देवा: सर्वज्ञा: आदित्या: च, यदा पापानि जानन्ति, तदा तेषां दोषान् दूरं नयन्ति स्म। ते पक्षिवत्, उपरि पक्षा इव, अस्मभ्यं शरणं ददति स्म—तस्यैव अनघायाः सहाय्यायाः छायायाः च। पुनः, आदित्या: स्वपक्षैः इव अस्मान् व्याप्य रक्षन्ति स्म, सर्वज्ञा: सर्वत्र रक्षका: भूत्वा। वयं तेषां छायाः, सहाय्याः, अनघाः च शरणानि इच्छामः। येभ्य: प्राज्ञा: जनाः वासं जीवनं च लब्धवन्तः, तेषां सर्वस्य चित्तस्य ऐश्वर्यस्य च नाथा: आदित्या: एव। ते अनघं सहाय्यं ददति स्म। हे सारथे, सर्वाणि दुरितानि क्लेशांश्च रथवत् अस्मद्-अतः दूरं नय; वयं इन्द्रस्य रक्षायाम्, आदित्यानां छायायाम् अस्यामः—अनघं सहाय्यं तव। ये जनाः भवद्भ्यः रक्षिता: दत्तजीवना: च, ते निःस्पृहा: एव; एषं सहाय्यं आदित्या: दत्तवन्तः। यस्य च आदित्या: छायां व्याप्नुवन्ति, तं न कश्चन शस्त्रप्रहारो वा गुरुतरं वा बाधते। अस्माकं रक्षायाम्, देवा: वयं कवचवत् युद्धे तिष्ठाम; यूयं पापात् रक्षथ, शिशुमपि पालयथ—अनघं सहाय्यं तव। अदिति: अपि अस्मान् मातरं यथा व्याप्य पालयतु; सा नो छायां ददातु—या मित्रस्य, अर्यम्णः, वरुणस्य च माता अस्ति। यद् यः शरणं, शरण्यम्, हितम्, अभयं, त्रैगुण्यं च भवद्भ्यः अस्ति, तत् अस्मभ्यं दत्त; तव अनघं सहाय्यं। हे आदित्या:, यथा कूलात् ज्ञातं जनं, यथा तीरे मार्गदर्शिनं, तथा अस्मान् शुभं पारं नयत—अनघं सहाय्यं तव। यत्र मन्त्रवित् कुर्वन् न शुभं लभते, न आगत्य न गच्छन्; परन्तु धेनवे, दुहित्रे, वीराय च शुभं कीर्तिं च अस्ति—अनघं सहाय्यं तव। यद् यत् प्रकटं गूढं वा पापं अस्ति, यद् यत् अपराधं, तत् सर्वं अस्मद्-अतः त्रिताय दत्त; अनघं सहाय्यं तव। या या दुःस्वप्ना: गावाम्, अस्माकं वा, दिवः कन्यायाः वा, तानि सर्वाणि त्रिताय प्रज्वलिताय दत्त—अनघं सहाय्यं तव। हारं वा मालां वा, हे दिवः कन्ये, यः कश्चन दुःस्वप्नः, तत् सर्वं त्रिताय समर्पयामः—अनघं सहाय्यं तव। अन्नाय, बलाय, यजमानस्य भागाय, तृतीयाय द्वितीयाय च, भवद्भ्यः अनघं सहाय्यं दुःस्वप्नं दूरं नयतु। यथा अवशिष्टं, यथा पादत्राणं, यथा ऋणं निवर्त्यते, तथा सर्वं दुःस्वप्नं सहाय्येन दूरं नयतु। वयं विजितवन्तः, उपविष्टवन्तः, निःस्पृहाः च; हे उषः, यः कश्चन दुःस्वप्नः यत्र वयं बिभेम, सः नश्यतु—सहाय्येन तव। मनीषिणः, स्वतन्त्राः, जीवनस्य मधु आस्वाद्य, समृद्धेः पथं जानन्ति; सर्वे देवाः मनुष्याश्च, मधु वदन्तः, तस्य च समन्तात् संनिपत्यन्ति। हे सोम, त्वयि अदिति: अनन्ता, दिव्येन वीर्येण अग्रे गच्छन्ती; इन्द्रस्य मैत्रीं गृह्णन्, त्वं नः कण्ठवत् धनं आनय। सोमपानेन वयं अमृताः अभवाम, ज्योतिषि प्राप्तवन्तः, देवान् अभ्यगच्छाम; किं वर्तते विरुद्धं? किं अमृत, मर्त्यस्य द्वेषः कर्तुं शक्नोति? हे सोम, पीतेन, हृदयेन, अस्मान् अनुगृहाण; पितेव पुत्रं, मित्रवत्, दीर्घायुः पारं नय। एते मदीयाः सोमपायिनः, यशस्विनः, महाबलिनः, रथयुजः अश्ववत्, माम् अक्षीयतेः रक्षन्तु; सोमबिन्दवः मां श्रमात् रक्षन्तु। वह्निवत्, सोम, दीप्तिमान् भूत्वा, मम धनं नापाकुरु; तव हर्षः समृद्धिवत् अस्ति—समृद्धिं प्रति गच्छ। उत्सुकचित्तेन वयं तव स्रुतस्य रसं पिबामः, पितृधनवत्; सोमराजन्, दिवा: यथा दिनानि, दीर्घायुः पारं नय। सोमराजन्, अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; वयं तव वचसि रताः—एतत् विद्धि। कौशलं बलं च न मन्द्येतां; अस्मान् न प्रवरः इच्छया त्यजेत्। सोम, त्वं अस्माकं शरीरस्य रक्षकः, सर्वाङ्गेषु उपविष्टः, सर्वदृक्; यदि वयं तव नियमं अतिक्रमाम, अनुगृहाण, सखेव, देव, हिताय। उदारहृदयेन वयं सख्यं विभजामः, ये, हे हिरण्यवर्ण, पीतेन न हिंस्युः; अस्माकं सोमपानाय, इन्द्रं प्रार्थयामः, यः जीवनं पुनर्ददाति। ये द्विषन्ति, शक्तिहीनाः, ते दूरं गच्छन्तु; रोगाः अपि दूरं यान्तु; सोम, सहाय्येन अस्मान् उपगच्छ—यत्र जीवनं नूतनं तत्र गच्छाम। या सोमबिन्दुः पितरः हृदये अपिबन्, अमृतः मर्त्येषु प्रविष्टः; तस्मै सोमाय हविर्दद्मः—अनुग्रहे अस्माकं स्यात्। सोम, पितृभिः संयुक्तः, दिवं पृथिवीं च व्याप्य स्थितः; तस्मै इन्दवे हविर्दद्मः—वयं धनिनः स्याम। हे देवा:, अस्माकं रक्षका: भवत; निद्रा वा अपवादः न वशं गच्छेत्। वयं सोमस्य प्रियाः, बलिनः, सभायाम् सदा वदेम। सोम, त्वं अस्माकं सर्वस्य जीवितस्य दाता; त्वं सर्वदृक्, जनानां ज्योतिः ददासि। हे इन्दो, सहाय्यैः सह, पृष्ठतः अग्रतः च अस्मान् रक्ष। इन्द्रस्य, दानशीलस्य, यथोचितं स्तुतिं कुर्वन्तु; यः महावान् मगवान् गायकान् सहस्रशः धनं ददाति। शतसखा इव, सः वीर्येण अग्रे गच्छन्, उपासकस्य विघ्नान् नुदति; तस्य दानानि, बहु, पर्वतस्रोतसामिव प्रवहन्ति। त्वां प्रति सोमः प्रवहति, इन्द्र; जलाशयमिव आपः, तव बले हविर्यजमानाः पूरयन्ति। पिव सोमस्य मधुतमं, पापरहितं, अस्मान् प्रति तर; यथासुखं, स्वबलात्, आगच्छ; लघूनि महता विजित्य। अस्माकं स्तोत्रं शीघ्रं त्वाम् प्रति याति, अश्ववत्; तव प्रियाणि दानानि, इन्द्र, कण्वेषु व्रजमिव क्षीरदायिनि वितरन्ति। वयं महावीरं, अच्युतं, बहुधनं, आदरात् उपयामः; घटादिव आपः, वज्रिण्, तव चिन्ताः प्रवहन्ति। यदा वा यज्ञे, पृथिव्याम् वा, शीघ्रं अस्माकं हविः प्रति गच्छ, महाबल, बलिभिः सह। तव अश्वाः शीघ्राः, वाजिनः उत्सुकाः, वातवत् गच्छन्ति; तैः त्वं मनुष्यपुत्रान् व्याप्नोषि, तैः सर्वं दिवम् पश्यसि।