सर्वेभ्यः सोमाय नमः। एकदा ऋषयः सोमदेवं हृदयेन सम्यग् आह्वयन्, "हे सोम, पितेव पुत्रं स्वं सौम्यभावेन पालय; सुहृदिव प्राज्ञः प्राज्ञं मित्रं तव प्रशस्तं कीर्तिं नः दीर्घायुषः पारं नय," इति प्रार्थयन्। सोमपानं कृत्वा यः महाशक्तिमान् सोमः, स यजमानान् रथे युक्ताश्वानिव तेजसा रक्षतु, पापात् नः पातु, क्लेशात् च रक्षतु। अग्निवत् दीप्तिमान् सोमः नः समृद्धिं वर्धयतु, तस्य हर्षः नः श्रीरिव स्यात्, सः नः समृद्ध्यै अग्रे गच्छतु। तं सोमरसं वयं पूर्वजानां धनमिव उत्कण्ठया पिबामः; सोमराजः, सः नः दीर्घायुषः सूर्य इव अहान् पारं नयतु। सोमराजः, त्वं नः कल्याणं ददातु; वयं तव आज्ञायाः भक्ताः स्मः—एतद् विद्धि। नः कौशलं बलं च मा व्यथां गच्छेताम्; नः आर्यः स्वेच्छया मा नुदतु। सोमः सर्वाङ्गेषु स्थितः सर्वदृक् शरीरस्य रक्षिता अस्ति; यदि वयं तव विधिं लंघितवन्तः, हे सख्युः, हे देव, नः कल्याणाय क्षमस्व। यः सोमः सुवर्णवर्णः, सः यो मद्ये अपि न हिंसति, तेन सह वयं सख्यं ददामः; एषः सोमः यः अस्माकं कृते सुतः, तस्मिन् इन्द्रं वाञ्छामः, यः नः प्राणान् पुनः ददातु। ये द्वेषिणः निर्बलाः, ते दूरं गच्छन्तु; रोगाः अपि दूरं पलायन्ताम्; सोमः साहाय्येन अस्मान् उपगच्छतु, यत्र जीवितं नूतनं स्यात्, तत्र गच्छामः। यः सोमः पितृभिः हृदि पीतः, अमृतः मर्त्येषु प्रविष्टः, तस्मै हविषा यजामः; तस्य प्रसादः अस्मासु भूयात्। सोमः पितृभिः संयुक्तः, द्यावापृथिव्यौ व्याप्य स्थितः; तस्मै इन्दवे हविषा यजामः—वयं धनिनः स्याम। देवाः अस्माकं रक्षका भवन्तु; निद्रा वा अपवादः वा अस्मान् न बाधेताम्। सोमस्य प्रियाः सततं सभाायाम् वयं बलिनः स्याम्। सोमः सर्वस्य जीवितस्य दाता अस्ति; सः सर्वदृक् जनानां ज्योतिः ददाति। इन्दु, स्वैः सहायैः सह, अग्रतः च पृष्ठतः च अस्मान् रक्ष। अथ वयं इन्द्रं स्तुमः, यः महादाता अस्ति, मघवा, यः स्तोत्रेभ्यः सहस्रशो धनानि ददाति। सः शतशः अनुयायिभिः युक्त इव, भक्तस्य विघ्नान् निहन्ति; तस्य दानानि पर्वतस्य स्रोतांसि इव वहन्ति। इन्द्राय सोमः सुतः प्रवहति, यथा वारिणि सरः पूर्यते; तेन यज्ञः तस्य वीर्यं पूरयति। मधुरतमं सोमं, पापरहितं, पीत्वा इन्द्रः स्वबलात् प्रीत्या अस्मान् उपगच्छतु, स्वशक्त्या लघून् महान् जयन्। काव्यानि त्वरया त्वां प्रति यान्ति, अश्वस्यारोहमिव; तव आत्मनः प्रियाणि दानानि कण्वेषु वितरन्ति, दुहन्त्यः गावः इव। वयं वीरं, अच्युतं, महादानं इन्द्रं भक्त्या उपगच्छामः; तस्य चिन्तनानि घटात् आपो इव वहन्ति। यदा, यज्ञे, भूमौ वा, त्वं शीघ्रं यज्ञं प्रति आगच्छ, महाबलिनः सह। तव अश्वाः शीघ्राः, वेगवन्तः, वातमिव गच्छन्ति; तैः त्वं मनुष्याणां सन्ततिं परिवेष्टयसि, सर्वं दिवं पश्यसि। तैः इन्द्र, वयं तव गोमद् अनुग्रहं वाञ्छामः; यथा त्वं अतिथिं रक्षितवान्, धनिनं च अतिथिं पालयः। यथा त्वं मघवन् कण्वाय सभाायाम्, पक्ताय दशसु कूलिषु, गोशर्याय, आसनाय च गोहिरण्येन दानं कृतवान्। शक्रं महादानिनं स्तुत्यं गायत; यः स्तुतः सुतपाः काम्यं धनं सहस्रशः लभते। तस्य दुष्कराणि कर्माणि, इन्द्रस्य, महान्यस्ति; पर्वतवत् तस्य विभवः सोमपाने क्षिप्रं वहति। यदा सुतः सोमः तं तुष्टाव, तदा आपः यज्ञस्थले दुहन्त्यः गावः इव वहन्ति। निष्पापस्य, आहूतस्य, चिन्तनानि मधु वहन्ति; तुभ्यं सोमः प्रवहति, स्तुतयः समर्पिताः। सोमः विधिना अस्मान् प्रति आगच्छतु, अश्वः इव स्वारोहेषु रममाणः; तव प्रियाणि गीतानि, इन्द्र, नगरे स्तूयन्ते, यथा त्वं स्तुतिं वृषयः। वीर्यवन्तं, उग्रं, विवेकिनं, धनदं, महादानस्य यशः घोषयत; घटात् आप इव, वज्रिन्, त्वं भक्तं धनैः पोषय। यदा, दूरस्थे, भूमौ वा, दिवि वा, त्वमश्वान् युञ्जासि, शीघ्रं आगच्छ, महोन्नतेन सह। तव अश्वाः रथवाहिनः, इन्द्र, अक्लान्ताः, तेषां बलं वातात् अधिकम्; तैः त्वं मनुष्यद्विषः निहन्ति, तैः सर्वं दिवं परिवेष्टयसि। एतावत् तव अनुग्रहं वयं जानिमः, महाबल; यथा त्वं एतशं सम्पदः प्राप्तये नयितवान्, यथा दश गोसंघान् अधिपत्यं दत्तवान्। यथा त्वं मघवन् कण्वाय यज्ञे, दीर्घयज्ञे, शत्रुघ्न; यथा गोष्ठे रक्षणं कृतवान्, मयि च हर्यृणस्य वंशं तेजस्वि धनं दत्तवान्। यदा, इन्द्र, त्वं मनुना च सांवरणेन च सुतं सोमं अपिबः, मघवन्, यज्ञे अतिथिः, भोज्ये पूजितः, पोषणं समृद्धिं च संगृह्णन्। त्वं प्रस्कण्वं शयानं रक्षसि, निद्रात् उद्बोधयसि; त्वं सहस्रं गावः अन्वेष्टुम्, दस्यूनां वृकः, बलवान्। यः नः स्तुत्या न प्राप्नोति, ऋषेः प्रेरणया अपि, तस्मै नूतनया स्तुत्या इन्द्रं कथय, यः दातुं उत्सुकः। यस्मै सप्तशिरः स्तोत्रं कृतम्, निष्कलङ्काय, त्रिपृष्ठस्योत्तमे स्थाने; सः सर्वाणि लोकानि निनादयत्, सः प्रथमं वीर्यं प्राप्नोत्। यो नः धनदः, तं इन्द्रं वयं आह्वयामः; तस्य नवीनं अनुग्रहं वयं विद्मः—गवां समूहं प्राप्नुमः। यस्मै त्वं दानानि ददासि, सः विपुलं धनं प्राप्नोति; त्वां, मघवन्, इन्द्र, स्तोत्रपाः, वयं सुतसोमाः आह्वयामः। कदा, इन्द्र, त्वं अधिकं स्यान्नः? कदा त्वं यजमानं सह गमिष्यसि? तव दानं, मघवन्, पुनः पुनः आगच्छतु; तव दिव्यं दानं वाञ्छ्यं अस्ति। यः अतिवीर्येण क्रिविं शस्त्रैः निहन्ति, शुष्णस्य दमनं घोषयन्; यदा सः तद् दूरस्थं दिवं स्थित्वा प्रोत्थाप्य व्याप्य चकार, तदा सः पृथिव्याः प्रथमं पतिः अभवत्। एवं ऋषयः सोमाय, इन्द्राय च, स्तुत्या हविषा च प्रार्थयन्तः, तयोः कृपया दीर्घायुषः, समृद्धिं, धनं च प्राप्नुवन्ति, पितृभ्यः यशः, सभायाम् बलं, सर्वत्र रक्षां च लभन्ते।