यज्ञस्य रथाय, तीक्ष्णहनवे, महते चाग्नये वयं स्तोत्राणि समर्पयामः। सः अग्निः, यः शुचिः, सदा तस्मै भक्तिपूर्वकं गायनं अस्माकं समर्पितं भवतु; सः दयां दर्शयतु। सः प्राज्ञः, मुनिः, न कदापि भोजने निद्रां गच्छति; अग्निः दिवि दीप्तिमान् प्रकाशते। हे अग्ने, कवये, प्राचीनानां आपदां च प्राचीनानां संग्रामाणां च अस्मान् पालय, आयुः अस्माकं पुरस्कुर्वन्, हे महोदय। ये जनाः विधिवत् अग्निं प्रज्वालयन्ति, सम्यक् कुशान् विचिन्वन्ति, तेषां मित्रवत् युवान् इन्द्रः सन्निहितः। तेषां हि दीप्तिः महती, स्तुतिर्बहुला, गीतं विस्तीर्णम्; तेषां मित्रवत् युवान् इन्द्रः। सः वीरः, युद्धं विना अपि, स्वबलात् जयति; तेषां मित्रवत् युवान् इन्द्रः। वृत्रघ्नः इन्द्रः, जातः सन्, सोमबिन्दुं स्थापयामास, मातरं पप्रच्छ—'के बलवन्तः? के शृण्वन्ति?' इति। त्वां, बलिनं, वाक् समर्प्यते; पर्वतानि अपि त्वां न वारयन्ति, हे धनानां नाथ, ये त्वत्संरुद्धाः सन्ति। त्वं, दानिन्, यः यच्छ इच्छति, तस्मै तत् ददासि; यं हन्तुम् इच्छसि, तं हंसि। यदा इन्द्रः स्वयम् युद्धाय याति, स्वाश्वैः संग्रामं करोति, सः सर्वेषां रथिनां श्रेष्ठः रथकृत्। हे वज्रिन्, सर्वाणि द्वेषांसि विक्षिप्य दूरं नय; अस्मान् कीर्तिमन्तं कुरु। इन्द्रः अस्माकं रथं स्पर्धाय दृढं करोतु, यं ईर्ष्यवः न पराभवितुं शक्नुवन्ति। ते तव द्वेषिणः, हे महाबल, अस्माकं लाभात् अपसारयेम; इन्द्रः अस्मान् गोसंपदां समृद्धये नयतु। यद्यपि शनैः शनैः गच्छन्ति, अश्वैः शतगवां च, उत्सुकाः अक्लान्ताः तर्हि ताः लक्ष्यम् आप्नुवन्ति। हे इन्द्र, तव दानानि सहस्रशः शतशश्च प्रतिदिनं स्तोतृभ्यः मीयन्ते। त्वां वयं धनजितम् जानिम, यः दृढमपि भिन्द्यात् गृहभिदिव। धनवन्तः, साहसिनः, त्वां सर्वत्र तुष्टयन्तु, हे प्राज्ञ, यदा वयं पनिभ्यः निधिं जेतुम् इच्छामः। यः कश्चन दातृ, तव प्रसादं कामयते, तस्य धनस्य विज्ञानं अस्मभ्यं ददातु। एते, ते मित्राः, सोमयाजिनः, त्वां पोषयन्तं पशुवद् पश्यन्ति। यद्यपि त्वं बधिरः, विश्वश्रवस्, वयं दूरात् त्वां आह्वयामः। यदि त्वं एतद् श्रुत्वा, दृढनिश्चयेन कर्म करोति, तर्हि अस्माकं सहायः, समीपः भूयाः। यदि किञ्चिदपि त्वां वयं प्रमादेन अवज्ञाय गताः, हे इन्द्र, गोविद्, स्मर त्वं अस्मान्। त्वां, वीर्यस्य नाथम्, वयम् जीवशाखामिव वृक्षे बद्ध्वा, पवित्रे उपवेशितवन्तः। इन्द्रस्य, बहुवीर्यस्य, स्तोत्रं गाय; सः कश्चन युद्धे तं व्यर्थं न वृणोति। त्वां, वृषन्, सोमपेषणे, पीनं सोमं पातुं सिञ्चामि; तृप्तिं गच्छ, हर्षं भुङ्क्ष्व। मूढाः, विरोधिनः, त्वां न जयन्तु, न त्वां निन्दकाः अपकुर्युः; न स्तोत्रद्विषः त्वां पराजयन्तु। अत्र, गोपालकैः सह, तव महद्दानं तुष्टयन्तु; पीतं पिब यथा हरितः सरसि। वृत्रघ्नस्य कर्माणि, पुरातनानि नवानि च, दूरं घोषितानि; तानि सभासु उद्घोषय। इन्द्रः कद्रुना निष्पिष्टं सोमं अपिबत्, सहस्रबलाय; तत्र सः वीर्यं दर्शयामास। तद् सत्यम्, यत् सः तुर्वशाय यदवे च अकरोत्, दिवा स्मरणीयं कर्म; तुर्वणाय शान्तिम् आनयत्। जनानाम् मध्ये शीघ्रं गच्छन्तं, गोसंपदां दातारं, वयं स्तौमि; सः सर्वेषां समानः। यथा कर्मकारः यज्ञे, तुग्रस्य बलवर्धनः, इन्द्रः सोमपेषणे सन्निहितः। सः, यः अन्यं त्रिशृङ्गं विस्तीर्णं गिरिं छित्त्वा, गावः निर्गच्छन्तु इति मार्गं अकार्षीत्। यद् यद् त्वं चिन्तयसि, यद् यद् मनसि धारयसि, कदा हृष्यसि, कदा कर्म कर्तुम् इच्छसि, तत् अस्मान् न हिंसीः, हे इन्द्र। त्वया कृतं लघु अपि कर्म सर्वत्र श्रूयते; तव मनः, हे इन्द्र, अस्मान् उपकृत्य प्रवर्तताम्। ते तव कीर्तयः, प्रसिद्धानि कर्माणि, तव एव, यदा त्वं अस्मान् दयया पश्यसि। हे वीर, एकेनापि अपराधेन, न द्वाभ्याम्, न त्रिभिः, न बहुभिः अस्मान् न हिंसीः, न हन्याः। यः तव विरोधि, हे महाबल, सः तव महाशक्तेः भीतः; अहम् अमृतं सहमानः। न मे मित्रस्य नाशः, न पुत्रस्य हानिः, हे धननाथ, स्यात्; तव मनः तस्मात् निवर्तताम्।