देवाः बहुधा आहूयमानाः, अस्मभ्यं स्वायै देह्यात्मनः, सम्पदं च विजयमेव च देहि, हे धनदः। सर्वेषां विभवानां दुर्जयः अधिपतिः सः, यस्य रूपे बलवन्तः अपि वश्याः—सः अद्य अस्मान् अनुगृह्णातु। तव महतीं उदारतां प्रार्थयामः, तव कृपया स्तौमः; सर्वजनानां कृते, यज्ञैः स्तोमैः च, मरुतः त्वां भक्त्या स्वरेण च आह्वयामः। ये मरुतः स्वमार्गैः पर्वतान् अपि पतयन्ति, तेषां निनदेन यज्ञं गृह्णन्ति, महद् वरं बलिनां हविषि प्रतिगृह्णन्ति। इन्द्र महाबलिन्, दुष्टानां योजनानि भञ्जय, यथायोग्यं धनं अस्मभ्यं वह, अस्माकं चित्तं प्रेरय, उत्तमं चित्तं प्रेरय। सः श्रेष्ठः दातृ, सत्यं श्रेष्ठः दातृ, उग्रः, दीप्तिमान्, सत्यम् ऋतवाच्, विजयी, बलवान्, पालयिता, स्पर्धासु अग्रणीः। यः देवो न सन् अपि सम्पदं गृहीत्वा अत्र आगच्छेत्, सः स्वेच्छया अश्वप्रियः, विश्वविख्यातः, एष तेजो गृह्णातु। षष्टिसहस्राणि अश्वानां, विंशतिसहस्रं उष्ट्राणां, दशशतानि कृष्णानां गवां, दश त्रिवर्णानां, दशसहस्रं धेनूनां। दश कृष्णाः शीघ्राः, विजयिनः, बलवन्तः अश्वाः, चक्रं शक्त्या प्रवर्तयन्ति। दातृः, विश्वविख्यातः, कानीतः, महादानः, सुवर्णरथं दत्तवान्; सः महादातृः श्रेयांसं कीर्तिं प्राप। हे वायो, अस्माकं कुलस्य महतः, उत्सवस्य च कीर्त्यै च आगच्छ; वयं ते बहूनि हवांसि अकुर्म, अद्य अपि महान्ति हवांसि। यः अश्वैः समृद्धिं वहति, त्रिः सप्त उषसः, एष सोमैः, सुतैः, शुद्धैः, सोमपते, दानाय, प्रज्वलितैः शुद्धैः। यः एकः एव एतद् दिव्यं दानं दत्तवान्, दानाय, स्तुतये, नहुषाय, पुण्यकर्मणे, श्रेयसे, धिमते। यः स्तोत्रे, हे वायो, दीप्तिमान्, घृतवसानः, अश्वैः, रथैः, श्वभिः च चलितः—एष एव सः। तदा, प्रियस्य, दातुः, षष्टिसहस्राणि अश्वानां, वाजिनां च, आसनानि। यथा गावः गोष्ठं प्रति आगच्छन्ति, तथैव वन्ध्याः मम प्रति आगच्छन्ति। तदा, सभायाम्, यदा शतोष्ट्रः घोषयामास, तदा श्वेताश्वेषु, विंशतिसहस्रं। शतम् दासानां, बलिष्ठानां बल्बूथुवत्, विप्रस्तरुक्षः दत्तवान्; एते जनाः, हे वायो, त्वयि हृष्यन्ति, इन्द्रस्य रक्षिणः हृष्यन्ति, देवतानां रक्षिणः हृष्यन्ति। तदा, महती कुलवती च स्त्री, अग्रे स्थित्वा, अश्वेषु ऐश्वर्यं प्राप्नोति; सुवर्णेन भूषिता नीयते। महान् भवतः उपकारः, हे वरुण, मित्र, उपासकस्य; आदित्याः, अस्मान् रक्षत, यथा न दुःखं, न पापं अस्मान् गच्छेत्—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः। विज्ञाय, हे देवाः, हे आदित्याः, दोषान्, विगृह्णीत, पापं दूरं कुरुत; पक्षवत्, विहगवत्, अस्मभ्यं छायां दत्त—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। अस्मान् छायया आच्छादयत, पक्षवत्, विहगवत्; सर्वज्ञाः, सर्वत्र रक्षन्तः, अस्माकं छायां वयम् इच्छामः, हे आदित्याः—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। येभ्यः वासः, आयुः, प्राज्ञाः प्राप्नुवन्ति; सर्वचेतसः, हे आदित्याः, यूयं धनस्य अधिपतयः—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। दूरे कुरु, हे सारथे, सर्वं पापं, क्लेशं च, यथा रथं; इन्द्रस्य छायायाम्, आदित्येषु छायायां वयं स्याम—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। ये जनाः, ये देवदानात् जीवन्ति, ते निःस्पृहा एव; आदित्याः, एतत् दत्त—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। न कश्चन तीक्ष्णः शस्त्रः, न प्रहारः, न गुरुः तं हन्तुम् शक्नोति; यस्य, हे आदित्याः, छायां व्याप्नुथ—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। युष्माभिः सह वयं यथा कवचेन युद्धे स्थिता इव; यूयं, महान्तः, अस्मान् पापात् रक्षत, बालकं अपि रक्षथ—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। अदिति, माता इव, अस्मान् विस्तीर्णया छायया पातु; सा छायां ददातु—सा मित्रस्य माता, आर्यमणस्य, वरुणस्य च—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। यत् छायां, शरणं, यत् शुभं, यत् अभयं, यत् त्रैधात्वं रक्षां देवाः धारयन्ति, तत् अस्मभ्यं दत्त—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। हे आदित्याः, यथा तीरात् ज्ञातः, यथा नायकः पारं नयति, तथा अस्मान् शुभाय पारं नयत, यथा अश्वान्—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। न मन्त्रिणः किञ्चित् शुभं, न आगमने, न गमने; गवां, दुहित्र्याः, वीरस्य च शुभं, कीर्तिः—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। यत् प्रकटं, यद् गुह्यं पापं, हे देवाः, यत् अपराधः, तत् सर्वं अस्मद् दूरं कुरुत, त्रिताय दत्त—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। यत् पापद्रष्टिः सप्नः गवां मध्ये, यत् अस्माकं मध्ये, वा दिवः कन्यायाः, तत् सर्वं दूरं वह, त्रिताय तेजसे, तस्मै दत्त—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। कण्ठा वा हारः, हे दिवः कन्ये, यः कश्चन पापद्रष्टिः सप्नः, सर्वं त्रिताय दत्त—भवतः सहायाः, शुभाः सहायाः, पापरहिताः। अन्नाय, बलाय, यत् भाग्यं इच्छ्यते, तृतीयाय, द्वितीयाय—भवतः शुभाः सहायाः, अभयाः, सर्वं पापद्रष्टिं सप्नं वहन्तु, शुभाः सहायाः वहन्तु। यथा अंशं वयम् उपस्माराम, यथा खुरं, यथा ऋणं, तथा सर्वं पापद्रष्टिं सप्नं वयम् उपस्माराम, भवतः शुभाः सहायाः, अभयाः, शुभाः सहायाः वहन्तु। विजितम्, उपविष्टम्, निर्मलम्; हे उषः, यतः पापद्रष्टिं सप्नं वयं बिभेम, तत् नश्यतु—भवतः शुभाः सहायाः, अभयाः, शुभाः सहायाः वहन्तु। धीमन्तः, आत्मनिष्ठाः, जीवनस्य मध्वः अश्नुवन्ति, संपदः मार्गं जानन्तः; सर्वे देवाः, मनुष्याः च, मध्वः कथां कुर्वन्तः, तस्मिन् संज्ञायन्ते। त्वयि, हे सोम, अदिति अस्ति, अनन्ता, दिव्येन तेजसा अग्रे गच्छन्ती; इन्द्रस्य सख्यं गृह्णन्, त्वं सूच्यः इव, अस्मभ्यं धनं अनुक्रमेण वह। सोमपानात् वयं अमृतत्वं प्राप्तवन्तः, ज्योतिः आगच्छाम, देवान् प्राप्नुमः। किं नः द्वेषः करिष्यति? किं, हे अमृत, मर्त्यस्य द्वेषः कर्तुं शक्नोति? एवं ऋषयः, देवाः, दाता, स्तुतयः, यजमानाः च, देवतानां कृपया, सम्पदां, विजयस्य, पापरहितस्य च, प्राप्तये प्रार्थयन्ते।