वदीयं पुरस्कृत्य, वयं शीघ्रं फलम् आप्नुयाम, वज्रिन्, तव प्रीत्यर्थं यतामहे। हे बलस्य पते, इन्द्र, सर्वैः सहाय्यैः नः अनुगृहाण। वयं त्वां, वीर, दैव्या लक्ष्म्या वित्तविदं च पश्यामः। त्वं अश्वानां दाता, पशूनां स्रष्टा, सुवर्णस्रोतः देवः। न किञ्चिद् दानं व्यर्थम्; यत् अहं इच्छामि, तत् त्वं मे ददातु। आगच्छ, नः हर्षाय; श्रियम्, वित्तं च ददातु। गोकामाय, दानं कुरु; अश्वकामाय, इन्द्र, दानं कुरु। त्वं, इन्द्र, सहस्रशः शतानि च गोव्रातानां ददासि। वयं त्वां, पुरन्दर, गीत्याः विषयं कृतवन्तः, सहाय्याय त्वां इन्द्रं स्तुमः। इन्द्र, यदि कविः, सम्पूर्णदर्शी वा, न वा, तव वाक्यं ब्रूते, शतक्रतो, तस्य तव स्तुतिः भवतु; पूर्वदृशः नः न हिंसन्। इन्द्र, बाहुबलिन्, पुरभिद्, यदि मम आह्वानं शृणोषि, त्वां, वित्तपते, शतक्रतो, स्तोमैः, वित्तकामैः सह आह्वयामः। वयं न दुष्टं, न श्रान्तं, न आलस्यं इच्छामः; यदि वयं सोमपाने इन्द्रं वीर्यवन्तं मित्रं कुर्याम, सखा स्याम। वयं युद्धेषु तीव्रं, वीरं, रिपुहन्तारं सोमपाने योजितवन्तः; सः कम्पमानं अपि जानाति, श्रेष्ठः सारथिः, जयन्ता, यस्य कोऽपि न अतिशेते। यतः वयं भीमहे, तस्मात्, इन्द्र, अस्मान् अभयम् करोतु; दातृ, तव सहाय्येन तत् नः ददातु—द्वेषिणः विघ्नय, रिपून् विघ्नय। त्वं, वित्तपते, महद् धनं समृद्धिं च वितरसी; त्वां, दानवन् इन्द्र, गीतप्रियं, सोमदाने आह्वयामः। इन्द्र, वृत्रहन्, दुर्जय, त्वमेव वयं वृणीमहे; सः नः अन्ते, मध्ये, पृष्ठतः च पातु—पुरतः च रक्षतु। इन्द्र, पृष्ठतः, अधस्तात्, उपरि, पुरतः च अस्मान् पालय, सर्वतः; दिव्यं भयं दूरं कुरु, अधार्मिकाणां शस्त्राणि दूरं कुरु। अद्य, श्वः, प्रतिदिनं, इन्द्र, अस्मान् पालय, आगामिषु दिवसेषु च; शुभानां पते, सर्वान् अस्माकं गायकान् दिवा रात्रौ रक्ष। दातृवीरः, दानवन्, बलकामः, वीर्याय युक्तः; तव उभे बाहू, शतक्रतो, वज्रं निर्मितवन्तौ। एवं, ऋषयः, यजमानाः च, इन्द्रवरुणयोः, अग्नेश्च, स्तुत्या, यज्ञैः, हविभिः च, तेषां कृपां, रक्षां, धनं, आयुः, जयम्, श्रियं च प्रार्थयन्ति, तेषां तेजसा, बुद्ध्या, अनुग्रहेण च संततं वर्धन्ते।