अत्र दिव्यकथायाम् ऋषयः स्वस्तये, पापविनाशनाय च, देवान् सम्यक् आह्वयन्ति। ये मन्त्रकर्मणा दुष्टं कुर्वन्ति, तेषां न किञ्चित् शुभं लभ्यते—न आगमने, न गमने। गोः, दुग्धदायिन्याः, वीरस्य च, तु उत्तमं यशः, पुण्यं च भवति; एषां हि देवाः अनुग्रहाः, पापरहिताः, सदा सहायकाः भवन्ति। ऋषयः प्रार्थयन्ते—यद् यत् प्रकाशं, गूढं वा, पापं, अशुभं चास्ति, हे देवाः, तत् सर्वं अस्मद् दूरं कुरुत; तेन त्रितः तज्जयेत्—भवद्भ्यः पुण्यैः अनुग्रहैः। यद् यत् दुःस्वप्नं गाविषु, यद् वा अस्माकं मध्ये, यद् वा दिवः कन्यायाम्, तत् सर्वं त्रिताय प्रापणाय अपाकुरुत; भवद्भ्यः पुण्यैः अनुग्रहैः एव। किंच, हारः, माल्यं, वा यद् दुःस्वप्नं दिवः कन्यायाः अस्ति, तत् सर्वं त्रिताय दद्मः—भवद्भ्यः पुण्यैः अनुग्रहैः। अन्नाय, बलाय, इच्छितभागाय, द्वितीयाय, तृतीयाय च—भवद्भ्यः शुभाः अनुग्रहाः, अहिंस्राः, सर्वं दुःस्वप्नं अपाकुर्युः, शुभाः अनुग्रहाः एव। यथा खण्डं, पादं, वा ऋणं अपाकरोमः, तथा दुःस्वप्नानि अपि, भवद्भ्यः शुभैः अनुग्रहैः, अपाकुर्याम; शुभाः अनुग्रहाः एव। विजिग्ये स्म, उपाविशाम, निर्मलाः अभवाम; हे उषः, यतः दुःस्वप्नात् बिभेम, तत् नश्यतु—भवद्भ्यः शुभैः अनुग्रहैः एव। ततः, विवेकिनः, आत्मबलिनः, जीवनस्य मधुरत्वं आस्वाद्य, वित्तस्य मार्गं विदित्वा, देवाः, मनुष्याः च, मधुरत्वं वदन्तः, तस्य समीपे समागच्छन्ति। सोमे, अदितिः अनन्ता, दिव्येन तेजसा सह, स्थिताऽस्ति; इन्द्रस्य सख्यं स्वीकृत्य, सः दूतवत् अस्मभ्यं धनं पुनः पुनः यच्छतु। सोमपानात् अमृतत्वं प्राप्नुमः; ज्योतिः आगच्छाम, देवान् अविन्दाम। किम् अस्मान् वैरिणः कर्तुं शक्नुवन्ति? किम्, अमृत सोम, मर्त्यस्य द्वेषः कर्तुं शक्नोति? सोम, पानकाले हृदयतः अस्मान् अनुगृहाण; पितेव पुत्रं, सुहृदिव सुहृतं, अस्मान् दीर्घायुषः पारय, सोम। एते, मद्यपाः, तेजस्विनः, बलवन्तः, रथयुक्ताः अश्ववत्, माम् अक्षयश्रीः रक्षन्तु; सोमस्य बिन्दवः माम् अश्रमेभ्यः रक्षन्तु। अग्निवत् प्रज्वल, मे च श्रीं न ह्रासय; सोम, तव हर्षः एव समृद्धिवत्, समृद्धये गच्छ। आशया, सोमरसेन यथैव पितृधनं, तथैव पिबाम; सोमराज, आदित्यवत् अस्मान् दीर्घायुषः पारय। सोमराज, अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; वयं तव आज्ञायाः भक्ताः स्म; इन्दो, कौशलं बलं च न नश्येतां; न आर्यः अस्मान् इच्छया त्यजेत्। सोम, त्वं अस्माकं शरीरस्य रक्षकः, प्रतिअङ्गं स्थितः, सर्वदर्शी; यदि नियमं लङ्घितवन्तः स्म, तर्हि, हे मित्र, हे देव, अस्मान् अनुगृहाण, कल्याणाय। ये, सोमपानकाले, न हिंसन्ति, तैः सह सख्यं कुर्मः; अस्मभ्यं पातितः सोमः, तस्मिन्निन्द्रं प्रार्थयामि, यः पुनः प्राणान् ददातु। ये दुष्टाः, शक्तिहीनाः, ते दूरं यान्तु; रोगाः अपि दूरे गच्छन्तु; सोम, सहाय्येन अस्मान् उपयाहि—यत्र प्राणः नूतनः भवति, तत्र गच्छाम। या सोमबिन्दुः, या पितृभिः हृदि पीता, या अमृतः मर्त्येषु प्रविष्टः, तस्मै सोमाय हविः जुहोमः—तेन अनुग्रहः स्यात्। सोम, पितृभिः संयुक्तः, दिवं पृथिवीं च व्याप्य, तस्मै इन्दवे हविः जुहोमः—धनाधिपतयः स्याम। हे देवाः, अस्माकं रक्षका इति स्वयम् उद्घोषयन्तु; निद्रा, अपवादः वा, अस्मान् न अधिष्ठेताम्। सोमस्य प्रियाः, बलिनः, वयं सभायाम् उद्गृह्याम। सोम, त्वं अस्माकं सर्वस्य प्राणस्य दाता; सर्वदर्शी, जनानां ज्योतिः ददासि। इन्दो, सहायैः सह, अस्मान् अग्रे पृष्ठतः च रक्ष। इन्द्रस्य, उदारस्य, स्तोत्रं यथोचितं गायन्ति; सः, महावान् मघवा, स्तोत्रकारेभ्यः सहस्रशः द्रविणं ददाति। सः शतसखा इव, भक्ताय विघ्नान् निघ्नन्, धनानि पर्वतस्रोतः इव स्रवयति। इन्द्राय सोमः प्रवहति, स्तोत्रकारः, अप्सु कूपवत् बलं पूरयन्ति। पिब, इन्द्र, मधुरं, पापरहितं मधु; यथेष्टं शक्त्या आगच्छ; स्वबलात् लघून् विजित्य। नः स्तोत्रं त्वाम् शीघ्रं गच्छति, अश्ववत्; तव प्रियं द्रविणं, इन्द्र, कान्वेषु दुग्धदोहवत् वितरति। वयं महावीरं, अव्ययम्, उदारं, आदरात् उपगच्छाम; घटात् जलवत्, वज्रिन्, तव चिन्ताः प्रवहन्ति। अद्य वा, यज्ञे वा, भूमौ वा, त्वं, महाबल, सहायैः सह, शीघ्रं हव्यं प्रति आगच्छ। तव अश्वाः शीघ्राः, वातवत् गच्छन्ति; तैः त्वं मानवस्य सन्ततिम् आवृत्य, सर्वं दिवं पश्यसि। तैः, इन्द्र, गोमद्भिः तव प्रीतिं वयं प्रार्थयाम; यथा अतिथिं रक्षितवान्, तथा धनिनं च रक्षितवान्। मघवन्, यथा कान्वाय, सभा मध्ये, पक्ताय दशसु जातिषु, गोसार्याय, आसनाय च, गोः हिरण्यस्य च सम्पदः दत्तवान्, तथा अस्मान् रक्ष। शक्नुमः तं शक्रं, उदारं, कामाय स्तुमः; यः सुतस्तुतैः अभिष्टुतः, सः सहस्रवत् धनं लभते। महान् कर्माणि, दुष्प्रधर्ष्याणि, इन्द्रस्य; पर्वतवत् तस्य द्रविणं, सुतसोमे हृष्टे, दानवत्सु प्रवहति। सुतसोमे हृष्टे, प्रिय इन्द्र, आपः हविर्गृहं पूरयन्ति, धेनुवत् यजमानाय। पापरहिताय, आहिताग्नये, चिन्ताः मधु प्रवहन्ति; तुभ्यम्, प्रभो, सुतसोमाः प्रवहन्ति, स्तुतयः समर्प्यन्ते। सोमः, विधिना, अश्ववत् अस्मान् प्रति आगच्छतु; तव प्रियं गीतं, इन्द्र, नगरे स्तूयते, यथा त्वं आहूतिं वृणोषि। महावीरं, उग्रं, विवेकिनं, दानदं, महौदार्यस्य यशः, घोषयाम; घटात् जलवत्, वज्रिन्, सदा यजमानं धनेन पोषय। अद्य वा, दूरदेशे, भूमौ, दिवि वा, अश्वान् योजय, इन्द्र, शीघ्रं आगच्छ, उत्तमैः सहायैः। तव अश्वाः रथवाहाः, इन्द्र, अक्षिता, तेषां बलं वातात् अधिकम्; तैः त्वं पुरुषद्विषः निघ्नन्, तैः दिवं व्याप्य स्थितवान्। एवं ऋषयः, देवाः, सोमः, इन्द्रः च, परस्परं स्तुत्वा, प्रार्थयन्ते यत् पापं दूरे गच्छतु, शुभं, अमृतं, बलं, श्रीः च सदा अस्मासु वसतु; तेषां अनुग्रहैः, अमृतत्वं, ज्योतिः, धनं, दीर्घायुः च प्राप्य, सर्वे सुखिनः भवन्तु।