यदा इन्द्रः स्वैः अश्वैः सह संग्रामाय याति, तदा सः सर्वेषां सारथीनां श्रेष्ठतमः अस्ति। सः संग्रामक्रीडायाम् अपि स्वयमेव उत्तमः च। हे वज्रपाणे, त्वं सर्वाणि वैराणि विक्षिप्य दूरं नय; अस्माकं कृते प्रख्याततमः भव। इन्द्रः अस्माकं रथं स्पर्धायाम् अविचलितं करोतु, यं द्वेषिणः अपि न शक्नुवन्ति अपसारयितुम्। हे महाबलिन्, त्वदीयात् दयायाः द्वेषिणः अस्माकं मार्गात् अपसारयेम; इन्द्रः अस्मान् गावः सह धनसमृद्धये नयतु। यदा अपि शनैः शनैः गच्छन्ति, अश्वैः शतेन सह, गोसहस्रैः च, तदा अपि उत्सुकाः अक्षयशक्तयः स्वं लक्ष्यं प्राप्नुवन्ति, हे अश्महस्त। तव कृते प्रतिदिनं सहस्रशः शतशः च दानानि, यानि स्तोत्रकारेभ्यः विमितानि भवन्ति, उच्चानि सन्ति। वयं त्वां, हे इन्द्र, धनविजयिनं, गृहमिव दृढं भिन्दन्तं, जानिमः। यत्र कुत्रापि त्वं स्थितः, तत्र धीराः धनवन्तः त्वां तुष्टिं यच्छन्तु, यदा वयं पाणिभ्यः निधिं जेतुम् इच्छामः। यः कश्चन दाता, दानकामः, तव अनुग्रहम् इच्छति, तस्य धनस्य विज्ञानं अस्मान् प्रापय। इन्द्रस्य मित्राणि, सोमयाजिनः, त्वां पोषयन्तमिव पशवः पश्यन्ति। यद्यपि त्वं बधिरः स्यान्, हे विश्वश्रुत, वयं त्वां दूरात् अपि साहाय्यार्थम् आह्वयामः। यदि त्वं एतत् आह्वानं शृणोषि, निश्चयेन कर्म करोति च, तर्हि त्वं अस्माकं समीपस्थः सहायः भव। यदि किञ्चित् प्रमादं कृतवन्तः स्म, हे इन्द्र, गोविद्, त्वं अस्मान् स्मर। त्वां, हे वीर्यवन्तम्, वृक्षस्य शाखेव जीवमाना बद्धाः स्म; त्वां पूज्ये उपवेशने स्थापितवन्तः स्म। इन्द्रस्य बहुवीर्यस्य स्तोत्रं गायेत; यः तं संग्रामे वृत्यते, सः कदापि व्यर्थं न भवति। त्वां, वृषणं, सोमपेषणे, सुतं सोमं सिञ्चामि; तृप्तः भव, मदं पिब। मूढाः, द्वेषिणः, त्वां न पराभवंतु; न अपि निन्दकाः त्वाम् अधः कुर्युः; न प्रार्थनाद्वेषिणः त्वां जयन्तु। गोरक्षिभिः सह, अत्र, त्वां महादानाय तुष्यन्तु; त्वं ह्रदस्य कण्व इव पिब। वृत्रहन्तुः कर्माणि, प्राचीना नवानि च, सर्वत्र प्रचारितानि; तानि सभायाम् उद्घोषयन्तु। इन्द्रः कद्रुणा निष्पिष्टं सोमं अपिबत्, सहस्रशक्तये; तत्र सः स्वं वीर्यं दर्शयामास। यद् इन्द्रेण तुर्वशाय यदवे च कृतं, सत्यम्, तद् प्रतिदिनं स्मरणीयम्; सः तुर्वणाय शमम् आनयत्। जनानां मध्ये शीघ्रं गन्तारं, गोमन्तं धनदं, अहम् स्तौमि; सः सर्वेषां समः इति प्रचारयामि। यज्ञेषु सुतस्य सोमस्य समये, तुग्रस्य वीर्यवर्धनं यथाशिल्पी, इन्द्रः तिष्ठति। सः एव तु अन्यं त्रिशीर्षं विस्तीर्णं पर्वतम् अच्छित्वा, गावः निर्गच्छन्तु इति मार्गं कृतवान्। यत् किंचिद् इच्छसि, यत् च मनसि धारयसि, यदा तुष्यसि वा, कर्तुम् इच्छसि वा, तत् अस्माकं अहितं मा कुरु, हे इन्द्र। त्वया कृतं लघु अपि कर्म सर्वत्र श्रूयते; तव मनः अस्मान् साहाय्ये प्रवर्त्तयतु। यानि कीर्तिमन्ति स्तोत्राणि, यानि प्रसिद्धानि कर्माणि, तानि तव एव, यदा त्वं अस्मान् अनुग्रहीषे। हे वीर, एकस्य अपराधस्य, न द्वयोः, न त्रयाणाम्, न बहूनाम्, अस्मान् मा हिंसिहि, मा हनिहि। ये त्वां विरोधयन्ति, ते तव महाबलस्य भीताः; अहम् अक्षयस्य सहनशीलः अस्मि। अस्माकं सखायाः नाशः, पुत्रस्य हानिः, न भवतु, हे धनद; तव मनः तस्मात् निवर्त्तय। कः इदानीं मनुष्येषु दृढः सखा, यः सखायं प्रति सखायमिव भाषते? कः परित्यज्य अस्मान् हन्तुं इच्छति? एवं, हे महाबलिन्, सोमपेषणे, त्वं बहु धनं अर्जितवान्, गुह्ये श्वघ्न इव विचरन्। त्वया यदा स्तोत्रकारेभ्यः दत्तं, तदा वाचायुक्तौ कनकौ अश्वौ, रमणीयरथं गृह्णामि। सर्वाणि द्वेषाणि भग्नानि कुरु, वैराणि दूरं नय, नाशय; तत् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं प्रापय। यत् किंचिद् गुह्यं, पतितं, स्थिरं, अश्मनि निहितं वा, हे इन्द्र, तत् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं प्रापय। यत् त्वया दत्तं, तत् सर्वे मनुष्याः जानन्ति; तत् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं प्रापय। त्वं अग्रणीः सन्, हे इन्द्र, दानशाली, वयं अश्वानाम् अधिपाः स्मः। वयं जानिमः, हे अश्महस्त, त्वां एव सत्यम् पोषदं, धनदं च। यस्य महत्त्वं, हे शतक्रतो, कवयः वचनैः शतगुणं स्तुवन्ति। सः मनुष्यः सुदृढमार्गः, यं मरुतः, अर्यमन्, मित्रः च अनृतात् रक्षन्ति।