दूरस्थात् अपि, हे विश्वश्रवस्, यद्यपि त्वं बधिरः इव स्यान्न, वयं त्वां साहाय्यार्थं आह्वयामः। यद्येतत् आह्वानं त्वया श्रूयेत, निश्चयेन च कर्म क्रियेत, तर्हि त्वं अस्माकं सहायकः, निकटतमः च भव। यदि कुत्रचित् वयं त्वां विस्मृत्य विहृतवन्तः, हे इन्द्र गोविद्, तर्हि अस्मान् स्मर। त्वं बलस्य अधिपः, यथा जीवद् शाखा वृक्षे बध्नीयात्, एवं वयं त्वां बध्निमहि, सम्मानासने च स्थापयामः। मन्युवन्तं, नानावीर्यसम्पन्नं तं इन्द्रं स्तुष्व; यः युद्धे कश्चन तं वृणोति, स व्यर्थं न करोति। सोमपेषणे, हे वृषन्, तुभ्यं सुतं पातुं समर्पयामि; तृप्यस्व, हर्षं पिब। मूढाः, शत्रवः, त्वाम् अभिभवितुं न शक्नुयुः; नापि त्वद्-उपासकद्वेषिणः त्वां नयन्तु। गोरक्षिभिः सह, अत्र, महद् दानं तव तुष्टिं कुर्युः; पीत्वा, हरिणः सरसि यथा, त्वं पिब। वृत्रहणः कर्माणि, प्राचीना नवीना च, सर्वत्र प्रकाशितानि; तानि सभासु घोषय। इन्द्रः, कद्रुणा सुतं सोमं अपिबत्, सहस्रबलाय; तत्र वीर्यं प्रादर्शयत्। यद् तेन तुर्वशे यदवे च कृतं सत्यम्, दिवा स्मरणीयं; तुर्वणाय शमं आनयत्। जनानां मध्ये शीघ्रं स्तोष्यामि, धनदं गवां सम्पन्नं; सः सर्वेषां समः इति घोषयामि। यथार्थकर्मा यजुषि, तुग्रस्य बलवर्धनः, इन्द्रः सोमपेषणे अस्ति। यः अन्यं, त्रिशृङ्गं, विस्तीर्णं पर्वतम् अकर्तयत्, गवां मार्गं कर्तुं। यद् यत् त्वया चिन्त्यं, मनसि धृतं, हर्षितः वा क्रियासन्नः वा, हे इन्द्र, न तद् अस्मान् क्षिप्रं कुरु। त्वया कृतं लघु अपि कर्म सर्वत्र श्रूयते; तव मनः, हे इन्द्र, अस्मान् उपकृत्य प्रवर्तताम्। यास् तव स्तुतयः, यानि कीर्तनीयानि कर्माणि, तानि तव, यदा त्वं अस्मान् अनुगृह्णासि। हे वीर, एका न दोषाय, न द्वाभ्यां, न त्रिभिः, न बहुभिः अस्मान् हन्याः। यः त्वां विरोधति, स भीतः तव महाबलात्; अहम् अमृतं सहमानः अस्मि। न मित्रस्य नाशं, न पुत्रस्य हानिं वयम् इच्छेम, हे धनद; तव मनः तस्मात् निवर्तताम्। कः नु, मनुष्येषु, सखायम् अवदद्, सखा सख्ये? कः, परित्यज्य, अस्मान् हिंसितुम् इच्छति? एवं, हे महाबल, सोमपेषणे, त्वया बहु धनं प्राप्यते, यथा श्वघ्नः गुहायां चरन्। वाच्युक्तयुकाभ्यां हरिभ्यां, शोभनरथेन, गृहीत्वा, त्वं स्तोत्रेभ्यः ददाति चेत्, अहम् उपगृह्णामि। सर्वद्वेषांस् भञ्ज, वैराणि अपाकुरु, तद् वाञ्छितं धनं नः आनय। यत् किंचित् गुह्यं, हे इन्द्र, पतितं वा दृढं स्थापितं वा, अश्मनि निहितं वा, तद् वाञ्छितं धनं नः आनय। यत् त्वया दत्तं, हे इन्द्र, तस्य समृद्धिं सर्वे जनाः जानन्ति; तद् वाञ्छितं धनं नः आनय। त्वं नः नेता, हे इन्द्र, दानसम्पन्न, वयं अश्वानां धारकाः। वयं त्वां, हे वज्रहस्त, सत्यम् अन्नदं, धनदं च, विद्मः। यस्य, हे शतक्रतो, महिम्नि कवयः शब्दैः शतशः प्रेरिताः गायन्ति। सः मर्त्यः सुदर्शितः, यस्य मरुतः, अर्यमन्, मित्रः च, अनृतात् रक्षन्ति। यो गवां, अश्वानां च, धनं, वीर्यं च धारयति, आदित्यैः समर्थः, सः सदा वाञ्छितं धनं धारयति। तं दानशक्तिमन्तं इन्द्रं वयं आह्वयामः, बलिनं, अभयम्, धनपतिं आह्वयामः। यस्मिन्सर्वे सहायाः, सर्वे रक्षाः एकत्र; सप्त अश्वाः तं वाञ्छितं इन्द्रं सोमपेषणाय आनयन्तु। तव, हे इन्द्र, सोमपानं, उत्तमं, हे वृत्रहन्, यत् त्वया कुशलैः सह गृहीतम्, युद्धे अजय्यं। सः अजय्यः, सर्वरक्षकः, युद्धेषु कीर्तिमान्, विजयी; सः, हे महाबल, नः सोमपेषणाय आगच्छतु, हे निधिद, यथा वयं गवां गोष्ठं प्राप्नुयाम। पूर्ववत्, हे इन्द्र, गाः, अश्वान्, रथांश्च महोत्सवे अस्मभ्यं ददातु। तव, हे वीर, दानस्य अन्तं न पश्यामि; सदा, हे महादान, त्वं नः चिन्तां पुरस्कारैः उपकृतवान्, हे वज्रहस्त। सः उच्छ्रितः, प्रसिद्धसखा, सर्वाणि जातानि जानाति, हे सुप्रशस्त; सर्वे मानवाः, युक्ताः, तं बलिनं इन्द्रं, उत्सुकं, आह्वयन्ति। मघवन्, वृत्रहन्, नित्यदातृ, धनस्पर्धायां नः पुरतः रक्षकः अस्तु। वीर्यवान्तं, प्राज्ञं, सोमप्रियं, यस्य नाम कीर्तिमान्, यस्य बलं प्रसिद्धम्, तं इन्द्रं स्वरैः यथोचितं स्तुत्या स्तुष्व।