कस्मिन्निदानीं मनुष्येषु सखायं दृढं वयं पश्यामः? कः सखा सख्यं प्रति सखायं वदति? कः त्यक्त्वा अस्मान् हन्तुं इच्छति? एवं चिन्तयन्तः वयं सोमस्य सुतकाले, हे महाबलिन्, त्वया प्राप्तं महद् धनं पश्यामः, यः श्वघ्नेव गुह्ये मार्गे सञ्चरन् सम्पदः संचितवान्। तव वाचायुक्तौ शुभौ बभ्रू अश्वौ रथं चाहं गृह्णामि, यदा त्वं गायकान् प्रति दानं ददासि। त्वं सर्वद्वेषांसि छिन्धि, वैराणि दूरे कुरु, सर्वाणि विघ्नानि नाशय; तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं प्रापय। यद् किंचिद् गुह्यं निहितं, पतितं वा स्थिरमस्तु वा, अश्मनि चावृतं, तत् सर्वं धनं, हे इन्द्र, अस्मभ्यं आनय। यत् त्वया दत्तं, हे इन्द्र, तस्य समृद्धिं सर्वे जनाः जानन्ति; तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं प्रापय। त्वया नयता, हे इन्द्र, वाजिनां संधारकाः वयं भवामः। त्वां वयं, हे वज्रबाहो, सत्यं पोषदातारं, धनदातारं च जानिमः। यस्य महिम्नः, हे शतक्रतो, कवयः शब्दैः शतगुणं स्तुवन्ति। सः मनुष्यः सुदृढनयः भवति, यस्य मरुतः, अर्यमन्, मित्रश्च अनृतात् रक्षन्ति। यः गावां हय्यानां च धनं वहति, वीर्यं च, आदित्यैः समर्थितः, सः सदा वाञ्छितं धनं लभते। तं दानशक्तिमन्तं, बलिनं, अभयदं, इन्द्रं वयं आह्वयामः। यस्मिन् सर्वे सहायाः, सर्वे रक्षाः च एकत्र सन्ति; सप्त अश्वाः तम् इन्द्रं सोमपानाय आनयन्तु। त्वदीयं सोमपानं, हे वृत्रहन्, उत्तमं, यत् त्वया कुशलैः सह पीतं, यत् युद्धेषु अजेयम् अस्ति—सः सर्वत्र अजितः, सर्वरक्षकः, ख्यातयशाः, विजयी; स त्वं, महाबलिन्, अस्माकं सोमपानाय आगच्छ, धनद, यथा वयं पशुमन्तं गृहम् आप्नुयाम। यथा पूर्वेभ्यः, हे इन्द्र, अस्मभ्यं गावः, अश्वाः, रथांश्च महोत्सवे प्रयच्छ। न हि तव दानस्य अन्तं पश्यामि, हे वीर; सदा त्वं, हे उदार, अस्माकं चिन्ताः पुरस्कारैः उपकृतवान्, हे वज्रबाहो। यो दीर्घः, प्रसिद्धसखा, सः सर्वाणि सन्तानानि जानाति; तम् इन्द्रं, महाश्रुतं, सर्वे जनाः, एकत्र युक्ताः, आह्वयन्ति। माघवन् वृत्रहन्, सदा दानशीलः, सः अस्माकं सम्पदां स्पर्धायाम् अग्रे स्थित्वा रक्षिता अस्तु। वीरं, प्राज्ञं, सोमप्रियं, यस्य नाम प्रसिद्धं, यस्य बलं कीर्तितं, तम् इन्द्रं यथार्हं स्तुत्या गायन्तु। प्रसिद्ध, बहुहूयमान, अस्मभ्यं स्वार्थाय दानं देहि, धनं देहि, स्पर्धायां जयम् देहि, हे धनद। सर्वेषां निधीनां सः अजेयः स्वामी; बलिनः अपि तस्य रूपे वशं यान्ति; सः अस्मान् अद्य अनुगृह्णातु। महदान्नस्य तव स्तुतिं कुर्मः, हे उदार, अनुग्रहे लभ्ये; यज्ञैः स्तोत्रैश्च, सर्वजनानां कृते, त्वां मरुतः, श्रद्धया वाचा च आह्वयामः, गायामश्च। ये मार्गैः पर्वतान् पतयन्ति, ते मरुतः, गर्जनैः यज्ञं गृह्णन्तु, बलिनः महदनुग्रहम् हविषि स्वीकरोतु। हे महाबलिन् इन्द्र, दुष्टानां योजनानि भञ्जय; योग्यं धनं अस्मभ्यं आनय, अस्माकं चिन्तां प्रेरय, उत्तमां चिन्तां प्रेरय। सः श्रेष्ठो दाता, सत्यं श्रेष्ठो दाता, उग्रः, दीप्तः, वाचि कर्मणि श्रेयांसः; विजयी राजा, महाबलिन्, समर्थः, स्पर्धायाम् अग्रणीः। यः देवो न सन् अपि, इह आगच्छतु, यः पुरस्कारं गृहीत्वा स्थितः; अश्वप्रियः, विश्रुतकीर्तिः, सः स्वेच्छया एषः तेजः गृह्णातु। षष्टिसहस्राणि अश्वाः, विंशतिः शतानि उष्ट्राणां, दश शतानि कृष्णानां, दश त्रिवर्णानां, दशसहस्राणि गावः। दश कृष्णाः शीघ्राः पुरस्कारिण्यः अश्वाः, बलवन्तः, विजयी, स्वबलात् चक्रं प्रवर्तयन्ति। दाताः, विश्रुतकीर्तयः, कानितस्य, महादानाः, सुवर्णरथं ददुः; सः महान् उपकारकः सर्वश्रेष्ठकीर्तिमान् अभवत्। वायो, अस्माकं महाकुलाय, उत्सवाय, यशसे च आगच्छ; वयं हि त्वां बहुधा हविर्दत्तवन्तः, अद्य अपि महाहविः कृतम्। यो अश्वैः धनं वहति, त्रिः सप्त सन्ध्यानाम्; एतेन सोमेन, सुतपवित्रेण, हे सोमप, दाने, दीप्तशुद्धेन। यो एकः अपि, एतत् उत्तमं दानं ददाति, दाने, स्तुत्ये, नहुषाय, शुभकर्मणि, श्रेष्ठे, प्राज्ञाय। यो, हे वायो, स्तोत्रे दीप्तिमान्, घृतवसान्; अश्वैः, रथैः, शुनाभिः च चलितः—एष एव सः। तदा, प्रियाय, दाताराय, षष्टिसहस्राणि अश्वासनानां, वाजिनां। धेनवः यथा गोष्ठे, वन्ध्याः मम समीपं आगच्छन्ति, वन्ध्याः मम समीपं आगच्छन्ति। तदा, यदा सभायां शतोष्ट्रो घोषयामास, तदा श्वेताश्वेषु विंशतिः शतानि। शतं दासान्, बल्बूथुसमाः, विप्रस्तरुक्षेण दत्ताः; एते जनाः, हे वायो, त्वयि रमन्ते, इन्द्रस्य पालकाः हृष्यन्ति, देवानां पालकाः हृष्यन्ति। तदा, महती कुलवती स्त्री, अग्रे स्थित्वा, अश्वेषु ऐश्वर्यं प्राप्नोति; सुवर्णाभरणा नीयते। महान् तव सहायः, हे वरुण, हे मित्र, उपासकस्य; यूयं आदित्या, अनिष्टात् रक्षत, यथा नः किञ्चिद् अमङ्गलं, न पापं, आपत्स्यात्—यूयम् अस्माकं सहायाः, अनुग्रहाः च।